Hoe je denkt alles goed onder controle te hebben en dan toch weer oververmoeid raakt
Zal ik het ooit écht leren? Mezelf eens niet overvragen met van alles en nog wat? Ik vrees van niet…. Ik heb Miep (mijn gedachten uit ACT) weer veel te veel ruimte gegeven en er veel te vaak naar geluisterd. Pffff….waarom toch???
Wat is er allemaal aan de hand? Het is niet maar 1 enkel ding waarbij ik over mijn grens heen gegaan ben. Dat zou makkelijk zijn, de volgende keer dat niet meer doen! Nee, het is weer zo’n optelsommetje. Het is vooral mijn brein wat maar door en door gaat. Er zit geen moment rust in mijn hoofd. Ik moet weer van alles en als iets niet lukt, dan is de hele dag mislukt. En echt, het gaat nergens over. Dat zie ik nu ook wel. Want hoezo moet ik persé mijn dag beginnen met opstaan, hond uitlaten, ontbijten, krant lezen, alle puzzels uit de krant maken, koffiedrinken, lunchen en weer de hond uitlaten. En ook in dit tempo waarop je het leest, zonder pauze. Ja, ik neem wel pauze, bijvoorbeeld de koffie beschouw ik als pauze, maar dat doe ik nooit zonder dat ik dan een puzzel maak, de krant lees, of iets anders doe. Dussss, geen echte pauze. En dan heb ik het maar niet eens over ‘s middags even een uurtje op bed gaan liggen…….
En dat zijn dan gewoon de “dagelijkse” dingen. Daar komen dan de gedachten, die werkelijk alle kanten op gaan, nog bij. Zo wil ik een fotoboek maken van de vakantie, dus dat zit de hele tijd in mijn gedachten. Het is me gelukt om de route, met hulp van Polarsteps, op te schrijven per dag. Maar dat kost me dan zoveel energie en dat vind ik zó niet leuk, dat ik mezelf er niet meer toe kan zetten om er verder mee te gaan. Maar loslaten kan ik het ook weer niet, want in m’n hoofd gebeurt dat nog wel.
Hetzelfde geldt voor een presentatie die we hebben gegeven voor SWTD. Het heeft weken in m’n hoofd gezeten om het me weer eigen te maken, bang als ik ben om af te gaan. Ik kan het notabene niet eens verkeerd doen, want het is mijn eigen verhaal! Niemand kent de tekst letterlijk, dus niemand weet of ik wel de exacte woorden gebruik die in mijn presentatie staan. Alsof dat belangrijk is, ook! Pfff…..
Dan mag ik volgende week ook weer een gastles geven op een mbo-school. Dat vind ik toch zó ontzettend leuk! Deze docente heeft mij gevraagd naar aanleiding van mijn website, hoe gaaf is dat!? Inmiddels heb ik bedacht om er meer een les van te maken, dan alleen een presentatie te geven. Maar ja, dat is natuurlijk weer niet de makkelijkste weg, dus dat zit ook al weer weken in mijn hoofd. Hoe kan ik dat nou eens doen? Robin is er ook bij, want het is helemaal in Amersfoort, dus hij rijdt. Gelukkig! En als voormalig docent weet hij natuurlijk wel hoe je zoiets het beste kan doen. Hij helpt me dus en zal er zelf ook een stuk aan bijdragen. Het komt allemaal wel goed, maar in m’n hoofd is het dat nog lang niet.
In de tussentijd probeer ik ook nog steeds om de inzet van ervaringsdeskundigheid bekender te maken, ga ik met een ambulant begeleider weer op huisbezoek bij een cliënt enzovoorts, enzovoorts. Ofwel, mijn brein maakt overuren! Als ik voor al die uren betaald zou krijgen, had ik geen uitkering meer nodig! Wow! Stoppen ermee dus!!!
Gelukkig heb ik het zelf ontdekt wat er met me aan de hand is en waarom ik me soms ineens zo alleen/eenzaam kan voelen en oververmoeid ben. Dat is al heel wat. Nu proberen om dat te veranderen. Dat scheelt weer een hoop tranen….. Gelukkig is het bij Robin op z’n werk nu ook weer een stuk rustiger en werkt hij vaker thuis. Ook dat scheelt voor mij enorm. Er zijn een paar taken die ik weer los kan laten in plaats van daar in mijn hoofd de hele dag mee bezig te zijn. Dat is sws niet nodig, maar ja, dat doet dat brein van mij toch! Ik heb eigenlijk niet eens tijd, of beter, ruimte in mijn hoofd om gewoon iets leuks te doen, zoals bijv. kleuren, nagels lakken, enz.
Al met al ben ik zelf degene die het me zo moeilijk maakt. Uiteraard zou ik bijna zeggen…. En voorlopig zal dit wel met regelmaat terugkeren. Mijn hoofd is elke keer zó vol. En dat zorgt dan weer voor verdriet, boosheid en frustratie. Dan voel ik me eenzaam in al mijn gedachten. Maar ik ben echt zelf de enige die het kan oplossen. Een paar dingen kan ik nu loslaten omdat ze al gepasseerd zijn en de andere dingen liggen redelijk dicht in de toekomst (lees: deze maand). En wat er dan nog overblijft….tja, daar zal ik mee moeten dealen. Uit mijn hoofd zetten, een ander kan dat niet voor me doen. Dus we gaan weer met goede moed verder, zonder dat Miep (mijn gedachte dus) de overhand krijgt! Dank voor het lezen tot de volgende blog!
