Een beetje moedeloos

Hoe overprikkeling opstapelt

Al dagen voel ik me helemaal niet fijn. En dat begon natuurlijk met de extreem warme dagen van 30+. NAH en regulatie van je temperatuur is vaak geen lekkere combi. Bij mij dus ook niet. Ik heb het continue warm, koel niet goed af en ben vies plakkerig. Alleen een lauwe douche helpt even. Een algeheel onwel bevinden dus (is dit wel normaal Nederlands? Klinkt raar). Er zijn veel van die dagen geweest en nog steeds. Dan ook nog eens slecht slapen. Oftewel, geen mogelijkheid tot herstel van zo’n warme dag.

Langzaamaan gaat alles dan steeds een beetje minder. Eerst krijg ik flink last van tremoren, dus flink trillend laat ik natuurlijk van alles uit mijn handen vallen. Er liggen weer wat bekers en schaaltjes kapot in de prullenbak….. Is wel een goede reden om eens in de zoveel tijd een nieuw servies te kopen, haha!
Vervolgens ga ik de meest rare dingen doen. Een voorbeeld: ik zet het koffieapparaat aan en zet de beker in de gootsteen….. toch zonde van de koffie. Ik kan zo snel even geen ander voorbeeld bedenken. Dat is dan weer het voordeel van de NAH, ik vergeet de stomme dingen die ik doe!

Als je je niet ok voelt, dan gaat alles ook een beetje tegen je werken. Robin was in deze dagen veel weg. Allemaal voor leuke dingen. Top dat hij dat doet. Dat verdient hij echt! Vind ik ook nooit vervelend ofzo maar als je je dan al redelijk ellendig voelt, dan is alleen ook maar alleen. Dan kan ik ineens sociale contacten zo ontzettend missen. Ik durf niet zo goed alleen op pad te gaan, want ik vertrouw op zulke momenten m’n hoofd en m’n lijf niet. Ik zie het al voor me, raak ik weer compleet verdwaald of zoiets dergelijks. Bovendien, waar kan ik heen met die warmte? Binnen blijven is toch de beste optie. Je realiseert je dan wel weer dat je een hoop sociale contacten kwijt bent geraakt door de NAH. Daar heb ik wel eens vaker wat over geschreven en meestal heb ik er eigenlijk niet zo’n last van. Nu dus wel en ik voel me best eenzaam. En veel hobby’s heb ik ook niet. En wat ik leuk vind om te doen, lukt nu niet omdat mijn hoofd veel te vol is. Aan een nieuwe hobby beginnen, bleek ook geen goede keuze, helemaal niet als het iets creatiefs is en ik compleet a-creatief ben. Hoe verzin ik het ook?!

Ondertussen is het moment van de start van de vakantie dichterbij gekomen. Dat vraagt ook het nodige van m’n hoofd. Ik ben allemaal lijstjes aan het maken. Gelukkig met hulp van de lijstjes van vorige jaren. Ja, het is best handig als je wat bewaart! En in m’n hoofd gaat het verder lekker te keer. Ik spring in m’n gedachten van de hak op de tak. Lekker energiezuinig ook…..

En dan heb je best een beetje medelijden met jezelf en ben je snel verdrietig en inmiddels enorm overprikkeld, gaan ze vandaag bij één van de buren aan de tuin beginnen. Hartstikke leuk voor ze, echt, maar wat een herrie vandaag. Het is een af- en aanrijden van vrachtwagens, vorkheftrucks, aan- en afvoer van materialen, enz. Ik ben echt knettergek geworden, zelfs met de koptelefoon op! Af en toe krijg ik gewoon een spontane huilbui….ik voel me echt radeloos, wat moet ik doen? En natuurlijk heb ik inmiddels ook helse hoofdpijn gekregen. En oh ja, dat was ik ff vergeten….sinds 2017 ben ik echt mega allergisch voor hoofdpijn!

Het is eigenlijk nog best knap van mezelf dat ik mijn moedeloosheid op papier gekregen heb! Dat had ik niet echt verwacht. Ik ging al uit van meerdere dagen, maar het zijn “slechts” meerdere uren geworden. Ik laat het hier nu wel verder bij. Genoeg zelfmedelijden gehad. Straks hopelijk een beetje redelijk kunnen slapen en morgen minder herrie. Dan gaat het vast weer wat beter.
En zoals vaker, het schrijven heeft de scherpe randjes er wel weer vanaf gehaald. De tranen kon ik vanmiddag echter niet verbergen toen Robin thuis kwam van z’n werk. Maar hee, dat mag af en toe wel eens. Zeker als je ff zo in de put zit. Dank voor het lezen en tot de volgende blog!