Gevallen

Hoe je door stomme pech je zelfvertrouwen weer even kwijt bent

Er bestaat zo’n uitdrukking: “God straft meteen”. Nou, dat is wel van toepassing op mij nu. In m’n vorige blog was ik zó positief maar op dit moment ben ik helemaal van de leg, staan de tranen in m’n ogen en heb ik au…. Was ik iets té positief en moet ik daarom weer even met 2 benen op de grond gezet worden (“leuke” woordspeling trouwens)?

Sjezus, wat ben ik weer verdrietig…. Op dit moment heb ik echt weer even een grondige hekel aan mijn NAH! Dit gevoel heb ik lang niet gehad. Het voelt als weer terug bij af. Ik weet wel dat dat heus niet zo is, maar zo voelt het nu wel even.

Afgelopen vrijdag hadden we een eetafspraak staan en zouden we naar het Westen van het land gaan. ‘s Ochtends ging al vrij vroeg de telefoon en werd de afspraak door ziekte afgezegd. Daar gaat het dan al mis met mij. Ik heb me er al eenpaar dagen op voorbereid en ik wist hoe ik ongeveer mijn energie wilde verdelen en dan gaat het plots niet door. Ik in de stress. Want ineens is de hele planning anders. En dat werkt niet in mijn brein. Samen met Robin besloten om niet ergens anders heen te gaan, maar vanwege het heerlijke weer lekker te gaan fietsen samen. Op de één of andere manier blijft de afzegging toch in mijn hoofd zitten. Ik kan dat dan niet goed loslaten. Dat weet ik van mezelf, dus ik probeer het te laten gaan. Uiteindelijk wordt het in het juiste vakje opgeruimd, duurt alleen ff wat langer dan bij een ander.

Eenmaal klaar om te gaan fietsen was ik weer wat helderder in m’n hoofd en stapte ik opgewekt op de fiets. We hadden een geweldige mooie route, want jeetje, wat wonen we hier toch mooi! Ondanks al vele fietstochten blijven we ons verwonderen over Twente. Echt prachtig! Ik voel me altijd een soort van bevoorrecht dat ik hier woon. Tegenwoordig fiets ik wat zekerder en kan ik wat verder om me heen kijken, dan alleen de weg die ik fiets. Onderweg zagen we overal buiten allerlei beestjes staan, veel koeien, schapen en paarden. Ik hou ervan, al die beesten lekker buiten!

Op een bepaald moment reden we vlak langs een mooi paard met een heel klein paardje ernaast. Ik wist niet zeker of het een veulen of een kleine pony was, dus ik kijk wat beter en langer. Tja, en daar gaat het mis…..mijn focus is dan volledig op de paardjes en het wordt maar weer eens heel duidelijk dat ik dus niet twee dingen tegelijk kan doen…. Ik vergeet dan compleet om op de weg te letten. Gewoon alsof ik niet op m’n fiets zit! Met als gevolg dat ik met mijn band in de greppel naast het fietspad kom. Ik schrik me rot en probeer nog van alles te corrigeren. Wegsturen van de greppel, te remmen, van m’n fiets af te springen en weet ik wat ik nog allemaal meer wilde proberen, maar niets hielp….ik ging gewoon onderuit. Ik kreeg het nog wel voor elkaar om enigszins gecontroleerd te vallen en ik smakte dan ook niet met een klap op de grond. Maar natuurlijk deed het wel zeer. Gelukkig had ik gewoon m’n fietshelm op en kon ik m’n hoofd van de straat houden. Maar een flinke schaafwond op m’n knie had ik wel. Ook een zere voet, maar verder weet ik alleen maar dat ik die fiets ongelooflijk zwaar vond. Gelukkig was Robin erbij en kon hij mij, na even flink vloeken, bevrijden onder m’n fiets vandaan. Ach, die arme man van mij….hij schrok zich natuurlijk helemaal de pleuris, op z’n Rotterdams gezegd en kon niets doen om te voorkomen dat ik zou vallen.

Maar pijn en schrik of niet, ik ben gewoon op pure wilskracht verder gegaan. We hebben zelfs nog ergens wat gedronken en eenmaal thuis hadden we 34 km in de benen. Maar thuis kwam bij mij ook de schrik eruit en merkte ik pas hoeveel pijn ik eigenlijk had. Dus een flinke huilbui tot gevolg en de constatering dat ik niet alleen een schaafwond op m’n knie had, maar ook schaafwondjes op m’n hand en op m’n enkels en een zere schouder, bovendien kreeg ik in de loop van de uren een heel blauw scheenbeen. Wat is die NAH toch raar! Daardoor en waarschijnlijk deels ook door de adrenaline van de schrik heb ik een aantal pijntjes helemaal niet gevoeld en voelde ik dat pas toen de tranen kwamen. Pfff……

We zijn nu een paar dagen verder en ik kan weer lopen en een lange broek aan. De schaafwonden genezen langzaam en na alle kleuren van de regenboog begint ook m’n scheenbeen weer een beetje normale kleur te krijgen. Maar in m’n hoofd wil het nog allemaal niet zo. Ik kan er niet over praten zonder tranen en ik durf nu even niet alleen op de fiets weg. Dat vind ik echt doodeng. Op zich raar, want ik ben gewoon verder gaan fietsen na de val. Dus ik weet dat ik dat kan, maar toch vindt mijn brein dat nog niet ok. Zelfvertrouwen weer even op 0,0.

En ik ben, ondanks dat het fysiek nu beter gaat, nog zo verdrietig en voel me zó schuldig…..Ook nu weer vallen de tranen op m’n scherm. Wat doet dat hoofd van mij toch rare dingen. Het lukt me gewoon nog niet om het verdriet een plekje te geven en het los te laten. Ik heb de val natuurlijk al weer 100 keer opnieuw beleefd. Het zal heus wel slijten op den duur. Ik weet inmiddels ook dat dat bij mij ff duurt……en schrijven helpt. Maar het mag nu wel verwerkt zijn…..Bedankt voor het lezen, tot de volgende blog.