Pfff….NAH is lastig

In mijn vorige blog heb ik aangegeven een paar leuke dingen te beschrijven die er gebeurd zijn, maar eerst maar even wat anders….

Ik merk regelmatig, of eigenlijk dagelijks, dat ik me niet tot iets kan aanzetten. Dan heb ik allemaal dingen bedacht die ik wil doen, niet perse op diezelfde dag, maar gewoon op korte termijn, en dan na een week of 3 of nog later, kom ik erachter dat ik het nog steeds niet gedaan heb. Waarom is het zo moeilijk om aan iets te beginnen?! We hebben het bij Hersenz daar wel over gehad en het hoort echt bij het hersenletsel, maar toen dacht ik dat ik daar niet zo’n last van had. Het was bij mij meer dat ik veel te veel dingen wilde en simpelweg niet kon kiezen. Maar helaas, ik heb er toch echt wel last van. En het is absoluut energie afhankelijk. Als ik goed in m’n energie zit, stroom ik over van de ideeën, maar uiteindelijk kom ik dus tot bijna niets. Een voorbeeld: ik wil mijn kledingkast uitzoeken en opruimen in verband met de aankomende verhuizing. Nou, er zijn minstens 6 weken voorbij gegaan zonder dat ik iets heb gedaan. Nu ben ik er wel aan begonnen, maar opschieten doet het niet. Het is jammer, maar helaas hoort het bij mijn NAH en zal ik maar moeten aanvaarden dat er genoeg ideeën zijn, maar weinig tot geen daden.

Nu dus even de leuke dingen die ik gedaan heb of er gebeurd zijn: op Facebook zag ik een paar maanden terug een oproep van Hersenletsel Magazine om een artikel te schrijven over de feestdagen met NAH. Aangezien de eerste keer dat ik Kerst en Oud&Nieuw mee maakte met NAH – sterker ik was net de twee dagen voor de Kerst thuis gekomen uit het revalidatiecentrum – totaal de mist in is gegaan en we daarna een heel goed alternatief hebben gevonden, dacht ik daar wel een goed/helpend artikel over te kunnen schrijven. Aldus gedaan! En tot mijn grote verrassing is mijn artikel uitgekozen om te plaatsen en stond mijn zelfgeschreven verhaal zo maar ineens in het Hersenletsel Magazine. Ik was gewoon even heel erg trots op mezelf.

Op 8 januari jl., 8 maanden (!!!!) na de aanvraag, kreeg ik eindelijk van het CBR bericht dat ik mijn rijbewijs mocht verlengen. Na verschillende onderzoeken van o.a. een keuringsarts en een psychiater, waren ze er eindelijk van overtuigd dat ik auto kan rijden. Niet dat ik dat nooit heb gekund, maar we waren zo eerlijk om op de gezondheidsverklaring aan te geven dat ik hersenletsel heb opgelopen, alleen al verzekeringstechnisch moet dat. Tja, dan ga je wederom de medische molen in, alsof ik dat niet al drie jaar zit…. Maar goed uiteindelijk is het goed gekomen. Ik mag weer autorijden. Ik sta echt niet te springen, want ik heb geen flauw idee of ik dat allemaal aan kan. Gelukkig hebben we een automaat en ga ik eerst samen met de liefste het op een rustig plekje proberen. Ik kan heus nog wel autorijden, maar ik moet afwachten hoe mijn hoofd reageert op alles. En verder hebben we in de tussentijd een andere auto en daar heb ik dus nog nooit in gereden. Daar ben ik al nooit een held in geweest, in een onbekende auto rijden, maar dit is dus nog ff een categorie lastiger! Maar ik heb er wel vertrouwen in. Autorijden zelf heb ik nooit eng gevonden, het is nu alleen even kijken wat er in mijn hoofd gebeurt. Maar het komt vast wel goed.

De afgelopen week heb ik weer allerlei ideeën bedacht….ja. af en toe zat ik goed in mijn energie, vooral met het prachtige weer van de afgelopen periode, haha! Maar ik wil nu echt serieus wat meer gaan betekenen voor lotgenoten. Ik ben aan het uitzoeken wat ik allemaal zou kunnen doen en ik heb al wel wat dingetjes gevonden. Verder ga ik veel vaker schrijven. Ik ga daar een vast moment in de week voor gebruiken en zet dat ook in mijn agenda. Mocht ik een keer echt even geen inspiratie hebben, dan sla ik een keer over, maar dat is wel het plan. Ook het schrijven van mijn boek staat weer wat meer op de voorgrond. En op alle andere dagen gaan we ons vooral bezighouden met ons nieuwe huis! Begin april krijgen we de verhuisdozen en gaat het serieuze werk beginnen! Op naar het nieuwe avontuur!

Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!

Gepubliceerd door Astrid van t Hof

Ik ben Astrid van t Hof, 54 jaar, gelukkig getrouwd met de liefde van mijn leven, moeder van een dochter van 25 en heb sinds 14 november 2017 NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)

Eén opmerking over 'Pfff….NAH is lastig'

Plaats een reactie