Moeilijke gebeurtenissen

14 november 2020…..pfff….14 november….wat een moeilijke dag is dit toch De hele dag zit ik in een soort rollercoaster van emoties. Verdrietig om wat er in 2017 is gebeurd. Blij met wat er in 2021 gaat gebeuren. Dan weer verdrietig omdat er iets gebeurt wat je niet verwacht en even helemaal niet aan kan. En dan weer blij met het cadeautje wat ik mezelf stiekem toch maar heb gegeven. En zo gaat de dag voort. Fijn is wel dat ik merk dat ik niet meer zo intens verdrietig ben als de afgelopen twee jaren. De leuke dingen die te gebeuren staan, geven me zo veel positieve energie (de “energiegevers”) dat het me lukt om de negatieve energie (de “energienemers”) enigszins onder controle te houden. Maar je bent er onbewust toch de hele dag mee bezig. En dan hoeft er maar iets te gebeuren of de kraan gaat weer open En ik laat het ook maar gewoon gebeuren. Het is nu eenmaal een heftig iets waar we 3 jaar geleden in zijn beland. We kijken enorm uit naar ons nieuwe huis in Denekamp. En ik hoop dat ik volgend jaar op 14 november daar zo’n rust om me heen én in me heb, dat ik dan weer wat minder heftig verdrietig ben. Dat ik eindelijk mijn leven kan gaan leven op een manier die goed voor mij is. En dat ik dat avontuur aan ga met de allerliefste maakt het avontuur alleen maar mooier

Die liefste sleept me al drie jaar lang overal doorheen. Daar ben ik zó dankbaar voor Ook deze week had hij weer veel tranen te drogen en dingen te regelen. Per 15 november 2020 ben ik namelijk niet meer in dienst bij mijn werkgever. Een VSO is getekend. Ik ben dan al wel een hele lange tijd niet meer op m’n werk geweest, toch valt het me enorm zwaar. Het is wel echt definitief afgelopen en dat was drie jaar geleden toch echt mijn plan niet….. Door de Coronacrisis is een echt definitief afscheid van mijn collega’s ook nog niet eens mogelijk. In plaats daarvan is mijn directe collega bij mij op bezoek geweest met cadeaus en een lieve kaart van alle collega’s. Super lief, maar we konden elkaar niet eens even knuffelen. Ik hoop daarom toch echt dat ik nog een keer echt afscheid kan nemen van mijn fijne werkplek en alle collega’s, met stevige knuffels en zeer waarschijnlijk een hoop tranen………

Ook de derde keer is de herinnering aan 14 november 2017 me dus weer zwaar gevallen. Maar zoals de tekst hieronder zegt: alle pijn en verdriet zullen echt langzaam minder worden. Het levend verlies wordt langzaam verwerkt en het diepe rouwproces wordt uiteindelijk minder zwaar. En met onze fijne nieuwe plek in Denekamp in het vooruitzicht gaat dat lukken

In mijn volgende blog heb ik een paar leuke dingen te vertellen. Dat is voor de verandering ook wel eens fijn…..zo heel af en toe gebeurt er ook nog iets fijns! Dank voor het lezen en tot de volgende blog!