Dubbelslag na(h) vakantie

Jeetje, wat vliegt de tijd! Zo schrijf ik over 8 jaar NAH hebben en zo zitten we alweer in een nieuw jaar! De laatste weken van het jaar 2025 waren een tikkie heftig….zoals elk jaar het geval is. November en december zijn op de een of andere manier altijd pittig. Er gebeurt dan ook een hoop. Kindlief jarig, ikzelf jarig en inmiddels een schoonzoon die dan ook jarig is, Kerst en Oud&Nieuw, oftewel overprikkeling alom.

Deze keer heb ik wel voor het eerst in 8 jaar mijn verjaardag weer een beetje gevierd. Dat vond ik toch wel heftig, ik zat hoog in de tranen. Nou ja, dat zit ik eigenlijk altijd wel. Iets met NAH en veranderde/heftigere emoties 🫣 Een klein clubje familie en onze lieve buurtjes, met taart en cadeautjes. Fijn en ook confronterend. Zo makkelijk ging het me niet af, maar al met al kijk ik er wel goed op terug.

Daarna volgde de vakantie in Spanje, tenminste…..ik moest me eerst nog een paar dagen in m’n eentje zien te redden, want Robin moest nog “even” naar Portugal. Ik heb me bezig gehouden met lijstjes maken, zodat ik niks kon vergeten in te pakken. Toen Robin weer thuis was, moesten we Krisi nog even naar Rob brengen. Dat vond ik gewoon moeilijk. Met tranen in de ogen liet ik haar achter. En ik weet toch echt zeker dat ze het daar enorm naar haar zin heeft, maar jeetje in afscheid nemen, word ik nooit goed, denk ik 😬

De vakantie zelf verliep eigenlijk prima. De heenreis ging weer lekker vlot en zonder gekkigheden. We kwamen heel laat aan bij de finca, dus we konden niet veel zien. We wisten dat het laatste stuk rijden onverhard was en sinds de vakantie in maart weten we hoe dat werkt….heel hobbelig, haha! Maar jeetje, wat was het koud! Het was in Spanje sinds 2010 niet zo koud geweest met Kerst, maar ach met een extra kacheltje en veel laagjes kleding aan, was het te doen. Het was in ieder geval droger dan in maart.
Wat hebben we weer veel gedaan! Malaga en een paar dorpjes bezocht, twee pittige wandelingen gemaakt en het ontsteken van de kerstverlichting in Malaga meegemaakt. En dat laatste gaat bepaald niet onopgemerkt voorbij, haha! Wat een kabaal! Maar mooi om te zien en leuk om mee te maken.

Wat ik vooral heel fijn vond om te merken, is dat het in mijn hoofd gewoon steeds stil was. Terwijl thuis, zodra ik ga zitten, het in m’n hoofd begint te stormen met allerlei gedachten en dingen. Daar had ik er totaal geen last van. En ik zat daardoor zó lekker in mijn energie. Het zal fijn zijn als ik dat thuis ook eens voor elkaar kreeg. En ik moet zeggen……het gaat nog best goed, ondanks dat ik alleen thuis ben en alles verder weer “normaal” is. Zou het me echt gaan lukken? Ik hoop het zo 🙏🏻 En ja, ik weet dat ik de enige ben die daarvoor kan zorgen…..

Zoals al genoemd, hebben we 2 prachtige wandelingen gemaakt. De eerste was in El Torcal, een prachtig natuurpark waar de tijd heeft gezorgd voor indrukwekkende rotspartijen, als een soort pannenkoeken op elkaar gestapeld. Heel apart en mooi. De dag ervoor had er nog sneeuw gelegen, ja, echt, ik heb het over Zuid Spanje, dus het was glad en blubberig. Bij het eindpunt zagen we er niet uit, haha! Overal modder, broeken en schoenen waren niet meer te gebruiken, maar wat was het gaaf! De tweede wandeling was in El Caminito Del Rey. Wow, dat ik dat gedaan heb! Ik was als de dood, maar onder begeleiding van een gids was het toch wel erg mooi. Zelfs de hangbrug heb ik gelopen, overigens niks gezien, want ik durfde niet te kijken, haha!

De dag erna werd ik verkouden. In de pendelbus naar het startpunt van El Caminito Del Rey zat het stikvol met allemaal hoestende en proestende mensen. Tja, kan ik de griepprik hebben gehad, maar daar helpt dan geen lieve moedertje meer aan, helaas. En dat kon ik er toch net ff niet bij hebben. Met een verkouden kop gaan vliegen, is niet echt aanlokkelijk. Gelukkig had ik nog een dag om op te knappen en ging het vliegen wel goed. Zelfs de enorme rijen op het vliegveld bij de incheckbalie gingen best vlot. Ik was lekker apart gaan zitten en Robin belde me toen hij bijna aan de beurt was. Dat ging veel beter dan in maart. We kwamen midden in de nacht thuis. Niet echt heel fijn. Nadat we de volgende dag een heel blij hondje hadden opgehaald, had ik echt flink wat dagen nodig om bij te komen. Maar ja, toen werd het al snel Oud&Nieuw…..

Op de dag ging het nog wel. Wel veel carbid uiteraard, maar dat geluid is wel te doen. Vuurwerk is veel heftiger. Gelukkig reageerde Krisi deze keer heel rustig op alles, zeker binnenshuis en ik ben ook lekker binnen gebleven. Om 0.00 uur was het heul veel herrie! Ik heb zelfs een poosje m’n koptelefoon opgezet. Jeetje, wat een kabaal. Maar om 1.00 uur was het eigenlijk al wel weer stil en ben ik lekker naar bed gegaan. En nu ben ik dus al een poos bezig om weer te herstellen van alles. Het was echt een dubbelslag, of misschien beter een drievoudige salto, of zoiets: een vakantie achter de rug, een fikse verkoudheid/licht griepje achter de rug en Oud&Nieuw doorstaan.

En ook hiervan zal ik wel weer herstellen. Het kost tijd, maar dat weet ik. Gezien de hoeveelheid sneeuw die nu overal ligt, hoef ik verder nergens naar toe en als ik dat wel zou moeten, ga ik gewoon niet! Veel te gevaarlijk. Krisi uitlaten is al een flinke uitdaging. Laat ik het daar maar bij houden. Ik sta niet te springen om ff een heup, been of arm ofzo te breken 🫣 Ik bedenk me nu dat ik alle volgers nog een fijn 2026 wil toewensen, dus bij deze. Laten we er met elkaar een mooi jaar van maken 🍀 Dank voor het lezen en tot de volgende blog!