Het blijft moeilijk

Terugval nummer zoveel

Ppffff…..ik ben er zo klaar mee! Ik blijf maar moe, overprikkeld en ben helemaal niet mezelf. Ik slaap slecht en zie er niet uit. Ik doe zelfs af en toe complete make-up op! Dat heb ik al sinds het eerste voorjaarszonnetje niet meer gedaan!

Wat is er allemaal aan de hand? Nou, kort gezegd heb ik mezelf weer compleet overvraagd….. Daardoor heb ik weinig energie, slaap ik slecht, is mijn geheugen ontzettend slecht – (We hebben laatst de vakantiefoto’s aan Juul en Bas laten zien…..ik was in shock! Zo veel dingen die ik totaal niet weet! En wat zag ik er slecht uit!) – kom ik moeilijk uit m’n woorden, laat van alles vallen en voel ik me gewoon niet ok.

De enorme hitte die we met regelmaat hebben gehad en af en toe nog hebben, helpt ook niet mee. Dat weet ik allang, maar ik vergis me toch elke keer weer in hoeveel impact dat op me heeft. Of in ieder geval dat ik daar veel langer last van heb dan de hitte zelf duurt.

En dus zitten de tranen weer lekker hoog en voel ik me eigenlijk een beetje eenzaam. En dat terwijl ik allemaal leuke dingen gedaan heb en nog ga doen! Ik heb het al eens tegen Robin gezegd, maar die zei er eigenlijk weinig van te merken. Tot gisteravond, we lagen al in bed en daar kwamen de tranen weer. Toen hij vroeg wat ik allemaal gedaan had die dag, hij was de hele dag in Zeist geweest, somde ik alles op en merkte ik zelf al tijdens het opnoemen dat het weer veel te veel was. Na een berg tranen hebben we maar weer eens afgesproken dat ik af en toe best een beetje hulp mag nemen om goed te slapen, me toch echt moet houden aan m’n bedrust ‘s middags en dat ik vooral moet “ontmoeten”. Ik kan het allemaal zo mooi vertellen tijdens m’n presentaties, maar zelf doen…..

Toen had ik zo maar ineens een redelijke goede nachtrust! En las ik vanochtend in mijn herinneringen van Facebook onderstaande tekst bij de dag van vandaag in 2019:

Ik las een blog van een lotgenoot en die had het over dat hij een spelletje speelt: “verstoppertje spelen”…. Ik herken dat wel…. gewoon maar doorgaan, met een glimlach op je gezicht en ondertussen ruimschoots over je grens heen gaan…. en hopen dat je gevonden wordt door iemand. Gelukkig word ik altijd gevonden door de allerliefste❤️. Die komt me altijd zoeken als ik me verstopt heb. Hij laat me weer even flink uithuilen en laat me me toegeven aan mijn intense vermoeidheid, zodat ik na een poosje weer bijgekomen ben en weer in mijn kracht kan gaan staan.

Het is nu anno 2025 en ik val dus nog regelmatig terug…. Dan kan je zeggen dat ik er niks van leer, maar dat is toch ook niet helemaal waar. Revalideren houdt gewoon nooit op, je leert en/of ontdekt elke dag wel weer iets. En aangezien dat tijd nodig heeft om te verwerken en je jezelf dat niet altijd gunt, tja, dan gaat het wel eens mis. Nu uithuilen (heb ik al gedaan dus) en opnieuw beginnen! De tekst bovenaan vond ik ook vandaag! “It’s universe” zou m’n lieve Juultje zeggen….. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!