Verwarring

NAH bij verwarrende omstandigheden

Zo dan! Wat raak je in de war bij verwarrende omstandigheden, zeg! Dat is NAH in het kwadraat, zeg maar….. De omstandigheden waren op zichzelf al ingewikkeld, maar door de NAH werd het nog eens extra ingewikkeld. Dan wordt het wel heel lastig om je daar doorheen te slaan.

Een paar maanden geleden hoorden we van mijn ouders dat ze zich hadden voorbereid op een euthanasie traject voor mijn vader in verband met de longkanker, die zijn gezondheid steeds verder deed verminderen. Daarbij werd o.a. aangegeven dat bij de notaris was vastgelegd dat mijn broer tot executeur testamentair was benoemd. Ok, geen probleem. Er werd echter ook aangegeven dat mijn vader geen afscheid wilde. Hij wilde geen begrafenis en/of crematie, geen condoleance, enz. Helemaal niets. Dat vonden we wel een beetje bijzonder, maar ok, als dat de wens is, hebben we dat maar gewoon te respecteren. In het geval van euthanasie vroegen we of het dan nog de bedoeling was dat we afscheid konden nemen, maar daar kregen we niet echt een duidelijk antwoord op.
De weken erna is het gesprek nog wel tig keer door mijn hoofd gegaan. Toen merkte ik al dat NAH dan niet echt met je meewerkt. Ik kon het allemaal niet zo goed plaatsen. Waarom mogen we geen afscheid nemen? Dat voelde niet goed. Ik werd er zelfs een beetje boos om. Dat betekent dat je je eigen rouwproces niet goed kan afronden, tenminste zo voelde dat voor mij. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, dat het zo voelde, maar ik merkte dat anderen daar wel een beetje hetzelfde over dachten.

Na een tijd kreeg ik van m’n moeder een appje dat mijn vader snel achteruit ging en dat ze verwachtte dat het niet lang meer ging duren. We vroegen of ze het fijn vonden als we nog een keertje langs kwamen. Dat was goed, maar er mochten geen zware gesprekken gevoerd worden en geen afscheid genomen worden. Bas en Julia wilden ook graag nog een keer er naar toe, dus met z’n viertjes gingen we erheen. Het was gezellig en we hebben over de vakantie en de verbouwing verteld en foto’s laten zien. Na twee uurtjes zagen we dat m’n vader heel moe was en ook bij mij was de energie op. We zijn weggegaan zonder echt afscheid te nemen. Alleen maar sterkte gewenst en gedag gezegd. Dat was tenslotte tegen ons gezegd. Het voelde heel gek. Maar kom op, niet zeuren. Dit wisten we van tevoren. De dagen daarna ging dat bezoek ook weer tig keer door m’n hoofd. Ik kreeg het maar niet goed verwerkt ofzo. Het bleef maar in m’n hoofd aanwezig.

Op goede vrijdag kreeg ik om 1 minuut vóór zeven uur ‘s avonds een appje van m’n moeder dat mijn vader die dag door middel van euthanasie was overleden. Bam! Die kwam keihard binnen. We hadden dus zelfs niet te horen gekregen wanneer de euthanasie in gang gezet werd! Ik raakte er compleet van in de war en kreeg een huilbui. Mijn lieve vriendin Wendy belde direct na het appje, maar ik kon haar amper te woord staan. Wat gebeurde er allemaal? Daar zat ik dan, door één appje mijn vader weg en dat was het dan. Mijn brein kon dit niet goed aan. Zoveel was wel duidelijk.

Een paar dagen later kreeg ik de overlijdenskaart in de brievenbus….hoe gek is dat? De overlijdenskaart in de bus krijgen van je eigen vader!? Ook dat ging niet goed in mijn brein. Normaal gesproken neem je zo’n kaart mee naar huis als je alles wat betreft de overlijdenskaart geregeld hebt. Er zat ook nog een uitnodiging bij voor de herdenkingsborrel op 30 april. Fijn dat we ook uitgenodigd zijn….even laten weten of je komt. Hoezo zou ik niet komen?! Pffff…..wat een stroom aan emoties kwam er op me af. Het zal wel ok zijn, maar ik sta als eerstgeborene niet bovenaan het lijstje, maar mijn broer. Ik begrijp van anderen dat niet alleen ons dat was opgevallen en gek vonden. Maar goed, vooruit niet zeuren, probeer het een plek te geven. Niet gek dat ik die periode heel slecht geslapen heb en mijn energielevel tot een nulpunt was gedaald…..

Tja, toen was daar het moment van de herdenkingsborrel. Een herdenkingsborrel zonder dat er ook maar iets van m’n vader zichtbaar was. Beetje gek. Mijn broer die ons geen hand wilde geven. Beetje gek. Maar we werden door alle overige gasten met open armen ontvangen. Allemaal mensen die ons al jaren niet gezien hadden en die het ontzettend leuk vonden om ons weer te zien en te spreken. Dat was een warm bad. Ook mijn oude golfleraar kwam ik tegen, ook ontzettend leuk. Al met al vonden wij het heel gezellig en leuk. Na afloop zijn we nog lekker met Bas en Juul uit eten geweest. Dat maakte de dag eigenlijk een hele leuke dag. Ik vond er uiteindelijk van alles van, maar ja, dat zij dan maar zo. Dat brein van mij, wat overuren draaide, moest eerst maar weer eens rustig worden.

Inmiddels zijn we een maand verder en gaat het leven weer z’n gangetje. Mijn brein nog niet, die is nog behoorlijk in de war. Alle gebeurtenissen spelen nog regelmatig door m’n hoofd en maakten me tot voor kort verdrietig. Nu gelukkig niet meer zo. We kunnen er nu eenmaal niets aan veranderen, dus probeer ik me er ook niet meer druk over te maken. Maar dat ik door de NAH meer moeite heb om alles op een rijtje te krijgen, is wel duidelijk.
Ik heb dus weer wat geleerd…..bij een volgende situatie zal ik mezelf meer tijd en rust moeten gunnen om alles goed te verwerken en goed op een rijtje te krijgen. Dat zal niet makkelijk zijn, maar ja dat is mijn hele NAH niet! Ik leer nog elke dag bij, hoe om te gaan met NAH. En dat is goed. Hoe meer ik ervaar, hoe meer ik leer en hoe beter het voelt. Voor nu kijk ik met plezier vooruit naar onze vakantie! Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!