De eerste (ok…tweede) vliegvakantie

Hoe je een vliegvakantie met NAH overleeft

Na lang wikken en wegen van mijn kant besloot ik begin dit jaar dat ik een vliegvakantie wel weer een keer wilde proberen. De laatste keer dat ik dat heb gedaan, is me heel slecht bevallen. Het was een half jaar na het ongeluk. Met volledige toestemming van de revalidatiearts en met de nodige tips van de ergotherapeute en de psychologe gingen we naar Kreta. Het was de hel op aarde! Niet zo raar, een half jaar na het ongeluk….. Als ik toen had geweten, wat ik nu allemaal weet, had ik het ook echt nooit gedaan. Maar ja, dat is nu makkelijk gezegd. Toen wist ik nog helemaal niks!

Inmiddels ben ik heel wat kennis van én ervaring met NAH rijker en kon ik me heel langzaamaan weer wat proberen voor te stellen bij een vliegvakantie. Ik bedacht me dat ik de herrie wel kon hanteren met m’n noisecancelling koptelefoon, maar kon ik de drukte van een vliegveld aan? En hoe zou het met m’n hoofd gaan in de lucht? De eerste keer had ik enorm veel last van de luchtdrukcabine en had ik enorme hoofdpijn. Ik twijfelde en twijfelde, maar uiteindelijk toch besloten of we iets konden vinden wat voor weer een eerste keer te doen was. We kozen voor Spanje, écht mijn, of beter gezegd ons, lievelingsland. De vliegtijd is acceptabel en het land en de taal vertrouwd. We vonden een mooi rustig plekje via Eliza en konden vliegen vanaf Düsseldorf. Dat laatste was fijn, want Düsseldorf is een rustige en overzichtelijke luchthaven, weten we uit ervaring. We kozen ook voor een weekje buiten het seizoen, zodat we de toeristengekte konden ontlopen.

Op 14 maart was het zo ver. Jeetje, wat was ik nerveus! We hadden online al ingecheckt en met dank aan de moderne, rustige luchthaven waren we binnen 5 minuten onze koffer kwijt en konden we naar de security. Ook daar waren we in een paar minuten doorheen, schoenen, riemen, IPads enz. konden we gewoon allemaal aanhouden en in de handbagage houden. Ideaal! Poeh, fase 1 overleefd….nu wachten op de vlucht.

Het instappen ging ook allemaal rustig, alhoewel er natuurlijk altijd domme ezels zijn die willen instappen terwijl ze nog niet aan de beurt zijn….. Eenmaal in het vliegtuig gelijk m’n koptelefoon opgezet, want alleen al het geroezemoes was oorverdovend. . Robin had mijn oude noisecancelling koptelefoon meegenomen en ontdekte toen pas echt hoe geweldig die dingen zijn! Hij gaat nooit meer zonder vliegen, haha! . En toen de lucht in….tot mijn verrassing kreeg ik geen hoofdpijn. Ik voelde wel de luchtdruk, maar dat hoort erbij. Het was niet zoals 6 jaar geleden. Het was goed te hanteren. Ik heb lekker wat roddelbladen zitten lezen en was blij toen we weer gingen landen. Dat was weer ff een dingetje, maar ook dat ging goed voor mij. Pffff……ik heb het gedaan! 💪🏻

Nu de volgende uitdaging: uitstappen, op koffer wachten en auto ophalen. Hmmm….dat was met recht een uitdaging! Het lijkt wel of de meeste passagiers in de stress schieten, zodra het vliegtuig geland is. Jeetje, wat maakt iedereen zich druk! Ik ben dus eerst even rustig blijven zitten. Op de koffer wachten duurde wel lang, maar je bent altijd weer blij als jouw koffer toch meegekomen is! Toen op zoek naar de huurauto. Dat was een zoektocht……eenmaal buiten hoorden we een hoop geschreeuw (welkom in Spanje!) en hoorden we de naam van het verhuurbedrijf. We konden met een aantal anderen in een busje stappen en werden naar het verhuurbedrijf gereden. Daar duurde het lang…..zoiets als manana manana….. Maar ok, we kennen de Spaanse mentaliteit, dus heb geduld, het komt goed. En het kwam ook echt goed. Omdat er in onze prijsklasse geen auto met CarPlay meer beschikbaar was, konden we voor €50 extra een BMW krijgen! Nou, daar zeg je geen nee tegen, haha! Het bleek voor mij echt een super auto te zijn, want hybride, dus heerlijk stil. Wat een mazzel, autorijden was voor mij zo prima te doen.

Toen, met gebruik van Googlemaps, op zoek naar de accommodatie. Het was inmiddels al donker, maar we zijn de Spaanse wegen wel gewend en kennen de omgeving een beetje, dus we waren snel op de goede weg. We hadden al gelezen dat de accommodatie moeilijk te vinden is, dus we waren voorbereid. Maar als je gewoon Googlemaps volgt, dan kom je er echt wel. Het onverharde pad zonder verlichting is gewoon zoals het in de Spaanse dorpjes is. Niet bang zijn en gewoon gaan. Uiteindelijk kwamen we bij een oprijlaan, gingen er lampjes aan en kwam hond Lulu ons tegemoet lopen. De eigenaresse Laurence hadden we ook snel gevonden en dus hadden we de sleutel ook snel.

Het appartementje zag er, zelfs in het donker, geweldig uit. Prachtig uitzicht en heel stil. Het bleek al 3 weken aan één stuk geregend te hebben en de Spanjaarden snakten naar mooi weer. Maar dat zou het tijdens ons verblijf helaas ook niet echt zijn. Het was daarom wel overal enorm groen. Dat zegt eigenlijk wel genoeg als je in Andalusië bent….. Het mindere weer kon ons niet echt deren. We hadden een goede auto en die bracht ons overal waar we heen wilden. We hebben leuke dingen kunnen doen en zien. Mijn energie was bizar goed. Ik kon de hele dag van alles bekijken en ‘s avonds ook nog lekker uit eten gaan. Dat was echt super! Wat een hoop rust en er even “uit zijn” met m’n energie doet, is ongelooflijk. Natuurlijk hadden we ook de nodige rustmomenten ingebouwd, maar het lukte allemaal wel. We hebben echt kunnen genieten en soms zelfs even van het zonnetje. Dit is voor herhaling vatbaar gebleken. Een rustige plek, niet te lang vliegen, een bekend land/taal. Dit is gelukt!🍀

Na 6 nachtjes gingen we weer naar huis. We hadden weer online ingecheckt en gingen de auto wegbrengen. Dat ging net zo chaotisch als bij het ophalen, maar wel een stuk sneller. Toen de koffer inchecken….nou, Malaga is niet zo modern als Düsseldorf. Er gingen 2 vliegtuigen van dezelfde maatschappij weg en er waren slecht 4 balies open. Dus een rij mensen waar je niet goed van wordt. Een aparte balie voor alleen bagage inchecken was er ook niet, dus we moesten gewoon in de rij gaan staan en opnieuw inchecken. We hebben er ruim een uur gestaan voordat we er doorheen waren. Ik was kapot, zo lang staan, kan ik gewoon niet meer. We hadden natuurlijk wijzer moeten zijn en ik had ergens moeten gaan zitten, totdat Robin aan de beurt was, maar ja, dat is achteraf. Op dat moment ga je mee in de massa. Behalve de lange rij was het er natuurlijk ook ontzettend lawaaierig. Leer de rumoerige Spanjaarden kennen. Alhoewel, vlak de toeristen ook niet uit…. Ook bij de security was het chaos, alles moest af en uit zoals schoenen e.d., alle elektronica, enz. Ik raakte er enorm gestresst van. Na voor mijn gevoel een ellenlange tijd konden we eindelijk boarden. Koptelefoon weer op en proberen een beetje rust te krijgen. Maar door alle hectiek ging dat natuurlijk niet echt goed en was ik blij toen we weer in Düsseldorf landden. Daar bleek de Duitse grundlichkeit weer fijn aanwezig en kwam onze koffer als eerste. Snel naar de auto en weer naar huis. Deze rit was een stuk minder comfortabel dan de ritten in Spanje, maar ja, daar moeten we het hier nou eenmaal mee doen.

Al met al was het een fijne korte vakantie en biedt deze ervaring perspectieven om het wat vaker te kunnen doen. Ik heb m’n vliegangst overwonnen. Ik vind het nog steeds niet fijn, maar ik ben er niet meer bang voor. Dat is wel fijn. Zo kunnen we in de toekomst weer samen op vliegvakantie. Want als iemand dat gemist heeft en het absoluut verdient dan is het Robin wel! ❤️🍀 Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!