Weer eens ziek door overprikkeling

Hoe het werk van de hoveniers me helemaal uitput

Zo’n drie weken werden wij blij verrast met een telefoontje van de hovenier dat hij vanaf donderdag zou komen voor de bestrating en de tuin. Wij blij want als dat klaar is, kan de overkapping neergezet worden en kunnen we de tuin weer gebruiken.

Donderdagochtend om 8 uur stonden ze al voor de deur. Robin hoefde niet zo vroeg weg, dus hij kon alles nog even kortsluiten met de hovenier. Ik was dus ook vroeger op dan anders, want je bent nieuwsgierig en door de geluiden slaap je toch niet meer. Voor mijn gevoel had ik me er goed op voorbereid, geen planning, gewoon helemaal niets doen, geen verplichtingen. De dag ging voorbij met een hoop lawaai en een hoop beweging, maar ik had het wel onder controle, dacht ik. ‘s Middags was Robin weer thuis en kon ik de boel weer loslaten. Maar jemig, wat was ik moe ‘s avonds. Ik ben heel erg vroeg naar bed gegaan. Vrijdag was dag 2 met veel herrie en onrust. Er werd veel met een graafmachine gedaan, veel stenen gezaagd, enz. Helaas had ik niet zo heel best geslapen en was ik weer vroeg wakker, want om 8 uur waren ze er uiteraard alweer. En ook deze dag ging voorbij met een hoop lawaai en beweging. De mannen af en toe van koffie voorzien en met Krisi lekker naar buiten, want ook die trok al dat gedoe niet, bovendien was het heel mooi weer en dan is ze sowieso amper binnen te houden. En in de tuin ging natuurlijk niet. Maar ook voor deze dag had ik geen planning, geen verplichtingen, dus vooral niets gedaan verder. ‘s Middags kwam er alleen nog even bezoek, maar dat vind ik dan gewoon gezellig…en dat lieg ik niet. Wederom was ik ‘s avonds natuurlijk wel weer helemaal kapot en ging ik weer heel vroeg naar bed.

Na weer een onrustige nacht werd ik al wakker met hoofdpijn en een misselijk gevoel. Ok…..het is weer zó een dag. Dat wordt dus helemaal niets vandaag. Me door de ochtend heen worstelend, zag Robin aan mij dat het echt niet goed ging en regelde hij dat hij niet naar een wedstrijd hoefde ‘s middags. Wat was ik daar blij mee. Want wat voelde ik me beroerd. Ik heb echt de hele dag ongeveer voor dood gelegen op de bank en op bed. Ik kon amper eten en drinken, zelfs daar was ik te moe en te misselijk voor. Ook deze dag ging het licht snel uit om te slapen. Gelukkig stond ik zondag me iets beter voelend op en was ik in ieder geval niet meer misselijk. Lekker eventjes in het zonnetje gezeten, met zonnebril want wat een fel licht! En natuurlijk fijn met mijn beestje gewandeld en veel op bed gelegen. Robin had VAR-dienst, dus had ‘s morgens al eten gekookt. Dat hoefde ik alleen nog maar op te warmen als hij onderweg naar huis was. Dat lukte me zo waar ook nog. Ik ging wel weer vroeg naar bed.

En dan is het snel weer maandag en stond ik weer vroeg op, want nu moest Robin wel al vroeg weg en waren de mannen er weer om 8 uur. Ik was in het weekend tot de conclusie gekomen dat ik niet handig was geweest om de hele dag beneden te blijven en dus alles te zien. Ik had me even totaal niet gerealiseerd dat beweging ook een enorme impact heeft op mijn koppie. Hoe stom was dat?! Dus voor deze dag had ik besloten om de hele dag op de slaapkamer (op zolder) te blijven en slechts af en toe even beneden te kijken en soms koffie te zetten. Bovendien had ik mijn koptelefoon op gezet. Ook Krisi lag lekker bij mij boven en vond het ook een heel stuk relaxter. Dat scheelde een stuk! Ook dinsdag ging het op deze manier beter en kwamen de twee kinders even gezellig langs. De cognitieve fitness en Sport & Spel heb ik voor deze week maar afgezegd. Want echt geen energie voor en we gaan vrijdag op vakantie…..voor het eerst weer vliegen na het ongeluk.

Donderdag hebben we de spullen voor Krisi alvast weggebracht, want die gaat voor het eerst logeren….poehee, dat is spannend voor mij! Voor het eerst een week zonder Krisi en haar bij iemand achterlaten. Maar gelukkig kan ze bij Rob en Marjan terecht in Markelo. Dus ze is gewoon “thuis”, want Landgoed Driebelterveld beschouwt ze gewoon als haar terrein, haha!
Tussen alle bedrijvigheid door moest ik ook nog zorgen dat ik alles voor de vakantie had gepakt. Dus liep ik de hele dag door lijstjes te schrijven en aan te vullen. Dat viel niet mee met een overprikkeld brein. De hovenier was inmiddels klaar voor zover dat ging, alleen het gras moet nog, maar dat gebeurt in de vakantie van ons. Voor ik het wist was het vrijdagochtend, gingen we Krisi wegbrengen, ja, echt waar gewoon in tranen in de auto terug, want vond ik dat ingewikkeld, en toen op weg naar Düsseldorf.

Hoe dat verder ging, komt in mijn volgende blog. Dit is wel weer even genoeg voor nu. De bedoeling was dat ik dit al gepubliceerd had voordat we weg gingen, maar ja, je kan wel van alles van plan zijn, met zulke werkzaamheden rondom je huis is het de vraag wat lukt. Niet heel veel dus….. Het is me helaas weer gelukt om ziek te worden van de overprikkeling. Het is en blijft keer op keer een uitdaging om de juiste balans te vinden. Er kan echt wel steeds meer, maar ik raak soms iets té overmoedig….. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!