Zeven jaar

Hoe ik deze dag beleef

Vandaag, 14 november 2024, is echt de raarste dag van het jaar. Het is vandaag nl. precies 7 jaar na het ongeluk. Net als voorgaande jaren ben ik daar al dagen mee bezig in m’n hoofd en zitten de tranen af en toe hoog. Uit voorzorg had ik specifiek vandaag ook nog een afspraak gepland met mijn ambulant begeleider. Ik weet niet wie er verbaasder was, hij of ikzelf, maar het gaat eigenlijk best goed met me. Ik heb dan ook het gevoel dat het elk jaar ietsje beter gaat, dan de jaren ervoor. Mijn stukjes van voorgaande jaren teruglezend kan ik zeggen dat het vooral de laatste 3 jaar (sinds de verhuizing naar Denekamp) beter gaat. Natuurlijk is en blijft het een heftige dag, maar ik kan er steeds een beetje beter mee omgaan.En wat heel fijn is, is dat we de gerechtelijke zaken dit jaar allemaal hebben kunnen afronden. Dat geeft een goed gevoel, alhoewel we het lang niet altijd eens waren met de beslissingen, maar goed….we zijn er vanaf!! Dat geeft enorm veel rust. En dus ook onze woonplek zorgt ervoor dat ik me beter voel en het beter kan hanteren.

Tja, wat moet je verder met zo’n dag….. Ik las terug dat ik voorgaande jaren op zoek was naar een moment van vreugde, dat ik de dag van Astrid 2.0 moest vieren. Maar aan die Astrid 2.0 valt niet zo veel te vieren eigenlijk, ik vind haar nog steeds niet zo leuk. Ons leven is zó anders geworden, dat is niet echt een feestje waard. Zoals ik al vaker heb gezegd: er is echt een leven vóór het ongeluk en een leven ná het ongeluk. Er is echt een tweedeling. En die twee levens zijn niet met elkaar te vergelijken. Het voelt nu wel beter dan eerst. Ik kan nu blij en gelukkig zijn met de dingen die ik kan en dat wordt steeds een beetje meer. Maar ook het verdriet over wat niet (meer) kan, zal altijd blijven.

Dit zevende jaar heb ik mooie stappen gemaakt in mijn ervaringsdeskundigheid. Ik ben officieel een gecertificeerd ervaringsdeskundige en heb een vrijwilligerscontract bij InteraktContour. Het is fijn om op deze manier de ellende van het ongeluk om te zetten in iets goeds. Lotgenoten op weg helpen en ondersteunen is fijn om te doen en ik verwerk op die manier ook zelf weer een hoop verdriet.

Het vieren van deze dag moet ik gewoon niet willen! Daar word ik alleen maar verdrietig van. Ik kan deze dag voortaan beter zien als een terugkijk-moment. Terugkijken om te zien waar ik dat jaar sta en waar ik vandaan ben gekomen. Want dat lees ik ook terug in eerdere stukjes: dat ik echt zó veel beter ben geworden de afgelopen zeven jaar. Dat is fijn om te lezen. En ook om weer verder te kunnen met het leven wat we nu leiden. Een mooi reflectie moment.
Eén ding staat vast: dankzij heel veel therapie en de niet-aflatende fantastische steun van mijn lieffie, Robin, kan ik me weer een beetje gelukkig voelen. En dat is het fijnste gevoel wat ik me kan bedenken op dit moment. Op naar 2025!

Bedankt voor het lezen en het volgen, ook dat geeft mij veel steun! Tot de volgende blog!