De (financiële) afronding

Alle zaken omtrent het ongeluk zijn afgerond

Eindelijk, bijna 7 jaar na het ongeluk , zijn alle zaken omtrent het ongeluk afgerond! Op 10 september jl. stond het letselschadebedrag op mijn rekening! En dat voelt me toch raar! Natuurlijk ben je blij, dat was ik al toen we de vaststellingsovereenkomst hadden getekend. Ik moest er zelfs even om huilen. Maar nu komt het feestgevoel maar niet bij me omhoog. Dat zal nog wel komen, maar het is wel een beetje gek. Het voelt gewoon nog zó onwerkelijk! We hebben 7 jaar lang gestreden voor iets wat eigenlijk gewoon snel geregeld had kunnen zijn. Maar zowel het UWV als de verzekeraar van de tegenpartij hadden daar duidelijk geen zin in…… En nu is het dan “ineens” klaar!

Het voelt bijna alsof je een soort moet afkicken van alle stress en druk. Je kan niet geloven dat nu echt alles voorbij is. En daar komt natuurlijk nog bij dat je nooit tevreden bent met de afloop, zeker niet wat betreft de letselschade. Dat kan ook niet. Wat je bent kwijtgeraakt, is op geen enkele manier terug te krijgen. Dat is niet in geld of materiële zaken te vatten. Ons leven is compleet op z’n kop gezet. Er is duidelijk een leven vóór en een leven ná het ongeluk. En dat is met niets ter wereld te compenseren.
Desalniettemin klagen we niet over de uitkomst, hoor. We waren er vanuit gegaan dat we niets zouden krijgen en misschien zelfs wel de voorschotten moesten terugbetalen. Dat is gelukkig niet zo en valt dus niet tegen. Maar gul is zo’n verzekeraar ook zeker niet….

Nu het leven kunnen gaan leven zoals we dat bedacht hebben, is heel gek en niet goed te bevatten. Ik merk nu pas wat voor enorme impact al die druk en stress heeft gehad. Ik ben ontzettend moe en nerveus. Die zenuwen snap ik zelf ook niet helemaal. Dat zal ook deels wel te maken hebben met het feit dat er rare dingen gebeuren bij het UWV op dit moment. Het is nog maar de vraag of bij mijn dossier alles goed is gegaan, buiten alles wat sowieso al mis is gegaan. Maar dat is niet de grootste oorzaak van de zenuwen. Het is ook de onwennigheid, de vrijheid van het geen verantwoording meer af te hoeven leggen aan de instanties. We zijn zo voorzichtig geweest met verklaringen, meningen, enz. We liepen continue op onze tenen. Nu dat niet meer hoeft, is het moeilijk om die vrijheid te kunnen omarmen. We zijn voorgeprogrammeerd op alert zijn, op alles.

Maar het is nu echt waar! We moeten niets meer. We mogen gewoon een fijn leven gaan leiden. Een leven met een hoop beperkingen, maar zonder verantwoording af te hoeven leggen aan anderen, alleen aan onszelf. En dat is gewoon heel fijn, nog onwerkelijk, maar heel fijn! We hebben een grote doos met het complete dossier erin, een computer vol met het hele dossier. Uiteraard gooien we het niet weg, maar vanaf nu kan alles dicht blijven. Het is klaar!

Aan het slot van dit blog kan ik natuurlijk mijn allerliefste schat, Robin, niet onbesproken laten, want alles wat we hebben meegemaakt, heeft hij steeds maar weer in goede banen geleid en overal voor gezorgd. Zonder hem was dat niet gelukt. Hij heeft al het papierwerk gedaan, hij heeft alle contacten onderhouden, hij heeft mij overeind gehouden als ik weer eens instortte door alle ellende die op ons af kwam, enz. Hij verdient een lintje!

Lieffie, ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik ben voor alles wat je voor me doet, maar dat ik dankbaar ben, is zeker! En bovenal: I love you so much!
Dank voor het lezen en tot de volgende blog, want schrijven blijf ik gewoon doen! Het leven met NAH gaat namelijk gewoon verder!