Het hele verhaal

Van ongeluk tot NAH

Vorig weekend was het dan zover. Juul en Bas kwamen het weekend bij ons logeren en ik had besloten dat dát het moment was om het hele verhaal te horen. Fijn dat dochterlief er ook bij was, want die heeft natuurlijk haar eigen verhaal.

Het begon met mijn vraag wat er precies gebeurd was vanaf het moment dat ik met m’n hoofd het asfalt raakte en of ik daar een tijd in m’n eentje heb gelegen tot een voorbijganger mij vond of iets dergelijks. Dit was op 14 november 2017 ‘s ochtends vroeg.
De automobilist die mij geraakt heeft, is wel gestopt. En achteropkomend verkeer is gestopt. Dat bleek later een oud-leerling van Robin te zijn en die is tot ik met de ambulance werd afgevoerd bij me gebleven. Ze herkende mijn naam. Ook de politie is erbij geweest. Helaas niet de verkeerspolitie zoals normaal gesproken wel zou moeten. Daardoor is er ook geen gedegen onderzoek naar het ongeval gedaan, helaas. En de ambulance was er. Vanaf het moment dat ik het asfalt heb geraakt, ben ik out gegaan.

Julia was nog thuis en Robin was al naar zijn werk en daar bijna aangekomen. De politie kwam met mijn fiets aan de deur bij Julia, met de vraag of dit de fiets van mama was. Gelukkig was er een hele aardige agente bij en hebben ze samen Robin gebeld en verteld wat er gebeurd was. Robin heeft op zijn werk snel van alles geregeld en allerlei mensen gebeld en is zo snel als mogelijk terug naar huis gereden.

De ambulance heeft me naar het Erasmus MC gebracht, alwaar ik op de trauma afdeling ben onderzocht en waar Robin en Julia mij voor het eerst zagen. Ik lag aan allerlei apparatuur. Er was een schedelbasisfractuur geconstateerd en ernstige bloedingen en kneuzingen in de hersenen. De situatie was zeer kritiek. De traumachirurg bleef alles goed in de gaten houden, want de druk in mijn hoofd mocht niet hoger worden. Als dat zou gebeuren, zou ik geopereerd moeten worden om te kunnen overleven. Dat is uiteindelijk niet nodig geweest. Ik ben al die tijd comateus geweest. Er zijn verschillende mensen bij me geweest, maar daar heb ik helemaal geen herinnering aan. Van de trauma afdeling werd ik overgeplaatst naar de IC (Intensive Care) waar ik 2 dagen gelegen heb. Al die tijd was er geen enkele vorm van contact mogelijk. Hier was één van de verpleegkundigen ook een oud-leerling van Robin. Na die twee dagen werd ik overgeplaatst naar de HC (high care).

Op de HC kwam ik heel langzaam bij. In zoverre, dat ik wel weer wakker was, maar me nog nergens van bewust was. Robin en Julia herkende ik niet en ik had geen idee waar ik was en waarom. Ook hier zijn verschillende mensen bij me geweest, maar er was dus geen enkele herkenning. Ik kon niet praten. Ik lag vastgebonden aan m’n bed. Ook Robin en Julia hebben me meermaals samen goed vast moeten houden om me te laten liggen. Ik wilde steeds opstaan en weglopen.
Ik heb daar een PTSS aan over gehouden, die later met EMDR goed behandeld is. Ergens ver weg in mijn onderbewustzijn heb ik namelijk ervaren dat ik vastgebonden en in mijn eigen uitwerpselen – sorry, vies verhaal – lag (in een luier weet ik nu). Ik heb geprobeerd iemand erbij te roepen, maar dat lukte me niet. Nu weet ik dus dat ik toen nog helemaal niet kon praten en behalve proberen op te staan helemaal niets heb gedaan of gezegd.

Na 8 dagen HC mocht ik naar de verpleegafdeling Neurologie. Ik kon toen weer praten en ik herkende mijn lieffies weer. Echter, van datum, tijd en plaats had ik geen enkel idee. Ik vond korte tijd geleden dus een SMS die ik midden in de nacht gestuurd heb naar Robin en Julia met de vraag waar ze bleven, ze hadden toch beloofd om te komen…… Robin en Julia vertelden ook dat ik regelmatig midden in de nacht belde, totaal geen besef van tijd.

Na twee dagen op de Neurologie-afdeling werd ik met een ambulance overgeplaatst naar het Vlietland Ziekenhuis in Schiedam, dichterbij huis voor Robin en Julia. Dat duurde maar heel kort, want de revalidatie-arts, dr. Spakman, vond ik dat ik niet op de Neurologie-afdeling thuis hoorde, maar in het Rijndam Revalidatiecentrum. Robin heeft mij toen met de auto naar het Rijndam gebracht.

Toen ik in het revalidatiecentrum lag, was ik weer volledig bij bewustzijn. Ik heb daar ook zelf herinneringen aan. Plaats en tijd bleven een dingetje en zijn dat eigenlijk nu, 6,5 jaar later, nog steeds. Ik lag eerst op een tweepersoonskamer, maar dat veranderde al heel snel in een kamer voor mij alleen. Ik kreeg een volledig prikkelarm regime, wat betekende dat ik eigenlijk alleen maar op mijn kamer mocht zijn en verder nergens, op uiteraard de therapieën na. Ontbijt, lunch en avondeten werden bij mij gebracht of Robin en Julia haalden dat voor mij. Ik mocht nog helemaal niets zelf doen, dat gaf te veel prikkels en dat was niet goed voor het herstel.

We kregen daar wel de gelegenheid om, in een aparte ruimte, met directe familie Julia’s 18e verjaardag te vieren. Later heb ik mijn eigen verjaardag ook in het Rijndam gevierd. Ik zat toen nog in een rolstoel. Ik heb daar van alles weer moeten leren. Ik heb leren lopen, fietsen, voor mezelf zorgen, enz. En vlak voor Kerst mocht ik dan eindelijk weer naar huis. Nu weet ik dat dan eigenlijk pas de moeilijkste periode aanbreekt…..

Dat was dus het hele verhaal, het stuk wat ik me totaal niet kan herinneren. Het geeft rust dat ik het nu weet. Het doet me weer beseffen dat ik écht door het oog van de naald gekropen ben. Het had zo maar heel anders kunnen aflopen. Dat wist ik wel, maar het besef is nu groter. En ik heb zo’n enorme bewondering voor mijn twee liefdes, wat moeten zij een angst hebben gehad……..

Dankbaar dat ik nog leef en het verhaal kan delen. Dank voor het lezen. Tot de volgende blog!