Begonnen aan de uitdagingen

BAM! Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: er zijn veel uitdagingen gelukt! Hoe fijn is dat!? Vier dagen (en nachten) alleen thuis zijn, ging me makkelijker af dan voorheen in Schiedam. Voelde me helemaal op m’n gemak en heb zelfs best goed geslapen. Natuurlijk was ik bekaf na die dagen, o.a. door het zorgen voor mezelf en onze lieve viervoeter, maar er zijn geen gekke dingen gebeurd.

Training ervaringsdeskundige Op dinsdag 12 maart begon de eerste training. Dat betekende dus eerst een rit naar Zwolle in m’n uppie en doordat we het weekend nog samen hadden geoefend, ging dat helemaal goed. Was blij dat ik er was en stond helemaal te trillen, maar zonder problemen aangekomen. De training zelf was natuurlijk vooral, want eerste bijeenkomst, heel veel informatie krijgen, maar het klinkt allemaal super leuk. Ik heb er erg veel zin in! Na een lekker broodje weer terug naar huis. Dat was wel ff een stukkie moeilijker. M’n hoofd zat natuurlijk vol met alle informatie, dus dat streed om voorrang met de concentratie die ik bij het rijden moest hebben. Viel niet mee om de focus te houden, maar ook dat ging uiteindelijk goed. Gewoon veilig thuis aangekomen. Maar hee, toen was het natuurlijk wel ff klaar! Poeh! Ik had echt twee dagen nodig om te herstellen en dan was ik ook nog alleen! Maarrrrr……ook weer gelukt!

Aanvraag WMO Twee dagen later stond de volgende uitdaging alweer op het programma: een gesprek voeren met iemand van de gemeente i.v.m. de WMO aanvraag voor ambulante begeleiding. En nog steeds was ik alleen thuis….. Gelukkig kwam er ook iemand van InteraktContour bij en kwam dezelfde vrouw van de gemeente als twee jaar geleden voor de aanvraag huishoudelijke hulp. Zij had het hele dossier bij zich en we hebben alleen maar gecontroleerd of alles nog klopte. En na de uitleg van Ronald (InteraktContour) begreep ze volledig wat er nodig was en heeft ze de aanvraag bij de gemeente uitgezet. Nu wachten op de definitieve toekenning.

Huisarts en tandarts Manlief was inmiddels weer thuis, dus ik kon weer een beetje bijkomen. De week erna moest ik én naar de huisarts én naar de tandarts, maar Robin kon niet mee. De huisarts heb ik wel vaker alleen bezocht en is vlakbij huis, dus dat was niet zo’n probleem. De bloeddruk is wel altijd even spannend, want ik ben altijd nerveus, maar ook die was gewoon keurig netjes. Dus over een jaar weer op herhaling, net als bij de cardioloog. De tandarts was toch ff wat anders. Robin kon echt niet mee, dus ik moest alleen. Sinds het hersenletsel vind ik de tandarts echt een dingetje: achterover in die stoel is geen lolletje als je snel duizelig bent. Maar we hebben een fantastische praktijk gevonden! Een tandarts die ook mensen met grote angst helpt en een hele rustige praktijk. Zowel de tandarts als de assistente waren helemaal vol lof over het feit dat ik alleen gekomen was, met m’n eigen auto, en bleven me maar prijzen. Echt zó lief! En ik was snel weer klaar en kon naar huis. Gewoon geflikt!! Haha!

Sport en spel met NAH Oost Ik zou bijna deze uitdaging nog vergeten: op woensdagmiddag is er Sport en Spel in Hengelo vanuit NAH Oost. Ik was er nog nooit geweest, want geen vervoer. Nu een eigen autootje, dus ik ging er naar toe. Ik had van Ellen foto’s gekregen waarop ik kon zien waar ik moest zijn. Echt fijn, iemand die ook hersenletsel heeft, ze wist precies wat ik nodig had om niet te verdwalen. Een uurtje Sport en Spel kan toch niet zo moeilijk zijn, dacht ik. Kwam ik toch een beetje bedrogen uit! Mijn lijf, niet meer gewend om “druk” te bewegen, moest ineens met tennisballetjes gooien, met een strandbal volleyballen, enz en dat in een gehorige gymzaal…… Dat betekende dus, na nog geen 5 minuten, compleet duizelig en volledig in de war! Wow! Dat had ik niet ingecalculeerd. En ik had al meteen zoiets van: laat maar, niet voor mij weggelegd….. Twee weken later toch maar weer gegaan, op advies van m’n liefste en zelfs van m’n moeder. Dus met frisse tegenzin, maar toch wel overtuigd dat ik het nog een keer moest proberen, ging ik er weer naar toe. En gelukkig, het ging beter. We deden iets anders dan de eerste keer, iets rustigers, en dat ging al een stuk beter! Gelukkig maar! Volhouden nu!

En zo ben ik dan toch aardig wat uitdagingen aangegaan en zijn ze ook nog gelukt! Een beetje trots ben ik wel 🙂 En ik ben nog steeds zó blij en dankbaar dat we naar Denekamp verhuisd zijn. Het gaat hier echt beter met me! Goddank!

Dank voor het lezen en tot de volgende blog!