Nieuwe uitdagingen

De eerste twee maanden van dit jaar heb ik me vooral bezig gehouden met het organiseren van wat ik vanaf maart allemaal wil gaan doen. En ik ben een beetje bang dat het te veel tegelijk is, maar sommige dingen lopen nu eenmaal zoals het loopt. We gaan zien hoe het gaat. En anders wordt het soms “nee” zeggen….

Ambulante begeleiding Wat komt er allemaal op mijn pad? Ten eerste krijg ik weer hulp, als het goed is. En wel in de vorm van ambulante begeleiding. Ik zeg: “als het goed is”, omdat er eerst nog een gesprek moet komen in verband de aanvraag vanuit de WMO….. Erg fijn…..dat wordt dan het tweede gesprek in verband met een aanvraag WMO, de vorige keer ging het om huishoudelijke hulp…. Gelukkig komt er nu ook weer iemand bij die veel van dat soort dingen weet, iemand van InteraktContour. Dat scheelt een hoop stress.

Waarom ambulante begeleiding? Tja, dat heb je als je jezelf opgeeft als ervaringsdeskundige NAH bij InteraktContour en naar een kennismakingsgesprek gaat. Dan zitten er twee professionals tegenover je, die duidelijk aan je zien dat je dat nog nodig hebt en die dat dan ook voor je willen regelen. Echt fijn, want de ambulante begeleiding die ik in Schiedam kreeg, mislukte volledig. Ik had totaal geen klik met die vrouw en zij had geen idee wat ze moest doen! Half maart is het gesprek over de WMO en hopelijk snel daarna zal de ambulante begeleiding van start gaan. Ben erg benieuwd. Zulke goede ervaringen heb ik er dus niet mee.

Ervaringsdeskundige NAH bij InteraktContour Vanaf half maart ga ik een 10-daagse training volgen bij InteraktContour om als ervaringsdeskundige te kunnen worden ingezet. Erg leuk lijkt me, maar het is wel een pittig klusje…. Tien dagen is echt veel. Gelukkig is het wel verdeeld over 5 maanden, maar toch….. Ik moet er voor naar Zwolle en dat is toch iets meer dan een uur rijden. Ik kijk er naar uit, maar zie er ook tegenop. Aankomende week eerst maar met Robin samen een keer proefrijden, want hij kan er de eerste keer niet bij zijn en ik moet er dus alleen naar toe. Dat is een rit die eigenlijk net iets te lang is voor mij en volledig onbekend…..mwah….is een goede combi met NAH….. Ik heb echt geen idee wat die training inhoudt. Het moet ervoor zorgen dat je uiteindelijk met een begeleider mee kan naar gesprekken met iemand met NAH, of mee kan met professionals naar instanties waar ze bv. uitleg gaan geven over NAH en hoe je het beste met mensen met NAH om kunt gaan. Het biedt dus ontzettend veel toekomstmogelijkheden. Allemaal heel leuk, maar ongelooflijk spannend!

Activiteiten Nu ik een eigen auto heb en dus niet perse van Robin afhankelijk ben, ga ik ook dingen via NAH Oost uitproberen. Ik heb me voor een creatieve avond opgegeven en dat is geen grapje, haha! Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet echt een handige Creabea ben…..breien, haken, naaien, borduren, knutselen….nee dus, haha! Daar ben ik gewoon niet voor geboren! Inrichten, decoreren, tuinieren zijn meer mijn dingen. Ik ga dus dan ook naar de avond als er een Paasstuk gemaakt gaat worden. Heej, dat is meer iets voor mij, denk ik. Misschien vind ik het zelfs wel leuk, haha!
En dan ga ik ook nog iets sportiefs doen….nee, nee, rustig maar…geen gekke dingen. Het is sport en spel, gegeven door een fysiotherapeut, speciaal voor mensen met NAH. Nou, dat moet goed gaan, toch? Zonder iets te breken ofzo. Dat is elke week een uurtje. Als ik het echt leuk vind, ga ik dat wel iedere week doen, maar alleen als ik het echt leuk vind….bij het woord “spel” krijg ik namelijk al kriebels. Ik heb absoluut geen balgevoel (vraag maar aan mijn tennis- en golfleraar)! Dus dat wordt al niks, haha! Maar ik heb nog iets achter de hand wat me wel erg leuk lijkt: kickboksen voor mensen met NAH. Dat is dus contactloos. Geen vrees voor klappen tegen m’n hoofd ofzo. Ik denk gewoon met een bokszak bezig zijn of zoiets. Daar ga ik in ieder geval een keertje kijken om te zien of ik dat echt leuk vind. Nou, en als het me allemaal niet bevalt, ga ik gewoon lekker fietsen!!

Toch weer stress Helaas zijn er ook weer wat stress situaties. “Gelukkig” hebben we voor de zoveelste keer weer een andere advocaat in de letselschadezaak. De vorige is er vanwege privé omstandigheden mee gestopt. Die heeft, heel fijn, niet het volledige dossier overgedragen aan de nieuwe. Dus moest Robin weer allerlei documenten opzoeken en opsturen, die al lang bij de advocaat hadden horen te zijn. GEK word je ervan. Maar goed, dat is weer gelukt. Nu maar weer afwachten wat de nieuwe advocaat gaat doen. Zoals we het nu hebben begrepen, heeft deze nieuwe wel veel ervaring met dit soort zaken, dus we gaan uit van een goede afloop, maar ja….je weet het nooit….

Verder heb ik zo nog m’n eigen stress dingetjes. De afgelopen dagen was ik snotverkouden. Nou, ik kan je vertellen, met NAH ben je dan nog sneller vermoeid en overprikkeld dan anders bij een verkoudheid. Jemig, ik was kapot! Niet alleen een wattenhoofd van de verkoudheid, maar ook nog eens flink herrie in m’n hoofd vanwege de overprikkeling van het niezen en snuiten. Was echt niet grappig…. Gelukkig wordt het nu langzaam minder.
De komende tijd is Robin veel weg vanwege z’n werk. Dat betekent veel dagen (en nachten) alleen. Dat is hier op onze huidige woonplek niet angstaanjagend, zoals in Schiedam wel was. Dus dat scheelt enorm. Ben hier totaal niet bang en ik laat op m’n gemak Krisi nog even uit ‘s avonds. Maar in m’n eentje voor mezelf en voor Krisi zorgen, is wel heel lastig en dodelijk vermoeiend. Wat ben ik daar toch slecht in. Dat is dus iets waar de ambulant begeleider me bij kan gaan helpen om dat beter voor elkaar te krijgen, zonder oververmoeid en dus ziek te worden. Ik ben al weken tevoren nerveus: wat moeten we regelen voor boodschappen en eten, zijn er afspraken waar ik alleen naar toe moet, wat kan er allemaal gebeuren, wat…..enz, enz. Pffff, wat vind ik dat toch moeilijk allemaal. Plannen en organiseren zijn dingen die me echt niet goed lukken. En dan ben ik ook nog eens zo’n stomme perfectionist ook…… Uitdagingen noem ik het dus maar, om het een beetje van de positieve kant proberen te zien.

Al met al denk ik dat het goed is, dat ik een ambulant begeleider krijg. Bij het plannen en organiseren, kan hulp geen kwaad. Het is niet dat ik het allemaal niet weet, maar het doen, is toch echt wat anders. Ik heb bij Hersenz en ACT echt een hoop geleerd, maar waarom krijg ik het dan toch niet voor elkaar?
Het is vaak ook zo lastig om ergens aan te beginnen. Als ik namelijk ergens aan begin, is gelijk de rem volledig zoek. Ik ga veel te lang door en dus ver over mijn grens. Ineens moet er dan van alles. Want stel je voor dat ik iets uitstel tot later op de dag of een andere dag, dan heb ik er dan misschien geen energie meer voor.
Het is zó moeilijk om een keuze te maken, doe ik iets voor mezelf of doe ik een “moetje”? Bijvoorbeeld: maak ik me op of ga ik eerst Krisi uitlaten? Ga ik eerst ontbijten of ruim ik de slaapkamer even snel op? Wat een strijd voer ik dan met mezelf! Sowieso is “even” uit mijn leven, zoals ik laatst van iemand hoorde met NAH. Zelfs kiezen voor rust vind ik vaak al zonde van de tijd, want dan kom ik misschien tijd te kort voor iets dat ik nog “moet doen”…… Ongelooflijk irritant en frustrerend!!

Zoals ik aan het begin al beschreef, is het allemaal best veel wat ik ga/wil doen. En toch heb ik er wel vertrouwen in dat het me lukt. Het enige waar ik echt altijd bij aanwezig moet zijn, of beter: wil zijn, is de training bij InteraktContour. Anders kan ik geen ervaringsdeskundige bij hen worden. En dat wil ik echt graag. Dan heeft het ongeval nog een goed doel en kan ik mijn beperkingen op een goede manier inzetten en anderen helpen. De rest van de activiteiten zijn dingen die me leuk lijken, maar zijn zeker geen “moetjes”.
Nee leren zeggen en voor mezelf kiezen is en blijft de uitdaging! Ik hou er dus de moeD in bij de moeT eruit! Dank voor het lezen! Tot de volgende blog!