We geven op….

Moeilijk vind ik het om te beginnen aan deze blog. Het is namelijk helemaal geen leuk verhaal. Maar ik merk ook dat ik het nog niet goed los kan laten. Ik heb er elke dag last van en daarom is het goed om er over te schrijven. Wat is er aan de hand?

We hebben de uitspraak van de bestuursrechter binnen. Al 3 weken, geloof ik. Totaal tegen alle verwachting in heeft de rechter besloten dat ons beroep ongegrond is. Zowel wij, als onze advocate, hadden dit absoluut niet aan zien komen. Toen ik de beschikking las, was het enige wat ik kon denken: ok, ik geef het op, ik wil echt niet meer!!! Hartverscheurend huilen. Ook Robin liep helemaal leeg, alle energie meteen weg! Na overleg met de advocate was het aan ons om te beslissen of we nog in hoger beroep bij de Centrale Raad zouden gaan of niet, een proces wat zo maar weer 5 jaar zou kunnen gaan duren. Dat was een loodzware beslissing….alles in mij riep heel hard NEE!!! Maar het onrechtvaardigheidsgevoel is ook zo ontzettend groot.

Het UWV proces Het hele proces is gewoon zó niet eerlijk geweest. In het kort komt het hier op neer:

Vanaf het allereerste gesprek met de verzekeringsarts van het UWV waren ze tegen mij. Zo heeft het tenminste altijd gevoeld. Die eerste verzekeringsarts was piepjong, kwam duidelijk pas net van school en had nul ervaring. Van NAH had ze überhaupt nog nooit gehoord. Echt een drama. Ze luisterde amper naar wat we te vertellen hadden en had overduidelijk een houding van: ik geloof hen niet. Grote onzin wat ze vertellen. Zelfs mijn, met pijn en moeite, uitgeschreven dagschema’s veegde ze direct over haar bureau naar mij terug, zonder er ook maar een blik op te werpen. Totaal niet interessant dus….en dat terwijl iedereen je aanraadt dat vooral te doen en mee te nemen…..

Vervolgens hebben we, als toevoeging op het immens grote dossier, nog een hele serie brieven en rapporten van alle behandelend artsen en specialisten overlegd waar overal in stond dat ik echt niet meer 100% zal herstellen en dat de klachten duurzaam zijn. Maar die fantastische verzekeringsarts schreef doodleuk in haar besluit dat ik met een goede behandeling en de juiste therapiehouding 100% beter zou worden en keurde mij slechts voor 21% af. Nou, echt, als er iemand allerlei therapieën heeft gehad en zich elke keer voor meer dan 1.000% daarvoor heeft ingezet, ben ik het wel…. Soms letterlijk met “bloed, zweet en tranen”. Ik had graag gewild dat er een afdoende behandeling was geweest. En met mij veel NAH’ers, denk ik. Hierna volgden nog allerlei bezwaren en NPO’s, die mij overigens niet lukten vanwege het hersenletsel, maar nog steeds vond het UWV dat ik niet zo veel mankeerde en vooral een leugenaar was…..

Toch een IVA Alsof ik niet al genoeg last had van alles, brak ik in april 2021 mijn linker heup (als gevolg van een duizeling t.g.v. het hersenletsel) en had ik inmiddels last van frozen shoulders en verergering van mijn hartklachten, dit laatste met name door te veel stress. Goh, hoe zou dat nu komen?! Wederom vond de toen betreffende verzekeringsarts mij gewoon arbeidsgeschikt voor een aantal fantastische “beroepen” (bv. documenten inscannen…..) Gelukkig kregen wij toen een hele fijne bezwaararts en arbeidsdeskundige. De arts benoemde zelfs dat hij heel goed aan mij kon zien dat het niet goed met me ging en heeft het hersenletsel zeker mee laten wegen bij zijn besluit. Maar dat mocht hij niet in zijn rapport zetten, daarin mocht het alleen maar gaan over mijn heup, schouders en hart. Hoe gek?! Maar goed, ik kreeg goddank uiteindelijk een IVA uitkering! Blij en opgelucht! En toch ook weer niet helemaal….. Want de zaak tegen het UWV inzake het hersenletsel liep dus nog bij de bestuursrechter. En daar hebben we dus geen gelijk gekregen. Waarom is ons niet echt helemaal duidelijk, maar goed. Ondanks het grote gevoel van onrecht, hebben we besloten geen hoger beroep in te stellen.

Letselschade Nu moeten we de letselschadezaak nog zien af te ronden. Het ongegronde bezwaar bij de bestuursrechter heeft voor ons mogelijk een negatieve invloed op de afronding van deze zaak. We hadden namelijk ook voor het hersenletsel een IVA nodig, om sterker te staan. Nu zullen we waarschijnlijk niet het maximale eruit kunnen halen. Maar we hebben besloten om het allemaal maar te laten gaan zoals het komt. Alle extra’s zijn meegenomen en wat we niet krijgen, is een geval van jammer. De automobilist die mij heeft aangereden, merkt er allemaal niets van, want dat wordt allemaal door de verzekeraars geregeld.

Nu verder Dat is het andere punt wat alles zo oneerlijk maakt. Die vent leeft gewoon lekker zijn eigen leventje en ik moet mijn hele leven, én dat van mijn gezin en omgeving, volledig anders leven door het hersenletsel. Never nooit meer iets van hem persoonlijk gehoord…. Misschien dat ik hem nog wel eens een brief ga schrijven…..

Terugkomend op het moeilijk beginnen aan deze blog komt dus onder andere door het bovenstaande. Het UWV heeft mij echt helemaal kapot gekregen. De impact van de afgelopen 5 jaar is enorm groot geweest en komt nu eigenlijk pas echt goed binnen. Nu begint voor mij pas het verwerken van de afgelopen jaren. Niet zo zeer het aanvaarden van het hersenletsel, dat heb ik bij Hersenz en met ACT wel geleerd, maar hetgeen waar ik allemaal voor uitgemaakt ben…. Ze hebben me echt meermalen doodziek gemaakt.

Inmiddels ben ik al een tijdje met dit blog bezig en nog steeds, als ik aan het schrijven ben, wordt mijn laptop nat van de tranen. Ik merk dat het nu langzaam minder wordt, maar dit is en blijft een ellendig stuk van ons leven. Vijf jaar strijden/vechten voor je gelijk en uiteindelijk min of meer met lege handen staan. Goddank heb ik dankzij één geweldige verzekeringsarts en arbeidsdeskundige een IVA uitkering. Anders had ik helemaal niks gehad: geen mogelijkheid om te werken, geen inkomsten, niks, nada, noppes!

BAM! Het afronden van de letselschadezaak laten we maar zoveel mogelijk door de advocaat doen. Wij gaan vanaf nu vooral allemaal leuke dingen doen. Want dat is er de afgelopen jaren bij ingeschoten. Altijd was er het schuldgevoel…. Nu dus leuke dingen doen en genieten van wat me nog wel lukt en niet te lang stilstaan bij de dingen die me niet meer lukken. Er blijft heus nog wel genoeg leuks over! BAM!