Onbekend maakt onbemind

Even vooropgesteld: ik wil niet klagen. Dat heeft ook geen zin, omdat je meestal niets aan de situatie kan veranderen. Maar last heb ik er wel van….. Ik heb het over de sociale contacten die er waren voordat ik het ongeluk kreeg en wat daar nu nog van over is. Dat is bar weinig….. Nu weet ik wel dat het altijd zo gaat en waarschijnlijk heb ik me daar in het verleden zelf ook vaak schuldig aan gemaakt. Maar het valt me toch tegen. Daar tegenover staat dat je er zomaar ook ineens allemaal vrienden en bekenden bij krijgt, die je voorheen niet kende. Neem alleen al het lotgenotencontact. Soms zelfs alleen maar via de social media. En dat voelt zo snel zo vertrouwd. Echt ongelooflijk. Tenminste, zo ongelooflijk is dat niet….je deelt tenslotte allemaal hetzelfde en iedereen begrijpt je volledig zonder dat je eerst uitleg moet geven. Dat is echt een groot voordeel.

Toch kan ik me zomaar ineens een beetje eenzaam voelen. Niet helemaal terecht, hoor. Er zijn echt weer heel veel lieve mensen om me/ons heen. Maar soms voel je ineens zo’n gemis. En als ik eerlijk ben, is dat niet alleen het gemis van mensen, maar vooral het gemis van jezelf, je oude ik. Gelukkig lukt het wel steeds beter om daar mee om te gaan. Tja, wat betreft het gemis van mensen…..zo hecht en dierbaar was het contact blijkbaar niet. En dat is niet leuk om te ontdekken, maar uiteindelijk gaat het leven weer verder en blijken we ook makkelijk zonder te kunnen. Nogmaals, we hebben er ook een heleboel fijne, lieve mensen bij gekregen. En dat is goud waard!

En zoals ik in de titel al zeg: onbekend maakt onbemind. Want dat is iets, waar nog veel aandacht aan besteed moet worden. Meer bekendheid geven aan NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel). En een groot probleem waar je dan gelijk tegenaan loopt, is dat je vaak aan de buitenkant niets ziet. Dan worden er ook meteen harde conclusies getrokken. Zelfs door officiële instanties waar je mee te maken krijgt. Hoe vaak ik wel niet gehoord heb dat ik er als een goed verzorgde, naar kalenderleeftijd gelijkende vrouw uitzag, is verschrikkelijk. Of dat er gewoon niet naar je geluisterd wordt, omdat ze het letsel niet kennen en je dus maar voor leugenaar uitmaken. Ik kan daar zoooo boos om worden. Maar ja,….bij Hersenz werd door onze groepsbehandelaar, toen we het over dit onderwerp hadden, al meteen aan ons gevraagd: wat wist jij van hersenletsel voordat je het kreeg. Tja,…..helemaal niets dus.

Uiteindelijk hoort zulk verlies ook bij het leven en is het vervelend als je merkt dat het jou overkomt. Maar gelukkig werkt het zo, dat als er ergens een deur dicht gaat, er ook weer ergens eentje opengaat. Gelukkig maar! Dat maakt het leven dan toch ineens weer een stuk aangenamer, zeker met allemaal lieve nieuwe mensen om je heen! Is de NAH toch weer ergens goed voor! En voor die bekendheid ga ik in ieder geval proberen te zorgen! Dank voor het lezen! Tot de volgende blog!