Helemaal out

Jeetje, wat zijn het rare en moeilijke weken…… Dat blijkt alleen al uit het feit dat ik al tijden niet geschreven heb. Het lukte me gewoon echt niet. Het ging allemaal op en neer. Hele leuke dingen gedaan en gelukt, dus grote euforie. Helaas dan gevolgd door dingen die niet lukken, met als gevolg een paar rake klappen. En dan, als een soort klap op de vuurpijl, komt daar nog eens een bizar bericht van het UWV bij. Ik ben helemaal van slag en sinds 2 dagen doet mijn hart ineens ook zijn eigen ding en is regelmatig erg hard van stapel aan het lopen. Pffff…..hoe slecht kan je je voelen. Ik had toch echt gehoopt dat ik dit niet meer zou hebben.

Maar ja, deels ligt het ook aan mezelf. Je kan gewoon niet een paar weekenden achter elkaar allemaal leuke dingen willen doen. Tenminste, dan kan je wel willen, maar doen zeker niet….. Het concert van de Beste Zangers ging goed. Niet te veel herrie en niet te veel licht, gewoon alleen maar fijne muziek. Maar ja, het was wel in Ahoy Rotterdam, dus ruim 2 uur heen en ruim 2 uur terug. Als je dan toch in het Westen bent, ook gelijk even naar je dochter natuurlijk. Maar goed, ik herstelde uiteindelijk redelijk snel. Binnen een week gingen we naar het concert van Edwin Evers, in Metropool Hengelo, dus lekker dichtbij. Maar natuurlijk eigenlijk nog niet helemaal hersteld en een uitdaging, want onbekend terrein. Nou, dat ging dus ook mis. Het bleek een kleine zaal te zijn, op zich niet erg, maar als ze tig keer zoveel kaarten verkopen als dat er maximaal aan mensen in mogen, dan is het echt té druk en té vol. Bovendien is de Edwin Evers band fantastisch, maar wel veel licht en het geluid stond echt megahard. Niet alleen ik had daar last van. We hoorden van meer mensen om ons heen dat het veel te vol en te hard was. En toch vol willen houden, hè?! Lekker eigenwijs…. Gelukkig heb ik dan een ontzettend lieve echtgenoot die me toch echt mee naar huis neemt na een uurtje. Dikke tranen natuurlijk. Wat voel je je dan een mislukkeling en schuldig! Dat kostte me heel veel tijd om enigszins van bij te komen. En die had ik niet, want weer een week later gingen we naar de musical Grease (een verjaardagscadeautje) in Almelo. Gelukkig een klein theater en een kleine musical, dus weinig licht en weinig geluid. Goed te doen voor mij op zich. Maar ja, niet als je al enorm overprikkeld bent en doodmoe.

De periode daarna, nu dus, was het gewoon echt te veel. Dus veel slapen, complete rust (wat natuurlijk 9 van de 10 keer mislukt, eigenwijs als ik ben)….. Maar nu ook mijn hart helemaal van slag is, ben ik wel wakker geschud. Helaas heb ik nog 2 heftige dingen te doorstaan: een bezoek aan de (nieuwe) tandarts, waar ik sinds het ongeluk niet meer ben geweest. Geen gedoe aan mijn hoofd alsjeblieft…. Gelukkig hebben we een tandarts gevonden die gespecialiseerd is in mensen met enorme tandartsangst. Dat scheelt een hoop. Niet dat ik echt bang voor de tandarts ben, maar wel bang voor mijn hoofd, duizelingen enz. Dan is het toch fijn om iemand te hebben die dat begrijpt.

En dan, en dat is echt het ergste, moet ik naar de verzekeringsarts van het UWV in Hengelo…… Het UWV heeft namelijk gelukkig weer eens een fout gemaakt en stuurde een brief dat ik per 27 april geen Ziektewet uitkering meer krijg, omdat ik aan het maximaal aantal dagen zit PUNT. En ja, echt PUNT. Verder geen enkele informatie. Robin heeft de brief naar onze advocaat in de beroepszaak gestuurd en die heeft voor ons het UWV gebeld…… Tja, we hebben een fout gemaakt, er had een WIA aangevraagd moeten worden. Dat is nu te laat, maar we zullen nog wat extra tijd geven…… Nou, er werd hier even hardgrondig gevloekt! Wat een verschrikkelijke instantie toch! Dus maar weer een WIA aanvraag gedaan…. Tot onze stomme verbazing krijg ik voorlopig een voorschot berekend naar mijn laatst verdiende salaris…. uuuhhhh….. ik heb al 4 jaar geen contract meer of iets dergelijks. Ik zat in de WW en daarna de Ziektewet. Ik krijg dus een voorschot, waarvan ik nu al weet dat ik dat ongetwijfeld weer terug kan gaan betalen als de definitieve uitkering is vastgesteld. Pffffff…..STRESSSSSSS!!!!! Geen inkomsten voorlopig en weer opnieuw een UWV traject in. Ik kan echt alleen maar huilen op dit moment. Ik ben echt zó verdrietig en gestresst. Het is niet woorden uit te drukken.

Ik laat het hier dan ook bij voor nu. Het is alweer een lang stuk geworden. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog.