Een beetje wanhopig

Het is al weer een tijdje onrustig in mijn hoofd. En dat komt steeds weer door de beroepszaak UWV en de letselschadezaak. Wat zou ik toch dankbaar en opgelucht zijn als dat eindelijk afgerond is….. Volgende week mag ik weer bij de neuropsychologe opdraven en hoor ik of ik wederom een NPO (Neuro Psychologisch Onderzoek) moet ondergaan. Ik hoop het toch zó van niet….ik heb echt een trauma overgehouden aan de andere keren, zeker van de laatste keer. Ik raak al in paniek als ik er alleen maar aan denk dat ik het nog een keer moet doen. Het zou zo fijn zijn als we weten waar we aan toe zijn. Eindelijk die stress van ons af. Zelfs als de uitkomst wordt dat ik geen uitkering krijg, zijn we opgelucht en een soort van blij. Dan moeten we wel zien hoe we het allemaal gaan rooien, maar dan weten we tenminste iets zeker. Want ook al houdt Robin zo veel mogelijk bij me weg, de onzekerheid het kost me zo ontzettend veel energie. De afgelopen periode waren de huilbuien weer ruimschoots aanwezig. En toen ik er ook nog een Corona besmetting overheen kreeg, was ik even helemaal op. Ik heb van ellende en hoge koorts gewoon 3 dagen in bed gelegen. Gelukkig is dat allemaal weer voorbij, maar de tranen zitten nog erg hoog.

Dat komt vooral ook omdat ik deze week 3 volle dagen en nachten alleen ben. Dat betekent de hele dag voor mezelf en ons lieve hondje zorgen. En dat betekent dus 3 volle dagen al mijn energie nodig hebben. Nou, dat is nou niet echt in grote mate aanwezig. Het zou enorm schelen als het weer eens een beetje beter weer werd. Niet meer dik ingepakt naar buiten hoeven, maar gewoon hup, jas aan en naar buiten. Terwijl ik dit schrijf, waait het erg hard buiten en voor iemand met NAH is dat echt een dingetje. Al die herrie de hele dag! Na een ochtendje is mijn energie al volledig opgebruikt. Gelukkig is het droog en niet koud buiten en kan ik straks mijn koptelefoon opzetten als ik Krisi ga uitlaten. Dat scheelt heel veel herrie.

Wat een klaagzang is dit eigenlijk weer…..maar ik moest het ff kwijt. De frustraties zitten me zo hoog. Ik voel me met regelmaat echt even compleet radeloos/wanhopig. Maar goed, dat helpt niets. Ik word er alleen maar ellendiger van. Deze week heb ik al mijn energie hard nodig, dus geen energie verspillen aan de dingen waar ik op dit moment toch niets mee kan. Is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het moet echt even. Volgende week zijn de frustraties en zorgen weer aan de beurt. Voor nu pas op de plaats rust en alleen de dingen doen die echt moeten gebeuren, zoals eten en drinken….. Bedankt voor het lezen en tot een volgende blog!

N.B. Ach…en dan is een kinderhand weer gauw gevuld en die van mij dus ook! 🙂 Net even met Krisi gewandeld en het gaf me gewoon een beetje energie want: zonnetje scheen en het was 15 graden, ofwel heerlijk weer! Op de wind na dan, maar daar heb ik mijn koptelefoon voor. En zo ziet de wereld er al weer een beetje beter uit. Gelukkig maar!