Een oudejaarsoverdenking

Op de laatste dag van 2022 begin ik aan deze blog. Voor mij zijn de maanden november en december altijd al druk en vol geweest met feestelijkheden. Zo waren daar de verjaardagen van schoonouders, dochter én van mezelf, dan hadden we natuurlijk nog het Sinterklaasfeest en dan de Kerstdagen en Oud&Nieuw. Vijf jaar geleden kwam daar helaas een triest ding bij: het ongeluk waar ik NAH aan over heb gehouden. Sinds dat moment zijn de maanden november en december nog veel vermoeiender. Ook dit jaar is deze periode weer heftig geweest.

Voor drie verjaardagen zijn we twee keer naar het Westen gegaan en met de Kerstdagen kwamen onze lieve dochter en haar vriend en zijn we naar vrienden geweest. Zeker, de Kerst was heerlijk met mijn meissie weer lekker een paar dagen om me heen. Maar jeetje, wat hakt dat er toch in. Ik was nog niets eens bijgekomen van de verjaardagen in het Westen, laat staan dat ik überhaupt wat energie had. Maar ik heb er wel enorm van genoten. Het vervelende gevolg is wel dat ik vandaag, oudejaarsdag, echt beroerd was. Té overprikkeld, té vermoeid. Dus werd ik beroerd wakker, lag ik vanmiddag weer in bed en kon ik niet zonder Paracetamol, hopend dat ik het tot 00.00 uur zal volhouden….

Maar goed, zo op de laatste dag van het jaar, kijk ik altijd even terug op het afgelopen jaar en dus ook nu. Wat was het toch weer een rollercoaster. Ook nu na vijf jaar, nog steeds geen duidelijkheid in de zaak tegen het UWV. Best belangrijk, aangezien onze financiële toekomst er vanaf hangt. En dus ook niet in de letselschadezaak, want dat hangt inmiddels met elkaar samen. We hebben gelukkig wel een huishoudelijke hulp gekregen, al is het dan maar voor twee uur in de week. Al deze zaken hebben weer voor een hoop tranen gezorgd. En dat zal voorlopig nog wel even voortduren, aangezien er weinig schot in de zaken zit…. Ook de afgelopen dagen was ik weer een “emo-monster”. In deze donkere dagen is het moeilijk om alles optimistisch te kunnen bekijken. Bovendien speelt de vermoeidheid dan ook nog eens extra mee. Kortom, het waren natte dagen.

Maar gelukkig is het niet het hele jaar zo nat geweest. Er waren ook mooie dingen die de revue passeerden. En dankzij ACT kan ik daar nu veel beter van genieten dan eerst. We hebben leuke dingen ondernomen en een geweldige vakantie gehad, om zo maar even wat te noemen. We voelen ons helemaal thuis hier in Denekamp en hebben fijne, nieuwe contacten opgedaan, waaronder een aantal lotgenoten. We hebben een hoop naaste mensen verloren, maar daar zijn fijne vriendschappen voor teruggekomen. En zo gaat het leven ook, als er ergens een deur dicht gaat, gaat er ergens anders wel weer eentje open. Dat neemt niet weg dat ik het niet naar vind, wat er gebeurt. Dat geeft mij namelijk altijd weer een inmens schuldgevoel. Want door míjn hersenletsel gebeurt dit…… En nee, zo mag ik niet denken, het is mij ook maar overkomen, maar zulke gedachten kun je niet altijd negeren. Zeker niet als het ook Robin raakt. Want het is me weer eens goed duidelijk geworden: hersenletsel heb je niet alleen! Je hele gezin doet mee.

Maar dat betekent niet dat ik de toekomst somber inzie, hoor. Het is inmiddels Nieuwjaarsdag en tijdens de jaarwisseling hebben Robin en ik samen de wens uitgesproken dat dit jaar, 2023, ons nu maar eens duidelijkheid moet gaan geven en dat we dan eindelijk in alle rust ons leven kunnen gaan leven, een veranderd en aangepast leven, maar een mooi leven. Dat hebben we onderhand wel verdiend, vind ik! Tot slot wil ik vanaf deze plek iedereen een goed 2023 wensen en hoop dat ik een ieders wensen uit mogen komen. Bedankt voor het lezen en tot een volgend blog!