Een nieuwe fase (2)

Wat zit ik toch raar in elkaar. Zo overtuigd als ik vorige keer was om te vertellen wat er allemaal met me gebeurt, zo moeilijk vind ik het nu om een begin te vinden. Mijn vastbeslotenheid en voortvarendheid zijn niet mijn sterkste punten, zeker niet sinds de NAH aanwezig is….

Strijd Deze spreuk helpt me wel een beetje op weg. Want dat ik weer (of nog steeds) erg in strijd ben met mezelf is een feit. En dat is al een tijdje weer op de voorgrond aanwezig. En waarom? Tja, ik voel me nog steeds niet hoe ik me graag weer zou willen voelen. Gewoon blij kunnen zijn. Niet van alles van mezelf moeten. Niet continue met schuldgevoelens leven. Een lekker fijn leven met NAH, meer wil ik niet. We proberen de omstandigheden zo goed mogelijk te maken (zoals de verhuizing afgelopen zomer), maar verder moet ik het toch helemaal zelf doen.

De nieuwe ik Ik vind mezelf nog steeds niet erg leuk. Vooral de dingen die ik niet meer kan, of niet meer alleen kan, drukken zwaar op mijn gemoed. Het zorgen voor zo min mogelijk overprikkeling lukt me wel. Daar kan ik wel mee overweg. Ik doe het lang nog niet goed genoeg, maar de wil is er wel en ik geloof ook dat dat me wel lukt. Ik vind het ook steeds minder moeilijk om mijn noise-cancelling koptelfoon/in-ears te gebruiken. Het goed verdelen en inschatten van mijn hoeveelheid energie is een heel stuk moeilijker. Als ik een beetje goede energie heb, dan is opeens de rem weg en niet meer te vinden. Ik moet en ik zal doorgaan, nog even snel dit afmaken, dan kan ik ook wel even dat nog doen, enz., enz., enz. En dan steken er natuurlijk ook allemaal andere beperkingen de kop op, zoals niet goed meer uit mijn woorden kunnen komen, piepende oren hebben, snel in tranen zijn, of bang zijn dat je ineens iets geks doet. Dat vind ik echt niet leuk aan mezelf en heel erg moeilijk.

Een paar weken geleden miste ik ineens enorm Bianca, mijn psychologe in het Rijndam Revalidatie Centrum. Jeetje, wat zou ik het fijn vinden om bij haar even mijn hart en hoofd leeg te storten. Maar helaas, dat gaat niet meer. Wat is het dan een bijzonder toeval als je naar een NAH-bijeenkomst gaat en dan naar een gastspreker luistert over een bepaalde soort therapie. Dat is dus geen toeval, dat heeft zo moeten zijn. Op het moment dat ik het hardst hulp nodig heb, komt er ineens iets op mijn pad.

Vorige week heb ik dan ook een intake-gesprek gehad voor ACT (Acception and Commitment Therapy). Eens kijken of dat me meer helpt dan Hersenz tot nu toe heeft gedaan. Hersenz was echt fantastisch, ik heb er heel veel aan gehad en ik had het nooit willen missen, maar de thema’s “Levend Verlies”en “Grip op je Energie” zijn nog steeds iets waar ik enorm mee worstel en waar ik maar niet goed uitkom. Dat wil ik echt anders, want het belemmert me in een fijn leven met NAH. En dat is echt iets wat ik graag wil. Het hersenletsel heb ik en daar is verder niets aan te doen, maar hoe ik daar toch een blij leven mee kan leiden, daar kan ik absoluut wel iets aan doen!

Afgelopen maandag had ik voor de eerste keer therapie. Dat was één groot tranendal, maar wat later voelde ik ook echt weer de vechtlust komen. En dan bedoel ik de goede vechtlust, met al het vertrouwen dat het me wel gaat lukken. Het worden geen makkelijke weken, maar dat geeft niet. Dat hoort allemaal bij het verwerkingsproces, bij het verdriet, waar ik nog middenin zit.

Op mijn scheurkalender vond ik recent deze mooie gedichtjes die goed weergeven in wat voor een fase ik nu zit. Een nieuwe fase is het voor mij, omdat ik hulp heb gevraagd in een situatie waar ik zelf niet uit kom. Dat is op zichzelf al een winstpunt voor mij…. Het komt allemaal goed…..later….. Voor nu laat het hier bij. Ik denk dat het allemaal wel duidelijk is. In ieder geval voor mezelf en dat is o.a. waar ik voor schrijf. Ik help mezelf ermee en vaak ook lotgenoten. Een beter doel kan het niet hebben. Dank voor het lezen en tot de volgende blog!