Lange files en nieuwe inzichten

Vandaag maar eens uitleggen wat er in een hoofd met hersenletsel allemaal kan gebeuren, zeker als je ook nog eens overprikkeld en vermoeid bent. Want wat maakt je hoofd dan overuren en wat creëert het dan een chaos.

Het is al weken herrie in mijn hoofd, zoals ik dat altijd noem. Er gaan 1000 en 1 gedachten op een dag voorbij en dat gaat ’s avonds en ’s nachts gewoon lekker door. Wat natuurlijk betekent dat je niet goed slaapt, veel wakker en onrustig bent. En wat dan weer resulteert in weinig energie, snelle overprikkeling en verdriet. Want wat gaat er dan toch een hoop mis.

De afgelopen paar dagen was het echt hopeloos, met als dieptepunt dat ik zaterdag alleen thuis was en werkelijk alles wat ik deed, verkeerd ging. Ik liet van alles uit mijn handen vallen en mijn evenwicht was ver te zoeken. Toen ik dan ook eindelijk even zat om wat te eten en ik daarbij een beker melk omgooide, braken de dijken door en heb ik een poosje flink zitten janken. Wat baalde ik weer van alles. Daarbij kwam ook nog eens de stress van alle ellende rondom het UWV. Met andere woorden ik was gewoon helemaal op. En wat je hoofd dan allemaal niet bedenkt….echt bizar!

Zondagavond heb ik samen met m’n lieffie uiteindelijk maar besloten dat ik weer eens een nachtje met Oxazepam ging slapen. Want anders komt er nooit een einde aan mijn slechte gevoel en lage energie. Godzijdank heb ik afgelopen nacht goed, of in ieder geval een stuk beter, geslapen en is het nu weer stil in mijn hoofd en mijn oor piept nauwelijks meer. Had ik het maar eerder gedaan……ik twijfel altijd of ik het wel of niet moet doen en achteraf besef ik me altijd: had ik het maar eerder gedaan.

Files Wat bedoel ik met files in de titel van deze blog? Wel, mijn ergotherapeute in het revalidatiecentrum Rijndam, heeft me toentertijd op deze manier uitgelegd wat er in mijn brein gebeurt als ik bv veel informatie heb gekregen, of met veel dingen bezig ben geweest, of juist iets gedaan heb wat veel energie van mij vraagt. Aangezien door het hersenletsel de informatieverwerking een stuk trager gaat, kan mijn brein niet alles in één keer tegelijk verwerken, zeker niet gelijk op het moment zelf. Dat betekent automatisch dat dan op een later moment gebeurt. En dat is dan juist het probleem. Zeker ’s avonds, na een hele dag, heb je veel te verwerken. De ergotherapeute benoemde dat toen als files in je hoofd. En die files moeten eerst opgelost worden, voordat je weer door kan rijden. Je moet dus stukje bij beetje de files oplossen of beter gezegd alle informatie / indrukken verwerken. Dan kan er pas weer iets bij in je hoofd.

Dat betekent dat je jezelf tijd moet geven om die files op te lossen. Want als je dat niet doet, blijven de files staan en wordt het dus niet rustig in je hoofd. Wat dan weer betekent dat je er ook niets bij kan hebben en je klachten alleen maar verergeren. Je krijgt dus hoofdpijjn, of je kan niet slapen, of …. vul zelf maar in, Ik denk dat iedereen wel bij zichzelf herkent waar je dan last van krijgt. Ik vond het een fijne uitleg. Het wordt op deze manier tastbaar / zichtbaar wat er in je brein allemaal gebeurt en dat helpt je om rustig alles de revue te laten passeren.

Nieuw inzicht afasie Aangezien mijn gedachten vaak alle kanten opgaan en ik altijd stukjes wil lezen over hersenletsel om beter te begrijpen, kwam ik tot de conclusie dat ik ook wel een kei ben in het ontkennen waar mijn beperkingen allemaal zitten. Zo heb ik mezelf altijd voorgehouden dat ik geen afasie heb…. Tja, het is maar hoe je afasie uitlegt. Ik las laatst een stuk over afasie op een speciale hersenletsel facebookpagina en toen dacht ik wel even: wow, shit! Daar heb ik ook last van. Ik wilde daar nooit de naam “afasie” aangeven, want dat klinkt gelijk zo dramatisch. Ja, dat kan ik wel vinden, maar het is gewoon een simpel feit dat ik ook afasie heb. Natuurlijk is dat er in allerlei gradaties en is het bij mij niet heel erg op de voorgrond aanwezig, maar het is er zeker wel. De afgelopen overprikkelde / oververmoeide periode was het zelfs duidelijk aanwezig, ook voor mij. Tjonge, wat had ik een moeite met uit mijn woorden te komen en wat was ik vaak de juiste woorden kwijt. Een normale zin uitspreken, ging op het laatst al niet eens meer. Ik weet heel goed dat dat voorkomt uit de vermoeidheid en de overprikkeling. Het was zo druk in mijn hoofd en zo’n chaos, zie dan nog maar eens iets te zeggen waar je op dat moment niet volledig je aandacht bij hebt, omdat je hoofd alweer ergens anders is. Pfff…..niet te doen. En dat noemen ze dus afasie…..

Nieuw inzicht tinnitus Een andere beperking die ik een soort van bagatelliseer is tinnitus. Sinds het ongeluk in 2017 heb ik altijd een piep in mijn rechter oor. Nou kom ik uit 1970 en ben dus opgegroeid in de jaren ’80/’90. Toen hadden we echt nog nooit gehoord van gehoorbeschadiging door de harde muziek in discotheken en bij concerten, laat staan dat we wisten van het bestaan van oordopjes. Met andere woorden, een gehoorbeschadiging had ik dus ook al vóór het ongeluk. Een uitstekende reden om vooral te ontkennen dat ik last van tinnitus heb……. Tot ik afgelopen week een blog van een lotgenoot las die ging over tinnitus…… En toen ik dat zo las, dacht ik wederom, hoe lang blijf je het ontkennen? Wat is namelijk het geval? Als ik overprikkeld en/of oververmoeid raak, gaat mijn oor verschrikkelijk piepen, hoe overprikkelder hoe harder de piep. En dat noemen ze dus wel degelijk tinnitus. Ergens ben ik er ook wel tevreden mee dat het er is. Het is voor mij namelijk een goede waarschuwing dat ik te ver / te lang doorga, te dicht bij mijn grens kom. Als ik de piep negeer, raak ik dus ernstig overprikkeld en kunnen we weer van voren af aan beginnen met het opladen / herstellen. Niet bijster handig.

Al met al heb ik er dus twee nieuwe inzichten bij. En ik mag ze gewoon bij de naam noemen zonder dat ik overdrijf. Dat is toch iets wat me altijd in de weg zit. Als je alles zo bij elkaar opnoemt en eerlijk bij de naam noemt, klinkt her allemaal zo heftig en dramatisch. Maar ja, heel eerlijk…..dat is het natuurlijk ook wel. Ik ben elke keer weer blij dat ik de behandelingen bij Hersenz heb gevolgd. Dat heeft me geleerd dat het heel heftig is om hersenletsel te hebben, maar dat met hersenletsel ook goed te leven valt. Hoe onwaarschijnlijk dat vaak ook lijkt. Maar zonder Hersenz had ik dit niet allemaal zo kunnen delen en had mijn leven nog een stuk moeilijker geweest. Bovendien hoop ik door dit te delen dat anderen met hersenletsel zich hierin herkennen en weten dat ze niet alleen staan. Want echt, je bent niet de enige. Laten we elkaar helpen. Tips zijn altijd welkom en handig. Wat een ander al heeft uitgevochten, hoef je zelf niet te doen. Dat scheelt je weer energie die je dan aan leuke dingen kan besteden.

Dit was het voor deze keer, dank voor het lezen! Als je vragen of opmerkingen hebt, deel het gerust! Tot de volgende blog!