Zo zijn er toch weer een paar weken voorbij zonder dat ik een letter op het beeldscherm heb gekregen. Maar ja, eind december is en blijft toch een hele lastige tijd. De bedoeling was dat ik nog twee leuke dingen zou beschrijven die ik heb gedaan. Het is echter al weer zo’n tijd terug, dat ik niet eens meer precies weet hoe en wat. Het zijn twee dingen van vóór de Coronatijd zelfs.
Ik heb in maart samen met Robin een interview gegeven aan de Stichting Hersenz. Het ging voornamelijk over overprikkeling. Ik vond het erg leuk om te doen, ook al word je tijdens het interview natuurlijk best wel weer verdrietig. Maar het is een leuk en duidelijk interview geworden. De link vind je hier: https://www.hersenz.nl/ervaringen/doodmoe-van-het-vouwen-van-was Ik ben blij dat ik dit voor andere lotgenoten kan doen. Hersenz is echt heel fijn om naar toe te gaan als je hersenletsel hebt. Ze leren je daar zo ongelooflijk veel. Zonder de hulp van Hersenz was ik niet zo ver gekomen als nu.
Naast het interview heb ik ook nog met twee Hersenz vriendinnen afgesproken bij één van de meiden thuis. Dat mocht toen nog. Ik ben zelfs alleen met de metro naar Spijkenisse gegaan. Iets waar ik me nu, op dit moment, echt niet aan waag! We hebben lekker koffie gedronken en gezellig bij gekletst. Het is wel duidelijk dat ik toen heel wat beter in mijn energie zat! Nu zou me dat echt niet lukken. Pffff….alleen het idee al om met de metro te moeten…… Maar goed, toen was het heel gezellig en absoluut voor herhaling vatbaar!
Maar toen kwam helaas de Coronacrisis en mocht er ineens niet zo heel veel meer. Heel eerlijk gezegd vond ik het tijdens de eerste lockdown gewoon heel fijn. Wat een rust overal! Ik kwam er echt van bij en heb er eigenlijk wel van genoten. Zelfs hier in het westen van het land was het overal lekker rustig: rustig op de weg, rustig in de winkels. Echt een verademing! Hoe anders is het nu! Niemand die zich ook maar ergens aan houdt, geen afstand, geen mondkapjes, niet thuis blijven, enz. Ik kom het liefst zo weinig mogelijk buiten. Dat doe ik alleen maar samen met ons lieve hondje en dan probeer ik (onbekende) mensen zo veel mogelijk te vermijden……
Zoals de titel al aangeeft, gaat het nog steeds niet zo goed met me. Het gaat wel langzaam de betere kant op, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Er hoeft maar iets onverwachts te gebeuren en er is paniek in de tent. En dan kan het gewoon gaan om een vergeten boodschap of iets dergelijks, hoor. Echt niets bijzonders, maar dan is het compleet chaos in mijn hoofd. Ik heb ook nog heel lang slecht geslapen. De laatste week ging dat iets beter, maar afgelopen nacht was het weer volledig mis. En hoe bizar werkt het dan als je NAH hebt…. Heb je een paar keer goed geslapen en heb je best wat energie, denk je….tot aan het einde van de dag….weer compleet in tranen, want natuurlijk toch weer te veel gedaan. En echt, braaf met allemaal pauzes ertussen! Maar ja,….als je dan reëel gaat kijken naar wat je allemaal gedaan hebt, is het toch weer een flink lijstje…..kan je nog zoveel rust inbouwen, als het te veel (verschillende) activiteiten zijn, kom je jezelf toch weer keihard tegen…. Soms vraag ik me af: leer ik het ooit???? Het is wel prettig om dan op social media een aantal lotgenoten te volgen, die volledig hetzelfde overkomt. Voel je je toch minder alleen en minder een ezel…..
Mijn volgende blog gaat o.a. over het “3-jaar-geleden” moment en een aantal andere gedenkwaardige, moeilijke momenten. Maar tussen alles door probeer ik vooral heel veel te genieten van ons nieuwe huis, met het in gedachten inrichten, enz. Dat is namelijk heel leuk en geeft goede energie. Wel jammer dat het nog ruim 4 maanden duurt voor we de sleutel krijgen!
lerenomgaanmetnah.com 