Proberen weer op te krabbelen

Jeetje, wat een verschrikkelijke weken heb ik achter de rug sinds de afwijzing van de WIA uitkering. Dit is een terugval die zijn weerga niet kent. Pffff….. Inmiddels zijn we met het UWV weer een paar stapjes verder. De advocaat heeft bezwaar ingediend en wij hebben (zeg maar gerust: Robin heeft, alle credits naar hem) daarbij een motivatiebrief geschreven en aan toegevoegd. Nu is het UWV weer aan zet. Aangezien ik nu helemaal zonder inkomsten zat, konden we een WW uitkering aanvragen. Die heb ik gelukkig gekregen. De werkbegeleidster heeft ons telefonisch gesproken en zo waar troffen we iemand die veel begrip had en ons de indruk gaf dat ze ook niet zo goed begreep wat de verzekeringsarts heeft gerapporteerd. Ze had zich goed ingelezen en begreep goed waar we het over hadden. Ze kwam dan ook al snel met het oordeel dat ik voor voorlopig drie maanden niet aan alle verplichtingen hoef te voldoen, dus geen sollicitatieplicht e.d. Over drie maanden neemt ze weer contact op om te vragen hoe het ervoor staat en hoe het met het bezwaar staat. Dan kan ze de verplichtingen nog weer drie maanden opschorten. Dat was een hele fijne beoordeling! We hebben ook gelijk aangegeven dat we over een half jaar gaan verhuizen. Dan gaat het hele dossier naar het UWV in de buurt van Denekamp en zien we daar weer verder. Voorlopig heb ik in ieder geval recht op twee jaar WW. Dat geeft weer een beetje rust. Het ongeloof over de beslissing blijft, zelfs bij allemaal andere instanties, artsen e.d. Maar de hevige strijd is nog niet gestreden! We geven niet op en gaan door!

Zowel voor de zaak van het UWV als de letselschadezaak heb ik nu inmiddels 2 keer een NPO (Neuro Psychologisch Onderzoek) geprobeerd te volbrengen. Geprobeerd, want het is beide keren niet gelukt het af te ronden vanwege de beperkingen. De eerste keer zijn we aan de grote test niet eens begonnen, want de verkorte test die er aan vooraf ging, was niet eens voldoende om aan de definitieve test te beginnen. De tweede keer zijn we wel aan de echte grote test begonnen, maar na een half uurtje moest ik stoppen en had ik zo’n lage score dat het verder afnemen van de test geen zin had. Wat voelde ik me ellendig. Had ik het nu echt helemaal verknoeid? Wat voor invloed heeft dit op beide zaken? Oooh, huilen, alleen maar huilen. Natuurlijk hield iedereen me voor dat ik niets verpest had, maar dat het dus gewoon echt niet ging. Maar dat duurde wel even voordat ik dat ook zo zag. En zeer waarschijnlijk moet het in de letselschadezaak toch nog een keer geprobeerd worden. De neuroloog waar ik het laatst geweest ben, snapte wel dat ik het niet zag zitten om het nog een keer te proberen en heeft ook duidelijk vastgesteld dat ik niet meer verder zal herstellen en dat het absoluut blijvend is. Maar daar zijn de medisch adviseurs in de letselschadezaak het nog niet helemaal mee eens…..wordt vervolgd dus, helaas……

Door alle stress heb ik, zoals gezegd, een enorme terugval gehad en heb ik ook niets meer aan mijn blogs kunnen doen. En dat terwijl ik nog 2 leuke dingen had te vertellen. Maar de energie ontbrak me volledig. Die 2 leuke dingen komen er dus nog wel aan, ook al is het inmiddels al lang geleden gebeurt, want ook met NAH kun je leuke dingen doen. Allemaal wel aangepast, maar er kan wel wat. Dus die dingen bewaar ik voor het volgende blog.

In de tussentijd hebben we een ander huis gekocht en ons huidige huis verkocht. De gedachte aan dat we straks over een half jaartje in de rust gaan wonen in een vrijstaand huis heeft me er deze weken doorheen getrokken. Want ik zag het af en toe helemaal niet meer zitten. Ik heb een tijdje geleden al extra medicatie gekregen van de huisarts omdat de antidepressiva niet altijd genoeg bleken te zijn en die medicatie heb ik de afgelopen periode dan ook een aantal keer moeten gebruiken. Dat vond ik echt vreselijk, je voelt je zo zwak, maar aan de andere kant……ik heb het niet voor niets gekregen. Ik heb het gewoon af en toe heel hard nodig. Het is vaak de enige manier om rustig te kunnen slapen en niet doodziek te worden van alles. Ik kijk zo enorm uit naar de tijd dat alle ellende voorbij is. En ik weet heel goed dat dit nog jaren gaat duren, hoor. Maar ik hoop dat als we straks in de rust wonen, er meer van mijn energie naar ons nieuwe leven zal gaan en veel minder naar de andere slopende zaken. Ik ben er wel van overtuigd dat de rust die ik dan zal hebben, een positief effect op mijn energie zal hebben en dat ik dan ook weer zelf een stukje positiever kan zijn.

Tot zover vandaag. De energie is bijna op en ik moet nog de avond door, dus ik stop ermee voor vandaag. Ik hoop dat ik snel weer genoeg energie heb om nieuwe belevenissen te schrijven! Komt vast wel goed!