KO door het UWV

Dit wordt een totaal andere blog dan de vorige van nog geen eens 2 dagen geleden. Deze blog gaat over hoe je van positieve energie met 1 flinke klap volledig KO gaat. Ik weet ook niet hoe lang ik over deze blog ga doen, want mijn energieniveau is heel erg laag….. Wat ben ik (of eigenlijk wij, want Robin lijdt net zo hard mee) tegen een groot betonblok van onbegrip aangelopen….. en wat ben ik enorm teleurgesteld in de wereld van sociale verzekeringsartsen, of misschien beter: mislukte huisartsen….

Ik ga proberen te vertellen wat er is gebeurd: gisteren aan het einde van de ochtend werd ik gebeld door een arbeidsdeskundige van het UWV. Ik kende die hele vrouw niet, maar zij ging mij de beslissing van het UWV vertellen. Ik ben naar Robin toegelopen en heb mijn telefoon op speaker gezet, zodat hij mee kon luisteren en eventueel inspringen. Nou, dat was maar goed ook, want na 3 zinnen was ik het hele verhaal al kwijt. Robin maakte daar een opmerking over dat dit echt te veel info was en veel te snel om te kunnen volgen voor iemand met NAH. Nou, daar had ze weinig boodschap aan. Iedereen vond dit altijd veel informatie, maar dit was standaard informatie die ze gewoon moest doorgeven. Ze noemde een hele lijst beperkingen op waar ik last van heb. Altijd fijn om zo weer met je neus op de feiten gedrukt te worden. Alsof ik dat zelf niet weet…. Daarna ging ze een heel lang verhaal houden over dat ze werk voor me gezocht had in hun database met de conclusie van de verzekeringsarts als leidraad. Die had nl. bedacht dat ik misschien niet meer werk op mijn oude niveau aan kon, maar wel lager. En als ik dan gewoon met mijn noise-cancelling koptelefoon op voor het geluid en mijn zonnebril op voor het licht ging zitten, dat ik dan best kon werken met maximaal 6 mensen om me heen!!!! Echt, van welke planeet komt zij?!?! Heeft ze überhaupt geluisterd naar mijn verhaal toen ik bij haar moest komen??? De arbeidsdeskundige had in de database van het UWV gekeken en aan de hand daarvan berekend dat ik dan slechts 21% in salaris achteruit zou gaan en dus niet in aanmerking kwam voor de WIA, want die krijg je pas bij meer dan 35% inkomensverlies. Kortom, de WIA aanvraag is geheel afgewezen en ik krijg dus niets, nada, noppes…… Oh ja, ik kan wel WW aan gaan vragen voor de periode dat ik nog geen nieuwe baan heb.

Wow….een hardere klap had ik niet kunnen krijgen. Ik stortte volledig in, ben ontzettend gaan huilen en dat is eigenlijk niet meer opgehouden. Behalve de anti-depressiva ben ik ook maar weer aan de kalmerings-/slaaptabletten begonnen, want ik kan deze klap echt niet aan. Wat voel ik me onbegrepen en gekleineerd. Dit kan toch gewoon niet waar zijn??? Ik begrijp er echt helemaal niets van. Ik krijg, ondanks mijn verzoek om een ander, twee keer dezelfde verzekeringsarts die echt totaal geen enkel begrip en kennis heeft over NAH. Ik krijg ineens een andere arbeidsdeskundige dan ik had, die ik nog nooit eerder heb gesproken en/of gezien en die net ze weinig van NAH weet. En daar ben je dan aan overgeleverd…. Echt, ik kan er met mijn verstand niet bij….

Daar zit je dan, in zak en as, zonder enige inkomsten en totaal niet wetend wat je nu moet doen. Het enige wat ik kan is huilen, heel veel huilen…. Gelukkig hebben we een fijne advocaat achter ons staan, die in ieder geval bezwaar in gaat dienen. Dat geeft geen zekerheid, maar het hier bij laten zitten, gaat ons echt te ver. Niet zo heel lang geleden heb ik op Facebook nog een notitie gedeeld van Hersenletsel.nl via minister Bruins aan het UWV voor meer kennis van NAH en de eventueel mogelijke arbeidsparticipatie van NAH-patiënten…… Ik had een voorzienende gave….toen zei ik al dat het voor mij waarschijnlijk te laat zou zijn, maar dat andere lotgenoten er in ieder geval iets aan zouden kunnen hebben….

Voor nu weet ik het even niet meer. Ik heb werkelijk geen idee waar ik met mijn gevoel heen moet, vandaar de enorme huilbuien en medicatie. Ik kan geen woorden vinden voor hoe ik me nu voel. Ik heb gewoon moordneigingen….die verzekeringsarts moet ik echt niet ergens tegenkomen. Ik sta niet voor mezelf in. Maar ja, voor moord ga je de gevangenis in, dus ik hoop maar dat ze ooit zelf hersenletsel krijgt. Echt, ik gun het normaal gesproken helemaal niemand, maar voor dit soort mensen is het de enige manier om te begrijpen wat er met je gebeurt als je NAH hebt en hoe totaal anders je leven wordt en hoe totaal anders je lichaam reageert. Het is niet dat ik niet WIL werken. In tegendeel, nog in het ziekenhuis liggende, riep ik al dat ik over zoveel maanden gewoon weer ging werken. En ik heb het geprobeerd, maar als je door de revalidatiearts, de psychologe, de ergotherapeute en zelfs je eigen collega’s wordt gewaarschuwd en ze je dwingen te stoppen met de re-integratie omdat het helemaal niet goed gaat met je, dan is wel duidelijk dat het niet KAN. Maar ja, daar zijn de meningen dus over verdeeld…..

Ik laat het hier bij. Ik ben total loss en ik verander er niets mee, maar ik moest het even van me af schrijven. We gaan zien wat de toekomst brengt. Ik hoop er maar het beste van….