In het begin deel ik toch maar eerst weer de Facebookberichten van vorig jaar, 2019. Dan blijft een beetje een chronologisch verhaal. Maar gezien het feit dat er nu, in 2020, al weer het nodige is gebeurd, zal het niet lang duren voordat ik het dagelijkse leven van nu ga beschrijven. Maar dus eerst weer een stukje geschiedenis….
Januari 2019:
1 januari 2019: Julia: Lieve mama, het mooie vuurwerk vannacht staat voor mij symbool voor jouw kracht!👍🏻 Je hebt een moeilijk jaar achter de rug maar je hebt het super goed gedaan en heel veel vooruitgang geboekt.😘 Ik ben trots op jou mama, 2019 gaat t vast nog beter!🤗 Love you❤️❤️❤️
2 januari 2019: Zó mooi en duidelijk verwoord 🙏🏻 en zó waar 😔 #NAH #energie #moe (de afgelopen dagen waren ook weer zo confronterend…😢)
4 januari 2019: Wow…ik ben gewoon best een beetje trots op mezelf 🙈.
Met kerst waren we weer op ons geliefde landgoed bij Rob en Marjan en heb ik weer heerlijk gefotografeerd daar. Weer thuis heb ik de foto’s die ik van het landgoed zelf heb gemaakt doorgestuurd naar Rob en Marjan. Krijg ik eerst een super lief bericht dat ze de foto’s zo ontzettend mooi vinden. Dat vond ik al geweldig, krijg ik later nog een bericht met de vraag of ik het goed vind dat ze bij het aanpassen van hun website een paar van mijn foto’s mogen gebruiken! Nou, daar kreeg ik wel ff tranen van in m’n ogen 🙈🙈Wow…wat een compliment! …… Zo ga je weer fotograferen na het ongeluk omdat je daar een goed gevoel van krijgt en zo zijn je foto’s ineens heel belangrijk en gaan ze gebruikt worden op een website! 🙈🙈 Wow….daar ben ik echt door geraakt 🙏🏻
26 januari 2019: Yeah, we hebben gezinsuitbreiding!! Dit is onze Krisi! 😍🐶 Een ongelooflijk lieve pup van 4,5 maand. Na een moeilijke start in Bulgarije blijft ze nu fijn bij ons. Ze moet nog ff wennen en een hoop leren, maar het is een hele rustige lieverd. Een perfect hondje voor Astrid. #NAH #lekkerveelwandelen #lekkerveelknuffelen 
27 januari 2019: Wow….wat ben ik ongelooflijk blij met ons hondje Krisi…sinds gisteren eindelijk weer eens wat genietmomentjes 🙏🏻 Ik had het hard nodig, want wat zijn de afgelopen weken weer heftig geweest 😢 Geen enkele therapie hebben en een ambulant begeleidster waar je het goed mee kan vinden, die weg moet en waar iemand voor terug komt waar je totaal geen klik mee hebt, is allemaal wel heel erg moeilijk 😢 Afgelopen vrijdag had ik eindelijk de eerste afspraak bij de nieuwe psychologe. Wat een fijne vrouw 🙏🏻 Ze had al uitgebreid overleg gehad met mijn revalidatiearts en dat was erg prettig. Ook zíj heeft de gave om mij heel goed te doorzien en weet precies de juiste vragen te stellen en opmerkingen te maken. Bovendien luistert ze heel goed. Dat was heel fijn. Maar na heel veel vragen, heel veel antwoorden en heel veel tranen kwam ze tot de diagnose: ik heb PTSS 😢 Ondanks dat het niet echt een verrassing voor ons was, kwam het toch wel enorm hard binnen 😔 Ze gaat dit behandelen d.m.v. EMDR. Daar worden goede resultaten mee behaald, maar is ook enorm heftig. Ik zal het de komende weken flink voor m’n kiezen krijgen 😢 Alsof ik daar nog niet genoeg aan heb, gaan ook de modules bij Hersenz binnenkort starten. Ook hiermee moet het wel weer een beetje beter met me gaan, maar ik vind het allemaal wel heel heftig… 😔 Ik hoop dat de therapieën en ons lieve hondje me weer een beetje overeind helpen…🙏🏻 Pfff…wat is het een lange en zware weg 😢 Maar ik moet blijven knokken, samen met mijn liefsten ❤️R en ❤️
Februari 2019:
20 februari 2019: Vandaag een poging om weer eens een update te schrijven…. een poging, omdat ik er niet zeker van ben of dat me lukt zonder een heel naar gevoel te krijgen en of ik nog genoeg energie heb ervoor….😔 Na mijn vorige stukje is er nu bijna een maand verstreken, een maand met heel veel en heftige gebeurtenissen 😢, maar ook een maand met intense blijdschap door onze gezinsuitbreiding 🐶. De afgelopen weken zijn er veel intakegesprekken geweest en is er veel therapie geweest. Ik heb inmiddels een aantal EMDR behandelingen gehad en dat heeft voor wat betreft de PTSS al wel wat geholpen. Jeetje, wat een hoop trauma’s zaten er in me vast….pffff….echt heel heftig 😢. Ik wist natuurlijk wel dat er wat zat, maar zooo veel en zooo heftig…..daar was ik me toch niet bewust van 😔. De psychologe heeft eerst de trauma’s rondom het ongeluk geprobeerd weg te halen en nu gaat ze nog proberen om de enorme angsten die er nog zijn ook nog weg te halen.
Wat is het een bijzonder iets, die EMDR behandelingen….op het eerste moment dat ik iets vertel, word ik intens verdrietig en moet ik ontzettend hard huilen om dan na 90 minuten te ontdekken dat die enorme heftige emoties verminderen en zelfs bijna verdwijnen….echt een rare, maar uiteindelijk fijne gewaarwording…. Er blijft nu nog “normaal” verdriet over, zoals de psychologe het noemt. Natuurlijk ben ik nog steeds hartstikke verdrietig om wat me/ons is overkomen, maar het is gelukkig minder heftig 🙏🏻. We gaan dus, ondanks dat het heel zwaar is (ik heb 3 dagen nodig om bij te komen van zo’n behandeling😔), nog even door ermee. De ambulant begeleidster, waar ik totaal geen klik mee had, hebben we opgezegd. Dat had echt geen enkele toegevoegde waarde, ik werd er alleen maar akelig en onzeker van. Het is op dit moment ook niet echt nodig, want ik ben nu gestart bij Hersenz. Mijn persoonlijk begeleidster daar is wel een fijn mens en morgen ga ik kennismaken met mijn PMT behandelaar. Zodra er een nieuw groepje NAH patiënten is, sluit ik me daar ook bij aan en ga ik ook in klein groepsverband therapie volgen, samen met mensen die dus allemaal hetzelfde soort letsel en dezelfde soort restverschijnselen hebben. Ik hoop dat ik aan die therapieën wel veel ga hebben 🙏🏻. Met “enorme dank” aan de waardeloze ambulant begeleidster moet ik daar met het OV helemaal alleen naar toe en dat was echt doodeng de eerste keren😢, maar, al is het met een hoop angst en zenuwen, het lukt me! De re-integratie op m’n werk loopt niet zo goed als we hadden gehoopt helaas 😔. We hebben dan ook in overleg met de bedrijfsarts besloten dat “volledige terugkeer naar eigen werk” niet haalbaar is. Nu is het zoeken naar een andere goede oplossing… En dan iets waar ik heel blij mee ben en echt enorm van geniet (en dat geldt voor ons alledrie☺️): onze lieve pup Krisi 😍❤️. Wat is dat een goede beslissing geweest 🙏🏻 Natuurlijk is het soms ook wel een beetje druk, want een pup van 5 maanden moet nog een hoop leren, maar wat een hoop liefde krijg je van zo’n beestje en wat is het heerlijk om mijn therapeutische wandelingen samen met haar te kunnen doen. Echt super🙏🏻🙏🏻 We zouden niet meer zonder haar kunnen…. Kortom, er is een hoop gebeurd en het is vaak heel erg heftig 😢 En om dan even een beetje te kunnen ontspannen van alles en fijn rust te krijgen, gaan we met enige regelmaat naar ons geliefde plekje bij Rob en Marjan in Markelo 🙏🏻🙏🏻 Daar komen we heerlijk bij van alles en kunnen we weer een beetje opladen. Dat is echt een zegen 🙏🏻 Tot zover weer mijn verhaal. Ik heb het met tussenpozen geschreven, maar het staat er. Ik kan dit stukje natuurlijk niet afsluiten om gewoon nog weer een keer te benadrukken dat ik dit alles niet zou kunnen doorstaan zonder de onvoorwaardelijke steun en liefde van m’n twee liefsten ❤️R en ❤️J. Ik ben ze zoooo dankbaar ❤️❤️❤️
Maart 2019:
9 maart 2019: Rust zacht lieve oom 🙏🏻 💕😢
10 maart 2019: Nu de schok van gisteren langzaam begint in te dalen, dringt mijn verdriet om een ongelooflijk moeilijke beslissing die we hebben moeten nemen zich weer naar de voorgrond…..😢
Vorige week dinsdag heb ik samen met m’n liefste, op dringend advies van en in overleg met mijn psychologe en mijn revalidatiearts, helaas moeten besluiten dat werken echt niet gaat en er dus mee moet stoppen 😢. Twee dagen twee uurtjes werken op arbeidstherapeutische basis kost me zoveel energie en bezorgt me zoveel stress dat ik eigenlijk de hele week, 7 dagen lang, kapot ervan ben 😔. En dat is niet goed voor mij en het herstel, maar ook niet voor m’n gezin. Ik kan nu echt maar 1 ding tegelijk en ik kan mijn werk dus niet doen zoals ik voorheen deed en dat geeft ontzettend veel frustratie en verdriet 😢. Vorige week woensdag heb ik het op m’n werk verteld en heb ik eigenlijk al een soort van afscheid genomen. Dat was voor mij, maar ook voor mijn collega’s een heel moeilijk moment. Echt zooo heftig….. Pffffff…..wat voel ik dit als falen….😢
Ik weet wel dat ik dat zo niet hoef te voelen, ik heb echt alles geprobeerd, maar het gaat gewoon echt niet. En dat is voor een perfectioniste, die ik ondanks alles toch nog steeds ben, echt verschrikkelijk en heel frustrerend 😢
Maar heel langzaam begin ik nu ook de opluchting te voelen dat ik de hoogspanning van m’n werk kwijt ben en merk ik dat ik heel voorzichtig weer een beetje energie heb. Maar het blijft ontzettend moeilijk 😔 Nu gaat het traject verder met het zgn “2e spoor” en misschien gedeeltelijke of gehele afkeuring… Gelukkig hebben de EMDR behandelingen bij de psychologe goed geholpen en zijn in principe afgerond 🙏🏻 Ik ga nog wel naar de psychologe om te kijken of het echt goed verwerkt is allemaal, maar ze verwacht van wel. En ze had na afloop van de laatste EMDR nog een fijn berichtje voor me: ze vond me niet meer depressief 🙏🏻
De antidepressiva blijf ik voorlopig nog wel gebruiken, ter ondersteuning de komende tijd i.v.m. het vervolg van het re-integratietraject en therapie bij Hersenz. Dat is voor mij ok. Dat geeft me eigenlijk wel een beetje zekerheid, ik zal niet zo snel weer in een diep zwart gat vallen 🙏🏻
En heel soms behaal ik een enorme overwinning op mezelf: als laatste heeft de psychologe het trauma van het niet meer alleen durven fietsen op een weg met autoverkeer behandeld en kreeg ik de opdracht om 3 dagen na die behandeling te proberen of ik alleen durfde te fietsen…..pffff….dat was mega heftig😔 Robin stond wel buiten…. Maarrrr…..ik heb het alleen gedaan! 🙏🏻🙏🏻 Robin en de psychologe zijn super trots! De therapie bij Hersenz is gestart en wat heb ik daar baat bij 🙏🏻. Ik heb nu een paar gesprekken gehad met m’n individueel begeleidster en m’n PMT behandelaar. Het gaat er bij mij vooral om dat ik eerst een goede balans leer te vinden in mijn energie verdeling. Ik krijg fijne tips (bv voor het eten koken, ik heb zelfs een website gekregen met recepten speciaal bedacht voor mensen met NAH). De vraag: “moet IK dit NU doen?” staat hier bijv. centraal. Ik heb er echt veel aan. Ik weet wel hoe ik een hoop dingen anders zou moeten doen, maar het ook echt doen, is weer een heel ander verhaal…. Je gaat toch heel snel over je grens heen. Bij PMT wordt alles visueel gemaakt en dan dringt het pas echt goed door dat ik mezelf enorm aan het uitputten ben 😔 (een voorbeeld: hoe hoog leg je de lat? Als dat visueel wordt gemaakt, komt het heel hard binnen als blijkt dat ik die echt veel te hoog leg….). De behandelaren helpen me met het ontdekken van mijn nieuwe identiteit, want ik heb nu echt een andere identiteit. Ik ben echt iemand anders dan degene die ik was vóór het ongeluk 😢 Maar, zoals mijn individueel begeleidster zei: we werken aan een nieuwe identiteit, zodat er straks een Astrid 2.0 staat. Op dit moment kies ik dus vooral voor mezelf en daarmee voor m’n gezin en voor dingen die me blij maken. Dat voelt voor mij egoïstisch en ik vind mezelf snel lastig. Maar het is belangrijk om zo met m’n energie te leren omgaan dat ik naast bijv. huishoudelijke klusjes ook iets kan doen waar ik blij van word, waar ik een beetje energie van krijg. Dus gaan we regelmatig naar Markelo en pak ik regelmatig m’n camera om buiten te fotograferen. En natuurlijk ga ik heerlijk met ons hondje Krisi wandelen. Nu ik minder stress heb en minder belast word, gaan ook dingen als uiterlijk, nieuws e.d. weer een beetje belangrijker worden. En ik hoop dat ik ook weer wat energie ga krijgen om m’n boek verder te schrijven en m’n fotografiekennis een beetje op te schroeven 🙏🏻 Wat er gaat gebeuren wat betreft het werk weten we nu nog niet zo precies. We laten het maar op ons pad komen….
De therapie bij Hersenz gaat verder en ook bij de psychologe en revelatiearts blijf ik onder controle. Met al die hulp en de steun van m’n twee liefsten ❤️R en ❤️J probeer ik weer wat verder te komen…. Een lang verhaal geworden….maar het is ook allemaal weer veel en heftig….en fijn om het zo even kwijt te kunnen 🙏🏻
22 maart 2019: Sinds gisteravond zijn we weer op ons favoriete/geliefde plekje. En wat boffen we met het weer☀️! Lekker de hele dag buiten zijn, helpen met klussen op het landgoed, hondje lekker vrij buiten rennen, heerlijk uitrusten en fijn een beetje lezen. Kortom, zo ontzettend genieten! 😍
April 2019:
lerenomgaanmetnah.com 