Juli 2018:

2 juli 2018: Het vervolg:
Drie weken zonder therapie inmiddels en ik vind het zwaar😢…. Het thuis alleen moeten doen, is heel iets anders dan met hulp van therapeuten op de polikliniek van het revalidatiecentrum. Vandaag heb ik een evaluatiegesprek bij de psychologe en daar kijk ik erg naar uit. En zelf ben ik ook een beetje aan het evalueren en aan het nadenken gegaan over m’n herstel (wat overigens dan eigenlijk weer te veel van het goede is voor mij en mij erg heeft vermoeid en geraakt 😕). Ik krijg regelmatig vragen over waar ik nog last van heb. Dat is moeilijk uit te leggen aan mensen die niet zelf hebben meegemaakt wat ik nu meemaak. Via de Hersenstichting kwam ik bij het boek “NAHgenoeg niets te zien” van Frank Willem Hogervorst (ook NAH patiënt) en hij kan het goed verwoorden. Mijn tekst hieronder (en dus deels antwoord op sommige vragen) is dan ook geïnspireerd op zijn teksten. Er is nog veel meer waar ik moeite mee heb en nog lang zal hebben, maar dit zijn 2 dingen ter verduidelijking. Prikkels en concentratie:
Normaal filteren je hersenen storend licht en geluiden zodat je er geen aandacht aan hoeft te geven (bv. het omgevingsgeluid wordt zachter gezet als je met iemand praat). Dat filter werkt niet goed meer en ik heb moeite met het verwerken van prikkels. Dat betekent dat alle indrukken keihard binnenkomen en me dus echt slopen.
Dat filter zit er normaal niet voor niks. Twee uurtjes met z’n tweetjes in een restaurant is voor mij voldoende om compleet in elkaar te storten, terwijl het juist de bedoeling is daar ontspannen vandaan te komen. Dus heel cru gezegd betekent het kapotte filter het einde van je sociale leven zoals je dat voorheen had. Gelukkig is het nog steeds mogelijk dat het filter zich weer (enigszins) herstelt 🙏🏻. En vergeleken met een paar maanden geleden is dat gelukkig al wel wat beter geworden. Maar ik heb geen garantie dat het 100% herstelt.
Verder is het zo dat normaal gesproken voor een bepaalde activiteit (bv schrijven) maar 2 processen in je hersenen actief zijn. Bij mij zijn dat er dan 8. Alles vraagt dus heel veel concentratie (en dus veel energie) van mij. Ook voor je naasten is het herstel een moeilijk proces. Mijn liefsten, Robin ❤️ en Julia ❤️, willen me heel graag helpen, maar staan vaak zo machteloos. En dan ben ik ook nog eens veranderd: veel sneller boos, nog emotioneler en vaak ook gewoon bang en wanhopig 😢. Het is een raar emotioneel en heftig proces dat volgt na het ongeluk….. Er stond een mooi stukje van een ambulant begeleider in het boek: “Mensen met NAH horen te vaak dat ze iets beter hun best moeten doen of dat het gewoon een kwestie is van willen, maar geloof me, het is vaak een kwestie van niet kunnen en dat verschil moet je wel kennen.” En zo is het precies….ik wil heel graag al weer heel veel kunnen, maar het gaat gewoonweg (nog) niet. Het is nu dan ook langzaamaan tijd om te gaan wennen aan wie ik ben geworden (een nieuw stukje acceptatie). Want ik ben wel veranderd. Dat is op zich niet erg. Ik heb ook veel geleerd. Ook van mijn (en dus ons) “nieuwe” leven wil ik (willen we) graag iets heel moois maken. En dat gaat ons lukken ook 💪🏻. Wel met de nodige aanpassingen, maar dat is niet anders.
Er komen nog zware tijden aan (re-integratie, juridische procedures, enz) maar dat ga ik uiteindelijk ook redden. Met de nodige tranen 😢 en met de onvoorwaardelijke steun van mijn 2 liefsten ❤️❤️. Na 3 weken van tranen en enorme vermoeidheid gaat het sinds een dag of 4 ietsje beter met me 🙏🏻. Eigenlijk dankzij een lieve vriendin (=fotografe). Zij gaat mij veel over fotograferen en mijn geweldige camera leren (de online cursus heb ik door het ongeluk helaas niet kunnen afmaken). Daar kijk ik erg naar uit! Ik heb zelfs al een paar keer m’n camera gepakt om zelf wat uit te proberen☺️. Het zal me ongelooflijk veel energie kosten, maar ik heb er echt zin in en ik merk dat ik er blij van word 👍🏻. Op naar de volgende fase!

10 juli 2018: Wat zijn wij ongelooflijk trots op ons meissie Julia!! Vanavond heeft ze haar diploma MBO Jeugd- en Gezinswerk uitgereikt gekregen! 👍🏻💪🏻 En wat ben ik ontzettend dankbaar dat ik daar bij aanwezig kon zijn 🙏🏻🙏🏻 Op naar het HBO Social Work, knap wijffie!

22 juli 2018: Pffff….het was weer een periode met een flinke dip en veel tranen 😢. Het valt me echt zwaar om de vooruitgang te zien en om goed aan te voelen waar m’n grens ligt. Ik ga er zo vaak over heen, al denk je elke keer dat je op tijd op de rem trapt. Maar ik krijg vaak van m’n liefste een ingreep, omdat hij dan al aan ziet komen dat het mis gaat. Het is zo fijn om die steun en hulp te krijgen 🙏🏻. Vandaar dat ik onderstaande foto maar weer plaats. Simpel ter ondersteuning en herinnering van/voor mezelf….. Ik maak nog steeds wel stapjes vooruit, maar ze zijn nu nog maar heel klein en oh wat vind ik dat ongelooflijk lastig….😕. Het voelt voor mij vaak als stilstand in plaats van vooruitgang. Maar goed…daar zal ik mee moeten dealen, dat is zoals het gaat en ook hoort te gaan. Eerst grote stappen en dan steeds kleiner. Dankzij de fotografielessen van m’n lieve vriendin, gaat het nu wel weer wat beter met me. Ik heb er echt plezier in, ook al ben ik kapot na zo’n les en heb ik veel tijd nodig om te herstellen. Maar het is zo fijn te merken dat ik weer iets (nieuws) kan leren 🙏🏻. Morgen ga ik, samen met m’n 2 liefsten, een enorme uitdaging aan. Na lang twijfelen en veel overleg met het revalidatieteam hebben we toch besloten op vakantie te gaan…. Ik kijk er naar uit om even met z’n drietjes weg te zijn, totaal ergens anders te zijn, maar oh wat zie ik er ook enorm tegenop….. Ik ben toch best een beetje bang om te vliegen vanwege de luchtdrukcabine, ook al heeft de revalidatiearts mij verzekerd dat dat echt geen kwaad kan voor m’n hersenen. Verder heb ik van mijn psychologe veel tips en adviezen gekregen om de reis zo goed mogelijk door te komen en om op de plek van bestemming ook te kunnen genieten. Het wordt zeker geen vakantie zoals we gewend zijn. We zullen steeds rekening moeten houden met mijn energie en de prikkelverwerking. Maar we zijn vastbesloten er iets moois van te maken. Zeker mijn 2 schatten Robin❤️ en Julia❤️ hebben dit zo ontzettend verdiend! We gaan deze giga uitdaging samen aan…..

Augustus 2018:

1 augustus 2018: De vakantie: Wow…..wat was het gisteravond een bijzondere avond 🙏🏻…. Sommige ontmoetingen vinden plaats met een speciale reden. Dat weet ik zeker…. Zoals Juul zei: I believe in universe…. We gingen even terug naar een winkeltje waar we vorig jaar wat spulletjes hadden gekocht en waar we het met de eigenaresse ervan heel goed konden vinden . Ze herkende ons meteen en dikke knuffels volgden…. Ze vroeg aan ons hoe het met ons ging en eigenlijk als vanzelf zei ik dat het met mij niet zo heel goed ging. Daarop pakte ze me stevig vast en trok me de winkel in en vroeg ze wat er mis was. Waarom vertelde ik zonder twijfel wat er aan de hand is en waarom voelde het voor mij gelijk zo goed om het haar te vertellen? Nou,….. ook zij heeft NAH, bleek ietsje later….. Er volgde een voor ons beiden (of eigenlijk voor ons allevier) emotioneel maar heel fijn gesprek. Wat een herkenning, maar ook zonder woorden elkaar zo ontzettend goed begrijpend. Heel, heel erg bijzonder 🙏🏻. Soms konden we niet meer doen dan elkaar alleen maar even stevig vasthouden. Maar daarna konden we dan ook weer ff heerlijk lachen met elkaar.
Ik was gesloopt van de lange autorit en het eten op een terras, maar wat kregen we van haar een positieve energie….. In de auto op de weg terug was ik echt kapot, maar wat voelde het, ondanks dat, enorm goed. We hebben een vriendin voor het leven erbij 🙏🏻

2 augustus 2018: Ok…er is echt meer tussen hemel en aarde en toeval bestaat niet…. 🙏🏻 Eerst ontmoet ik hier een (Griekse) lotgenote met NAH en gisteren zit ik even te praten met onze overbuurvrouw (op Zestienhoven al ontmoet) over haar lieve kleine mannetje van 1,5 jaar en vraagt ze mij of we nog meer kinderen hebben….ik antwoord met nee omdat het al een wondertje is dat Julia er is. Ze herkent dat en vraagt mij of ik ook PCOS heb….wow…ja dus en zij dus ook….wederom een lotgenote ontmoet….ben er een beetje beduusd van…. Het heeft zo moeten zijn dat ik deze twee bijzondere vrouwen nu tegen ben gekomen 🙏🏻

6 augustus 2018: Dit is waarom ik (wij) van haar hou (houden) ❤️🙏🏻😘 #lotgenoten #kreta #friendsforlife Pepi Makraki: “Everything in life happens for one reason . Our friendship will last forever in my heart . And remember always that I send you all my positivity with my thoughts ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ my love to all the family .”

7 augustus 2018: Pfff…ben kapot…maar de enorme uitdaging van op vakantie gaan, zijn we aangegaan….
Hoe was het? Ik weet er eigenlijk geen goed kort antwoord op. Het voelt heel dubbel. Het was heel fijn om er met zijn drietjes even helemaal uit en ver weg te zijn. Maar pffff…wat ben ik mezelf flink tegengekomen en wat is het me zwaar gevallen😔.
Het reizen zelf was echt een enorme aanslag. En elke dag weer was mijn energie door alle prikkels van ergens anders zijn snel op en moest ik de stilte opzoeken om de herrie in mijn hoofd tot rust te krijgen. Een dagje iets doen, kostte me 3 dagen om een beetje te herstellen. En dat was zo ontzettend frustrerend…. De tranen stroomden regelmatig 😢Maar gelukkig lukte het wel om af en toe mooie autoritten te maken en een paar dingen te bezichtigen. Het was niet zoals we voorheen deden en ik graag gedaan zou hebben, maar we hebben gelukkig wel mooie dingen kunnen doen 🙏🏻. We hebben mooie kloosters, een mooie grot en een stukje van het prachtige zuiden van Kreta kunnen bezoeken. We zijn fijn op het strand ( wat een rustplek) geweest en hebben heerlijk gegeten. Het fotograferen was daarbij een fijne steun in de rug, evenals de onvoorwaardelijke steun en liefde van mijn liefdes Robin❤️ en Julia❤️. Ik vond het wel heel angstig om te merken dat ik toch wel veel meer geheugen kwijt ben dan ik dacht…… We zijn nu op plekken geweest waarvan ik me totaal niet meer kan herinneren dat ik er vorig jaar ook geweest ben😢. Heel soms kwam er ineens een detail naar boven wat ik toch nog wel wist, maar voor het grootste deel was alles alsof het de eerste keer was…. Ik hoop dat de herinneringen die we nu gemaakt hebben wel in mijn geheugen blijven. Ik ga in ieder geval van alle foto’s één groot mooi herinneringsboek maken. Dát kan niemand me dan meer afnemen……. Verder ben ik enorm dankbaar dat ik twee bijzondere vrouwen heb mogen ontmoeten. Dat heeft gewoon zo moeten zijn 🙏🏻. En wat was het heerlijk om elke dag van een heel lief klein mannetje van 1,5 jaar te kunnen genieten 💕. Al voelde ik me nog zo rot, hij liet me elke keer weer even lachen. Naar huis gaan, vond ik ook heel moeilijk: terug naar de plek waar ik weer “van alles moet” en “alles door anderen wordt bepaald”….. Maar dat is iets wat ik me op Kreta heilig heb voorgenomen en waar ik me ook echt aan ga proberen te houden: ik bepaal, alleen ik ken mijn grenzen. Mijn motto: voor jezelf kiezen, is nee durven zeggen zonder je schuldig te voelen. Zoals Robin zegt: “nee” is ook een antwoord🙏🏻.
We moeten op zoek naar een nieuw leven, een ander leven maar met een goede balans: waarin we leuke dingen kunnen doen, maar waar ik ook altijd de tol voor moet betalen en dat dan dus ook moet accepteren. Daar ga ik hard voor knokken💪🏻💪🏻💪🏻. Een andere keuze heb ik niet, maar leven met NAH kan ook mooi zijn, al zal het zeker niet gemakkelijk zijn, heel veel tijd en geduld vragen en heel anders zijn. Voor nu ga ik bijkomen van de vakantie en genieten van de mooie herinneringen die we met z’n drietjes hebben gemaakt ❤️❤️❤️, want dat hebben we!

10 augustus 2018: Wow…..waarom wisten we dit niet eerder? 😳 Deze noise cancelling headphone gaat mijn grootste vriend zijn de komende maanden/jaren…. Deze koptelefoon blokkeert/dempt namelijk omgevingsgeluiden. Wat een zegen is dat 🙏🏻. Ik kan nu buiten lopen (ben samen met Robin even naar de markt geweest) zonder heel snel overprikkeld en dus snel doodmoe te worden (zelfs even op een terrasje zitten, kan misschien nu wel). Ik kan gewoon met degene die bij me is praten, maar al het omgevingsgeluid wordt gedempt/geblokkeerd waardoor het voor mij dus enorm veel rustiger is. De koptelefoon fungeert als het ware een beetje als mijn filters (die iedereen heeft, maar bij mij nu kapot zijn). Ook gewoon in huis al gebruikt. Wat een heerlijke stilte….ik wist niet meer dat het zo ontzettend stil kan zijn. Voor mij is het eigenlijk altijd overal herrie. Het zachtste geluid overprikkelt mij al 😔. Nu kon ik na een uurtje complete stilte eindelijk weer eens rustig en beter slapen. Het is echt zo ongelooflijk fijn dat we dit ontdekt hebben 🙏🏻. En een aanrader voor iedereen met NAH.
Met grote dank aan lotgenoot Frank Willem Hogervorst, (schrijver van het boek “NAHgenoeg niets te zien”) die er zelf één heeft en er over heeft geschreven. En dankjewel Bose voor de geweldige service 🙏🏻.

12 augustus 2018: Wat een bijzonder moment overkomt mij weer 🙏🏻 Dit is voor mij echt heel speciaal….. De schrijver van het boek waar ik zo verschrikkelijk veel aan heb die persoonlijk op mijn berichtjes reageert 🙏🏻 #lotgenoten #NAH

September 2018:

1 september 2018: Lang getwijfeld of ik dit stuk wel op FB wilde zetten. Een vrolijk verhaal is het namelijk niet. Maar wel gewoon de echte waarheid….. (en een lang relaas…) Sinds we terug zijn van vakantie gaat het niet zo goed met me. Ik ben ongelooflijk vermoeid en heel erg emotioneel. Er zijn dagen bij geweest dat ik alleen maar de hele dag aan het huilen was. Ik voelde me eigenlijk een beetje depressief. Maar de psychologe heeft me weer een beetje uit het diepe dal kunnen krijgen.
Helaas hebben wij nu afscheid moeten nemen van haar. Zij heeft een nieuwe baan gekregen, ver hier vandaan. Wat was dat een tegenvaller, want wat vonden wij het fijn bij haar 😢. Ik ben er dagen helemaal van slag van geweest. We merkten dat zij het ook heel moeilijk vond. Welke psychologe geeft haar patiënte bij het definitieve afscheid een stevige, liefdevolle knuffel? We missen haar nu al enorm😢.
De ergotherapeute neemt het voorlopig van haar over, maar ik zal ook nog naar een andere psychologe gaan. Dat vindt ze beter voor mij….en ze heeft gelijk…. Gelukkig gaat het nu sinds een paar dagen weer wat beter met me. De vermoeidheid is minder en de emoties zijn wat minder heftig. Ik heb voor mezelf, met hulp van de psychologe, op een rij proberen te zetten waar deze terugval door veroorzaakt wordt: Conclusie: ik overvraag mezelf…😔: De prikkelverwerking is nog steeds een groot ding. Het is me vaak allemaal snel te veel. Dat doe ik ook mezelf aan: ik wil vaak veel te veel. De perfectionist in mij komt dan boven. Wat dus helemaal niet kan….
Verder is acceptatie iets wat me maar slecht lukt. Ik zal, maar ook wij als gezin zullen, een heel ander, aangepast leven moeten leiden. Een hoop dingen kunnen niet meer of op een andere manier. Of en in hoeverre en wanneer dat nog in positieve zin zal veranderen, weet niemand. En dat kan ik verstandelijk allemaal prima bedenken en accepteren, maar het ook zo voelen, is iets heel anders, merk ik….
Dat veroorzaakt dus frustraties….pffff….die zijn er veel: dingen die eerst wel weer lukten en dan ineens niet meer. Dingen die nu gewoon echt niet kunnen. M’n korte termijn geheugen die me nog regelmatig in de steek laat. M’n lange termijn geheugen die soms gaten heeft. Prikkels waar ik heel snel last van heb, enz. Maar beetje bij beetje kruip ik, met hulp van mijn allerliefste❤️, langzaam weer uit het dal en gaan we een volgende fase in. Nu met de ervaring dat ik veel minder van mezelf moet willen, veel meer rust moet nemen (met mijn geweldige noise cancelling headphone op) en veel vaker “nee” moet zeggen. En zeker ook vaker samen fietsen in een rustige omgeving en veel wandelen. Dat is echt positief voor mijn herstel. Ik prijs me intens gelukkig met mijn lief, voor wie deze periode ook verschrikkelijk moeilijk is (geweest), maar er elke keer toch weer voor me is en me opvangt. En met m’n allerliefste dochter ❤️Juul. 🙏🏻 Liefste, I ❤️ you

Oktober 2018:

9 oktober 2018: Wederom een stuk waar ik lang over getwijfeld heb om het op FB te plaatsen. Ik vind het namelijk best even heel heftig allemaal. Maar ik ben nu al bijna een jaar lang heel eerlijk, dus dat wil ik ook nú zijn…… De laatste paar maanden heb ik het erg zwaar…. 😢 De psychologe heeft voor haar vertrek nog wat lijntjes uitgezet zodat ze ervan verzekerd was dat ik de juiste hulp zou krijgen. Zij zag al het een en ander aankomen, denk ik….nee, dat weet ik eigenlijk wel zeker…. Ze heeft voor een uitstekende overdracht gezorgd voor de ergotherapeute, die op haar beurt weer enorm haar best voor mij heeft gedaan, me zelfs heeft gebeld terwijl ze ziek thuis was. Ze is ook even goed op de rem gaan staan, omdat ik mezelf weer enorm aan het overvragen was. Ik maak in overleg met haar nu toch weer nieuwe dagschema’s zodat ik mezelf minder belast. Verder heeft de psychologe ervoor gezorgd dat ik een extra afspraak bij de revalidatiearts kreeg. Twee weken geleden ben ik samen met m’n liefste bij haar geweest. Pfff, wat was dat heftig…. De arts was gelukkig tevreden over het herstel van de hersenen tot nu toe. Maar ze zag ook dat het met mij psychisch helemaal niet goed ging….en dat gaat het ook al een hele tijd niet: ik eet heel slecht (ben erg mager), slaap heel slecht (ben doodmoe), ben hele dagen aan het huilen en ben heel somber. Dit alles maakte dat zij tot de diagnose kwam dat ik heel erg dicht tegen een vitale depressie aan zit 😢. Ze wilde me graag helpen door me anti-depressiva te geven….😢. Daar schrok ik van…., maar ik realiseerde me bijna tegelijkertijd dat ik geen andere keus had. Zoals ik me nu voel, is ook echt niet meer te doen. Zeker ook niet voor ❤️R en ❤️J….
Ondanks dat we even tijd konden krijgen om erover na te denken en wat info op te zoeken, hebben we gelijk besloten om het te gaan gebruiken, in de hoop dat ik me wat beter ga voelen 🙏🏻. We zijn gestart met een lage dosis om te kijken of ik niet al te heftige bijwerkingen kreeg en vandaag is de dosis verdubbeld. Nu afwachten wat het gaat doen….(dat kost even tijd)…. Op weg naar huis had ik even een soort schaamtegevoel, maar met de woorden van de ergotherapeute en de revalidatiearts in m’n hoofd en de enorme steun van m’n liefste, bedacht ik me dat ik me er helemaal niet voor hoef te schamen en er gewoon heel open en eerlijk over kan/wil zijn. De ergotherapeute vindt het helemaal niet raar dat ik zo in de put zit na “zo’n bizar heftig jaar” en de revalidatiearts vindt het “niet meer dan logisch” dat ik me zo voel, vooral ook omdat acceptatie van alles zo ontzettend moeilijk is 😢. Ze ziet het eigenlijk bij alle NAH-patiënten. Dus vandaar dat ik dit stuk toch deel op FB, ook al heb ik het met dikke tranen en trillende vingers getypt 😔 Het is gewoon eerlijk en oprecht zoals het nu is.
En we hopen nu op verbetering door de anti-depressiva 🙏🏻🙏🏻

11 oktober 2018: Na het plaatsen van mijn laatste stuk kwam ik onderstaand gedicht tegen. De tekst raakte me, het geeft best goed weer wat er allemaal in en met me gebeurt😔. Maar ik durf er voorzichtig op te vertrouwen dat de medicatie mij gaat helpen 🙏🏻.

30 oktober 2018: Wat heb ik, samen met m’n liefste ❤️, vorige week 3 heerlijke dagen gehad op een prachtige en superstille plek middenin de bossen bij ongelooflijk lieve mensen 🙏🏻. Een prikkelarme, geweldige plek om zeker weer een keer naar terug te gaan. En een fantastische plek om met m’n camera in de weer te zijn. 🙏🏻 Inmiddels gebruik ik de antidepressiva in de hogere dosering zo’n 3 weken en voel ik me gelukkig weer wat beter. Vorige week weer overleg gehad met de revalidatiearts en voorlopig houden we deze dosering aan en blijf ik het nog een lange tijd gebruiken. Ze zei: je kan het nu even niet alleen, dus helpen we je een beetje. Gelukkig merken m’n 2 liefsten al verschil. Robin vindt me veel rustiger en beter uit m’n ogen kijken en Juul knuffelde me zondag en zei dat ze me weer leuk vond en veel vrolijker dan toen ik nog geen medicatie had. En voor mezelf voelt het ook beter. Ben weer wat positiever gestemd. Zo enorm verdrietig en somber zijn, is echt verschrikkelijk 😢. Dus hoe moeilijk ook, beginnen met de antidepressiva is de beste keuze geweest…..ik ben echt oprecht blij dat ik het gedaan heb…. Natuurlijk zijn er nog regelmatig tranen en heftige emoties, maar niet meer 24/7. Helemaal 100% herstellen zal zeer waarschijnlijk niet gebeuren. Vooral prikkelverwerking en concentratie zullen altijd een ding blijven. Het is dus belangrijk om op tijd m’n grenzen aan te voelen en aanpassingen te doen waar nodig is. En dat is echt niet makkelijk en zeker niet leuk 😔, maar als ik straks weer een beetje een fijn leven wil leven, dan zal ik dat moeten accepteren en me daar aan moeten houden. En met de nodige professionele hulp gaat dat mij/ons vast wel lukken 💪🏻. Het is fijn dat ik me door de antidepressiva mentaal weer wat sterker voel, want er komt nu weer een heftige periode aan met allemaal veranderingen en nieuwe dingen. En daar ben ik sinds het hersenletsel niet zo goed in 😢…. Maar zoals altijd staat m’n liefste ❤️ weer naast me en helpt me er doorheen. Waar zou ik zijn zonder hem? 🙏🏻 We zetten de strijd weer voort….🙏🏻

November 2018:

14 november 2018: Inmiddels is het 1 jaar na het ongeluk…… Pfff….gisteravond met tranen in slaap gevallen en vanochtend met tranen weer wakker geworden😢 …. 14 november 2018….. wat een vreemde en emotionele dag😢. Vandaag, precies een jaar geleden, werd ons fijne, gelukkige leven met één harde klap verwoest😢….. Ik zweefde op het randje van de dood, had zeer ernstig hersenletsel en een schedelbasisfractuur. De neurochirurg vocht om mij in leven te houden….
Voor mij is deze eerste periode één groot zwart gat. Mijn geheugen weg, geen enkele herinnering en geen enkel besef van tijd en plaats. Voor mijn allerliefsten❤️❤️ was deze periode er één van hele, hele grote zorgen en angsten😢……. Na een tijd op de IC, HC en neurologie van het EMC opgenomen te zijn geweest, begon de zware periode van revalidatie. Eerst klinisch in het Rijndam revalidatiecentrum op de Westersingel in Rotterdam en daarna op de polikliniek van het Rijndam revalidatiecentrum in het Vlietland ziekenhuis in Schiedam. Wat is dit een ongelooflijk moeilijke tijd😔: van alles weer opnieuw leren, ontdekken wat niet (meer) kan en wat soms toch even wel (weer) kan. Gaan beseffen wat er allemaal is gebeurd en wat dat betekent voor de rest van ons leven😔…. Vooruitgaan, heel hard vallen en weer voorzichtig opstaan….. Dat heeft natuurlijk voor heel veel tranen gezorgd en uiteindelijk zelfs tot een vitale depressie geleid😢. In het afgelopen jaar heb ik naast het vele verdriet, de enorme onmacht en de woede ook twee fijne boeken van lotgenoten gevonden, een paar hele bijzondere mensen ontmoet, twee hele lieve vriendinnen erbij gekregen en is mijn liefde voor fotografie helemaal opgebloeid💕 dankzij mijn lieve vriendin Rita. Verder ben ik voorzichtig begonnen met het schrijven van mijn eigen boek. En heel fijn: samen met mijn liefste❤️ ontdekt dat ik, of beter: wij, helemaal tot rust kunnen komen in een mooi natuurlijk stiltegebied🙏🏻. Wat een heerlijkheid om even samen in alle stilte te zijn, te fietsen, te wandelen en te fotograferen🙏🏻🙏🏻. Dit gaan we dan ook nog heel vaak doen, even tot rust komen en energie opdoen in een heel stil natuurgebied…..🙏🏻 Nu zijn we dus een jaar verder….is alles anders….ben ik anders….is ons hele leven anders…..is onze hele toekomst anders…..😢😢😢 Maar gelukkig soms ook weer in staat om van bijzondere dingen/momenten te genieten🙏🏻. En vandaag ga ik dan ook fijn even fotograferen, nieuwe herinneringen maken. We knokken hard verder om straks een zo fijn mogelijk, aangepast, leven te kunnen leiden. Nu nog samen met het revalidatieteam en straks samen met een ambulant begeleider NAH, Hersenz en een psycholoog. Met z’n drieën, schouder aan schouder en met enorm veel liefde❤️❤️❤️ voor elkaar….. Tot slot wil ik mijn liefsten, ❤️Robin en ❤️Julia, nog even speciaal noemen. Niet alleen ík heb een bizar heftig jaar achter de rug, maar dat hebben zij ook😔. Maar al die tijd zijn zij mijn grote steun en toeverlaat. Zonder jullie steun, hulp en liefde had ik het niet gered. Jullie zijn de reden om keihard te blijven knokken. Ik hou van jullie 😘❤️😘❤️

19 november 2018: Zoals al eens eerder vermeld doe ik, samen met mijn liefste, mee aan een medisch wetenschappelijk onderzoek naar de processen die problemen veroorzaken na traumatisch hersenletsel, met als doel om behandelingen van toekomstige patiënten te kunnen verbeteren. Afgelopen weekend hebben we weer een enorme lange vragenlijst ingevuld. Pfff…dat blijft toch een enorm heftige confrontatie met jezelf en je beperkingen😢. Maar ik hoop dat de wetenschappers met het onderzoek goede dingen kunnen doen. Al heb ik er maar één toekomstige patiënt mee geholpen🙏🏻. Ik werk er graag aan mee🙏🏻. #nah

26 november 2018: Wat een vreemde en emotionele dag vandaag…..
Eigenlijk zou ik blij moeten zijn, maar dat ben ik niet. Ik ben zelfs al een week verdrietig en onzeker….😢. Het was vandaag de laatste dag van de revalidatie, in het Rijndam revalidatiecentrum😔. Dat betekent niet dat ik volledig hersteld ben, maar zo is de zorg in NL. Er staat voor traumatisch hersenletsel een jaar revalidatie aldus de zorgverzekeraar…. Na een jaar houdt het een soort van op…
We waren vanochtend en vanmiddag in principe dus voor het laatst in het revalidatiecentrum, bij de ergotherapeute en de revalidatiearts. Wat moest ik huilen…. weg de structuur / de veiligheid en terug de stress / de onzekerheid…..😢😢. Zowel de ergotherapeute als de revalidatiearts snapten de tranen en de onzekerheid gelukkig wel. Ze waren heel erg lief. Als we een vraag hebben, mogen we de ergotherapeute altijd een mailtje sturen. Ze zei: “ook nog na een half jaar of later. Dan ben ik jullie echt nog niet vergeten.” En de revalidatiearts wil me in ieder geval over 3 maanden nog een keer zien en zei: “we laten je nog niet los”. Dat was heel fijn om te horen en gaf een klein beetje rust . Wat is het Rijndam een fijne revalidatieplek. Dankbaar dat ik daar terecht ben gekomen🙏🏻🙏🏻. Het vervolgtraject is allemaal nog ontzettend onzeker: het kennismakingsgesprek bij de nieuwe psychologe en het intakegesprek bij Hersenz zijn pas in december en van de ambulante begeleiding is zelfs nog helemaal niets bekend😔😔. Het zal uiteindelijk allemaal wel goed geregeld worden, maar geeft nu flink wat stress😢. Ik sta nu dus even volledig op eigen benen en dat is echt doodeng😢. Gelukkig is er altijd de enorme steun van mijn allerliefste schatten ❤️R❤️J en gaat ook dit ons vast wel weer lukken. Op naar de volgende herstelfase…..

30 november 2018: En toen was ons lieve meissie alweer 19!! Time flies 🙈. Gelukkig ben ik dit jaar weer fijn thuis 🙏🏻 en kunnen we de traditie weer in ere herstellen: ‘s ochtends vroeg bij papa en mama in het grote bed cadeautjes uitpakken
Vandaag ben ik vooral heel dankbaar dat ik er nog ben en fijn thuis mag zijn 🙏🏻🙏🏻🙏🏻 #nah #verjaardagdochter #traditie #love