Jezelf keihard tegenkomen

Hoe NAH werkt als je nog niet goed hersteld bent en dan kort achter elkaar meerdere dagen/nachten alleen thuis bent.

Jemig, wat ben ik mezelf hard tegengekomen, zeg! We hadden een gezellig, maar voor mij druk, weekend achter de rug vanwege het feit dat m’n moeder twee nachtjes bleef logeren. Een paar leuke dingen gedaan en lekker uit eten geweest. Op zich niets bijzonders, maar dat heeft toch extra impact op mij. Alleen al het feit dat je met z’n drieën bent ipv twee…..

Ik had ook nog eens de pech dat datzelfde weekend de zomertijd in ging…. Alleen dat zorgt al voor een hoop stress en ongemak. Echt, ik heb dat nooit fijn gevonden, maar sinds m’n NAH is het echt een drama. Al met al behoorlijk overprikkeld en dus vermoeid. Direct na dat weekend ging Robin twee dagen naar de DFB in Frankfurt, om vervolgens met Pasen weer drie dagen weg te zijn naar Amsterdam. En ik weet dat zoiets altijd veel van me vraagt en daar dus doodmoe van wordt, maar als je dan ook nog eens al vermoeid aan zulke dagen begint, is het gewoon zwaar. Ik wil helemaal niet klagen, zo vaak komt het niet voor, maar ik vond het deze keer wel echt pittig.

Waarom valt het me toch steeds zo zwaar? Waar gaat het verkeerd? Tja, dat ligt natuurlijk vooral aan mezelf, of beter gezegd aan wat ik mezelf opleg. In de loop der jaren, zeker de afgelopen periodes, heb ik wel geleerd om wat relaxter in het leven te staan. Daar helpt mijn omgeving bij, maar ook ikzelf probeer daar veel aan te doen. Mijn Miep (mijn gedachten, vanuit ACT) probeer ik zoveel mogelijk haar mond te laten houden en mij geen tijdsdruk op te leggen. Toch is alles bij elkaar gewoon veel. Het huishouden gaat, ook als je alleen bent, gewoon door. Die lieve hond van ons stopt niet even een paar dagen met verharen, in tegendeel, vanwege het voorjaar is het gewoon extra veel! En natuurlijk mag ik mezelf niet vergeten, dus ook op tijd eten en drinken. Hhmmm, daar heb je toch weer het woord “tijd”…..

Toch heb ik het deze keren echt wel beter gedaan dan voorheen. Ik wilde drie wassen draaien, want de wasmanden puilden uit en daar heb ik ook netjes drie dagen voor uit getrokken. Elke dag één was en pas als de ene wasstapel helemaal klaar was, dus opgevouwen en al in de kast lag, mocht ik pas aan de volgende was denken. Ik had mazzel met het weer, waardoor ik ook spullen buiten kon laten drogen. Helemaal top! Robin had ervoor gezorgd dat er voor mij eten was, waar ik niet veel meer aan hoefde te doen dan alleen opwarmen, dus dat ging ook best goed. En natuurlijk moest ons lieve hondje drie keer per dag uitgelaten worden.

En ik heb iedere dag zowel ‘s ochtends als ‘s middags Krisi lang uitgelaten. Normaal deed ik dat ‘s morgens niet, want kost te veel tijd. Maar nu had ik de rust om dat wel te doen. Meestal dacht ik van tevoren “ik doe een klein rondje” en eenmaal buiten dacht ik, “ach, ik maak de grotere ronde wel af”. Is tenslotte ook goed voor mijn brein, veel wandelen. Ik hoor de stem van Erik Scherder vaak in m’n hoofd, hahaha! Gedurende die dagen ben ik ook lekker blijven sporten met lotgenoten en naar BreinFit geweest. Voorheen sloeg ik dat nog wel eens over. Anders dan anders heb ik ook elke keer veel rust genomen. Ik heb veel op de bank gelegen.

En ondanks dat ik zo oplettend was, was ik toch op een bepaald moment helemaal kapot. Voor m’n gevoel kon ik niet meer. Tja, dan krijg je een huilbui, word je overigens nog vermoeider van, en voel je je ineens heel zielig en alleen. Gelukkig is er dan ook altijd wel weer ergens een lichtpuntje te vinden. Op Eerste Paasdag kwam Robin thuis eten. Toen hij thuis was, zakte ik even helemaal in, maar even niet voor mezelf zorgen en een beetje uitrusten, gaven mij weer zoveel kracht dat we zelfs ‘s avonds nog even bij het ontsteken van het Paasvuur zijn gaan kijken.

Al met al, alleen thuis zijn, blijft toch een ding. Ik raak altijd weer oververmoeid en het kost veel tijd om daarvan te herstellen. Zelfs als je het echt beter doet dan voorheen, kost het veel. Het is niet te omschrijven hoe op zo’n dag de vermoeidheid je overvalt. Ineens helemaal leeg zijn, van alles uit je handen laten vallen, helemaal in de war raken van allerlei gedachtes, niet weten waar je nog ergens een beetje energie vandaan kan halen. Maar uit rust komt kracht! Dat is het motto wat ik dan voor ogen probeer te houden. Als ik dan weer een tijdje heb gerust, lukt het me weer om iets te doen.

Zo overziend is het toch nog best een lang verhaal geworden! En dat nadat ik ineens helemaal niet meer op m’n website kon, al een paar dagen niet. Stress!!! Het zorgde er dus voor dat ik in m’n hoofd m’n blog al klaar had en geloof me, dat is helemaal niet handig als je NAH hebt, hahaha! Maar ik kan weer op m’n site, vraag me niet hoe, maar ik heb een hele lieve, knappe echtgenoot ☺️ Nu is m’n hoofd weer lekker leeg!! Dus bij deze weer bedankt voor het lezen en sorry dat het een beetje veel is! Tot de volgende blog!