Vervangende hulp

Gelukkig, ik ben weer redelijk ok. Ben ook allerlei leuke dingen aan het doen wat te maken heeft met NAH. Kortom, ik zit weer een stuk beter in m’n vel. De cardioloog was tevreden, de huisarts was tevreden. Het enige wat ik moet doen, is meer drinken. Tja,….. dat hoor ik niet voor het eerst….. Oh ja, en ik mag extra vitamine D gebruiken! OMG, dan voel je je echt oud! Dat mag namelijk omdat ik 55+ ben, door de overgang heen ben en ik vanwege de NAH best wat meer energie mag binnen krijgen. Nou, daar zit je dan, toch wel even beledigd, hahaha!

Gisteren (vorige week donderdag inmiddels) hadden we weer eens een mooi voorbeeld van hoe NAH werkt bij een onbekende en ongewone situatie. Het is wel een beetje jammer dat daardoor ons huis niet zo lekker schoon is geworden als anders. Aangezien onze eigen hulp, Heidi, lekker twee weekjes vakantie heeft, is er voor gezorgd dat er een vervanger komt. Vooral voor Robin natuurlijk hartstikke fijn, anders moet hij het allemaal zelf doen, naast zijn drukke werk en het zorgen voor mij. Nou, die vreugde was van korte duur…. Allereerst is het met NAH helemaal niet fijn als er ineens iemand anders komt. Want persoon onbekend en werkwijze onbekend. Diegene weet van niks, dus moet alles weer opnieuw uitgelegd worden. Gelukkig was Robin thuis aan het werk en kon hij de vervangster alles vertellen.

Haar aankomst was al bijzonder. Onze oprit stond vol met 2 auto’s en een aanhanger (we waren druk bezig met opruimen en weggooien). Ze zet zonder pardon haar auto op het laatste stuk oprit, dwars voor beide auto’s, dus niemand kon er meer in of uit. Vervolgens zit ze nog in haar auto te bellen en richt haar telefoon op ons huis. Blijkbaar om aan iemand te laten zien. Raar! Belt aan, komt binnen, zegt hallo, maar stelt zich niet voor. Ze zegt alleen maar “ik kom schoonmaken”. Hoezo fatsoensnormen?? Eenmaal binnen begint ze meteen over het feit dat ze 3 uur de tijd heeft, maar dat ze dat niet gaat redden want ze heeft nog een andere afspraak. Nog raarder!! Vervolgens vraagt Robin tot hoe laat ze dan heeft en ze zegt tot ongeveer 16.00 uur. Ze zou dus twee uur kunnen werken. Afijn, Robin gaat haar uitleggen wat ze dan moet doen en ik vlucht met Krisi het huis uit om lekker te wandelen. Want dat ik en de vervangster niet samen gaan, had ik al lang en breed door. Ik heb lekker een lange wandeling gemaakt.

Toen ik terug kwam, bleek dat ze in ongeveer 3 kwartier alle twee de bovenverdiepingen had gedaan, inclusief de badkamer! Nou, dan heb je echt niet veel uitgevoerd, want dat kan echt niet zo snel. Ze was om kwart over drie met het hele huis klaar, oftewel na 5 !! kwartier een heel huis gedaan, of beter gezegd: niet gedaan. In de badkamer en WC heeft ze, duidelijk zichtbaar, nauwelijks wat gedaan, behalve dan wat chloor in de WC-potten. Vloeren overal gestofzuigd en gedweild, tenminste…met de Franse slag. Kortom, hier hadden we helemaal niets aan! Natuurlijk was ik ondertussen behoorlijk overprikkeld geraakt en ook nog eens boos geworden. Tjongejonge, deze dame was echt totaal niet geschikt voor het werk dat ze doet, nou ja,….. niet doet. Ik had even tijd nodig om hier weer van bij te komen, me ondertussen natuurlijk aan alles ergerend wat ze niet gedaan had. Pffff…..als ze nog eens wat weten, ik kan me niet voorstellen dat dit de bedoeling is.

We zijn inmiddels een week verder en ik wacht met spanning af of er morgen nog iemand komt. Ik hoop eigenlijk van niet, al is dat voor Robin niet fijn, maar als het weer zo gaat als vorige week, hebben we er toch ook niks aan. Ik ben aardig bijgekomen en we hebben zelf wat kleine dingen gedaan die nodig waren en kijken uit naar volgende week als onze lieve, geweldige Heidi weer terug is 🙏🏻

Alsof dat nog allemaal niet genoeg was, was het afgelopen weekend ook nog eens zomertijd. Echt, zó’n hekel aan! Daar had ik al vóór het letsel veel last van, maar nu is het nog veel erger. Terwijl ik dit schrijf, is het al weer woensdag en ik ben nog steeds niet in een goed ritme. ‘s Ochtends niet op gang te krijgen en ‘s middags al helemaal op zijn. Op de social media zie ik van een hoop lotgenoten dezelfde ellende voorbij komen. Dat scheelt iets, je voelt je niet alleen met deze narigheid en we proberen elkaar er een beetje doorheen te slepen. Maar fijn is het zeker niet….

Nou, ik zie dat ik wel weer genoeg geklaagd heb, hahaha! Ik ga gewoon maar eens even wat lezen, kijken of dat wil lukken. Misschien niet zo handig na een uurtje Sport&Spel vanmiddag, maar dat zien we vanzelf wel! Voor nu bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!

Gepubliceerd door Astrid van t Hof

Ik ben Astrid van t Hof, 54 jaar, gelukkig getrouwd met de liefde van mijn leven, moeder van een dochter van 25 en heb sinds 14 november 2017 NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)

Plaats een reactie