Tja, toen was het alweer 14 november. De dag waarop 8 jaar geleden ons hele leven op z’n kop werd gezet. Ik heb er relatief weinig “last” van deze keer. Tenminste….ik slaap al weer heel wat dagen niet zo best 🙄 maar ik heb vandaag nog geen traan gelaten. Ja, ik ben het me bewust en ja, het is en blijft een beladen dag, maar zo intens verdrietig als ik eerst was, ben ik gelukkig niet meer. Beter gezegd: eigenlijk helemaal niet.
Vanochtend las ik mijn blog die ik vorig jaar geschreven heb op deze datum. Dat was best een positief verhaal en zo voelt het vandaag toch niet voor mij. Maar ik ben ook niet op m’n best, de afgelopen weken. Té veel dingen, té weinig rust en dus een hoofd dat op volle toeren draait.
Wat maakt het toch een verschil in hoe je in je energie zit en hoe je mindset dan is! Want natuurlijk gaat het goed met me, want ik heb allemaal hele leuke dingen gedaan, maar dat positieve gevoel kan zó maar ineens in je schoenveters zakken op het moment dat je je goed bewust wordt van je flinke vermoeidheid 🤔
Maar hé, daar ga ik niet aan toegeven! Mijn vermoeidheid moet ik natuurlijk wel weer kwijt zien te raken, maar ik laat m’n humeur er niet door beïnvloeden!💪🏻 Ik geniet enorm van ons heerlijke huis en van de zachte herfstdagen. Die vermoeidheid kom ik wel weer te boven. We hebben een fijne kerstvakantie in het vooruitzicht, dus wat nou verdrietig zijn?! Echt niet! Volgend jaar gaat het vast weer net zo goed als vorig jaar! Dan heb ik hopelijk weer beter geleerd om te doseren 🙈😅
Voor nu weer bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!
lerenomgaanmetnah.com 