Een gastles geven

Hoe je veel energie kunt verbruiken, maar ook zó blij kan worden.

Soms wordt mijn ongeduld gewoon heel mooi beloond! Als ervaringsdeskundige word ik zó minimaal (lees: niet) ingezet door de Maatschappelijke Ondersteuning (MO) Enschede van InteraktContour dat ik er na een jaar niets doen, helemaal klaar mee was. Ik heb een paar keer e-mails gestuurd, maar kreeg steeds geen bevredigend antwoord. Toen heb ik eens nagedacht wie ik kon benaderen om iets meer te bereiken. Ik kwam uit bij de coördinator van het project ervaringsdeskundige, Nienke, waar ik een leuke klik mee heb. Wederom een mail gestuurd en zij heeft mij in contact gebracht met degene die aangenomen is om MO Enschede aan te gaan sturen, Petra. En die heeft op haar beurt mij weer gevraagd om dat samen te gaan doen. Ja, leuk!!

Buiten dat er nu iemand is die de boel een beetje aan de gang gaat proberen te krijgen, zochten ze ook nog iemand die op hele korte termijn een gastles op een MBO school Maatschappelijke Zorg in Zwolle wilde en kon geven. En omdat we nu toch contact met elkaar hadden, besloten Nienke en Petra samen om mij te vragen of ik dat kon en wilde. Ja, natuurlijk! Hoe leuk is dat?! Petra wilde er graag bij zijn, zodat zij kon ervaren hoe zoiets werkt.
Robin kon fijn met mij mee, dat scheelde mij in ieder geval een lange autorit heen en terug zelf rijden. En zoals we al vaker samen gedaan hebben, kon Robin eventueel ook af en toe bijspringen bij bepaalde vragen. Ik keek er enorm naar uit!

Van tevoren hebben Petra en ik met de betreffende docente een online overleg gehad om te bepalen hoe we dat precies gingen aanpakken. Daar werd ik al helemaal enthousiast van! Het ging om studenten van de BBL opleiding Maatschappelijke Zorg, dus werken en leren tegelijk. Sommige studenten hebben al een werkplek met mensen met NAH, dus een mooie doelgroep.
We hadden afgesproken dat ik eerst mijn presentatie zou geven over mijn leven met NAH. Daarna was er gelegenheid tot vragen stellen. De docente stuurde mij tevoren al een paar vragen door die ze met haar collega’s had bedacht. Dat waren best pittige vragen, maar zeker hele goede vragen. Samen met Robin heb ik die een beetje voorbereid, zodat ik er even over na had kunnen denken. Maandag 22 september ging ik vol goede moed en enthousiasme naar Zwolle, uiteraard samen met Robin.

Toch wel spannend! Op de school aangekomen, werden we netjes ontvangen door de docenten en naar de collegezaal begeleid. Heel blij dat Robin erbij was, kon hij de laptop aansluiten op het grote beeldscherm. Ben ik namelijk helemaal niet handig in, haha! Er kwamen echt veel studenten binnen. Een beetje zenuwachtig was ik wel. Maar toen ik eenmaal aan mijn verhaal begonnen was, ging dat vanzelf weg. De studenten zaten echt geboeid te luisteren. Toen ik klaar was met mijn verhaal, konden eerst de studenten vragen stellen, voordat de docente de vragen zou stellen.

Wat een goede vragen kwamen er van de studenten, zeg! Uiteindelijk heeft de docente zelf bijna geen vraag meer gesteld. De studenten stelden vanuit hun eigen interesse al de vragen die zij opgesteld had. Echt super! Eén van de studenten vroeg of hij ook wat aan mijn man mocht vragen. Ja, natuurlijk mag dat. Ook vanuit zijn perspectief werden er hele goede vragen gesteld. Ik vond het echt heel knap, zulke goede vragen. De tijd vloog ook voorbij op die manier. Toen de les werd afgesloten door de docente kwamen veel studenten naar ons toe om ons te bedanken voor de les en lieten merken dat ze het heel bijzonder vonden dat we dit deden. Ook de docenten waren er blij mee en hadden oprecht respect voor ons.

Na afloop liep ik echt enorm te stuiteren van enthousiasme, haha! Wat had ik het leuk gevonden om te doen. De grote lach op mijn gezicht was er de eerste tijd niet vanaf te slaan! Dit smaakte naar meer. Al mag ik dit nog 100x doen, dat gaat echt niet vervelen! Robin vond het wel grappig. Hij is altijd de docent geweest en nu zat hij in de collegebanken naar mij te luisteren. Zo zie je maar, zelfs met NAH kun je hele onverwachte dingen doen en dat ook nog eens heel leuk vinden. En dat ik een paar dagen nodig had om bij te komen, gaf helemaal niets. Ik was alleen maar blij, blij, blij!

Hiermee heb ik gelijk de vraag, die bovenaan deze blog staat, beantwoord. Ja, ik word er enorm blij van! En dat is me zo verschrikkelijk veel waard! Ik ben heel dankbaar dat ik dit mocht doen…. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog.