Op vakantie na een heftige periode

Met een overprikkeld brein op vakantie en toch kunnen genieten

Op het moment dat ik dit schrijf, zijn we alweer een paar dagen terug van vakantie. Wat was het voor een vakantie? Best een goede, vinden we allebei. Ik ging wel volledig overprikkeld weg, wat niet gek is na de afgelopen maanden. Allereerst hebben we een flinke verbouwing gehad vanwege de overkapping en dan nog de periode van het overlijden van mijn vader. Dus ik ging zeker niet met een rustig hoofd op vakantie.

Daar kwam nog eens bij dat Krisi, een week voor we weg zouden gaan, geopereerd moest worden aan haar pootje. Op zichzelf geen grote ingreep, maar dat dametje van ons maakte er een hele toestand van, haha! Wat een lekker eigenwijs ding is het toch! Het narcose middel had een zware dobber aan Krisi om haar in slaap te krijgen, duurde “slechts maar” ruim een uur! De operatie zelf ging prima en we konden haar aan het einde van de middag weer ophalen. Wat een lief, zielig hoopje hond is het dan, echt je hart breekt. Haar pootje was netjes ingepakt en zo waar bleef ze daar ook vanaf. We hadden pijnstillers en antibiotica meegekregen en met wat stukjes worst kregen we die er nog in ook! Totdat ze de dag vóór vertrek ineens ontdekt had dat ze het verband eraf kon trekken en kletsnat kon likken, zodat de lijm van de pleisters ook niet meer werkte. Hoe slim zijn die beestjes! Ze had er ook nog maar even een hechting uit getrokken zodat de wond openstond. Shit! Op stel en sprong naar de dierenarts om de wond met nietjes weer dicht te laten maken. Maar ‘s avonds ging het niet goed met haar, ze had duidelijk pijn. Dat werd dus niet op tijd vertrekken zaterdagochtend. Eerst contact met de dierenarts. Goddank konden we meteen komen. De hele lieve dienstdoende dierenarts zag gelijk dat haar pootje helemaal dik was geworden en dat dus het verband veel te strak zat…..lekker dan…..N.B. door een dierenarts gedaan…. Hij heeft haar pootje opnieuw verbonden en haar een pijnstillende injectie gegeven en al na korte tijd zagen we het pootje slinken en werd ze weer vrolijker. Pfoei! Wat een stress, maar eind al goed, we konden gaan rijden.

We hadden wat camper betreft echt enorm geluk! We waren de eerste huurders, er stond pas 15 km op de teller! Gloedjenieuw dus! Dat alleen was al een zegen. Bovendien was hij ook heel stil in vergelijking met vorige campers en we konden in deze lekker achterin slapen. Echt super! Het inpakken heb ik vooral aan Robin overgelaten. Ik had wel lijstjes gemaakt en die hebben we netjes afgewerkt. Dat ging best goed. Ik heb me natuurlijk 1000x afgevraagd of ik alles wel had, maar dat had ik ook altijd met een gezond brein. Dat is mijn perfectionisme, die me altijd in de weg zit.

De eerste dagen zijn we in Duitsland gebleven, op de camping aan de Moezel gezellig bij Claudia, Edwin en Loena. Dat was ontzettend gezellig en lekker rustig. Ook de honden konden heerlijk met elkaar spelen. Dat was voor Krisi haar pootje eigenlijk een beetje te veel, maar houd haar maar eens tegen. Dat lukt je met de beste wil van de wereld niet, de kleine spring-in-het-veld, haha! We hebben genoten van lekker eten en lekkere wijnen met elkaar. Echt super! Na de Pinksteren zijn we verder gaan rijden Duitsland in. Wat is dat toch een mooi land. We hebben een mooie route langs de Moezel gemaakt. En daarna ging het dan echt gebeuren: we bereikten Zwitserland! Bij de 3e poging is het eindelijk gelukt! Ook Zwitserland is prachtig! Maar ook heel duur, haha!

Inmiddels was het in heel Europa behoorlijk heet geworden. En daar kan ik echt niet meer tegen sinds het letsel. Maar ja, nu waren we in Zwitserland, dan wil je er wat van zien ook. Het was echter overal super druk. Na zoeken op internet vond ik dat er allemaal nationale/regionale feestdagen waren in die periode. Vandaar de drukte. We wilden graag naar de watervallen van Lauterbrunnen en zochten een overnachtingsplek. Nou, niet te vinden, alles was vol. Dan maar een dagje er naar toe en verder weg een plekkie zoeken. Ook dat was geen succes, veel te warm. We hebben een poging gedaan om er naar toe te lopen vanuit het dorpje, maar na een korte tijd ging mijn hart raar doen en moest ik stoppen. Robin kon nog wel verder en ging het proberen, maar ik ben samen met Krisi weer terug gelopen naar het dorp om daar in de schaduw op een bankje te gaan zitten. Helaas was het ook voor Robin te warm en te ver en kwam hij ook weer terug. Nou, dat was dan Lauterbrunnen….zó jammer, want wat we hebben kunnen zien, was echt heel mooi.

Aangezien we op de weg naar Zwitserland toe een goede camping hadden gevonden aan de Titisee, besloten we daar weer naar toe te gaan. Heet was het overal en daar hadden we tenminste nog een meer om af te koelen. We hebben daar ook nog een stuk gefietst. Helaas ging het bij het schakelen bergop bij mij mis en raakte mijn ketting muurvast in de kettingkast. Geen beweging meer in te krijgen. Uiteindelijk ben ik alleen met m’n fiets achter gebleven en ging Robin gereedschap halen (9km heen en terug). Maar hee, ik ben niet in paniek geraakt! Best een beetje trots op mezelf!

Ondanks alle leuke dingen, merkte ik vaak dat ik echt heel moe was. Natuurlijk door de hitte en de zorgen om Krisi, maar ik merkte ook dat ik de periode voorafgaand aan de vakantie maar moeilijk verwerkt kreeg. Bij het minste geringste kwamen de tranen. Die zaten heel hoog. En eigenlijk is dat nog steeds zo. Ik vind het heel moeilijk om alles los te laten. De verbouwing gaat me uiteindelijk wel lukken. Ik ben ontzettend blij met het resultaat, ook al is nog niet alles af. Maar het overlijden van m’n vader gaat langer duren. Niet zo zeer het overlijden zelf, maar vooral alles er omheen. Dat vind ik me toch lastig, ik krijg dat maar niet goed op een rij. Het blijft één grote verwarrende situatie. We gaan deze week ook voor het eerst bij m’n moeder op bezoek, ook zoiets raars. Ik zie daar erg tegenop. Het voelt allemaal zó niet goed.

Ik merk aan alles dat ik heel moe ben. Mijn woordenschat is heel slecht. Ik kan de meest normale woorden niet meer bedenken en kom er soms helemaal niet meer uit. Het is net of ik dronken ben, praat met dubbele tong. Ik ben ongelooflijk snel duizelig. Als ik op sta, moet ik echt even goed oppassen dat ik niet omval. En ik heb de hele dag hoofdpijn, maar dat is ook de hitte. Mijn geheugen is echt bizar slecht. Ik kan iets nog geen minuut onthouden. Pfff…..echt frustrerend. En dan is mijn gehoor ook nog eens slecht. Ik begrijp dingen soms echt niet en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik weet wel dat dit allemaal goed komt als ik minder moe ben, maar ja. Eerst die temperatuur maar eens naar beneden, dan hoop ik dat ik weer wat beter ga functioneren. Dit is gewoon een flinke terugval. Maar het geeft ook weer een beetje hoop, ik raak er namelijk niet volledig van in paniek, dat is wel eens anders geweest.

Al met al hebben we een goede vakantie gehad, waar we echt met plezier op terugkijken, maar met mezelf gaat het allemaal niet zo ok. Dat komt wel weer. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!