Wat 5 jaar schrijven met je doet.
Hallo lieve volgers, en dan bedoel ik alle nieuwe en alle “oude”! Afgelopen week vroeg ik me ineens af hoe lang het geleden zou zijn dat ik startte met het bloggen. Dat bleek al weer ruim 5 jaar te zijn! Jeetje, wat gaat dat snel. En ik doe het nog steeds heel graag, of misschien eigenlijk wel steeds grager (is dat een woord??). Nu dacht ik, laat ik me eens even opnieuw voorstellen, met misschien een nieuwe foto (ben ik niet zo goed in…) en in het kort het waarom van het bloggen. Dat is niet bij alle nieuwe volgers bekend, denk ik. Maar er zijn ook nog andere dingen om te delen, dus voor de oude volgers: even doorscrollen als je het eerste stukje niet interessant vindt 😉
Wie ben ik? Ik ben Astrid van ‘t Hof, inmiddels 54 jaar, al bijna 30 jaar getrouwd met de allerliefste man, die ik me maar kan voorstellen, Robin, en moeder van een inmiddels 25 jarige lieve dochter, Julia. Geboren in Delft, getogen in Rozenburg en sinds 3,5 jaar wonend in Denekamp, na 20 jaar in Schiedam te hebben gewoond. Ik heb sinds mijn 19e altijd gewerkt als secretaresse/administratief medewerkster bij het Havenziekenhuis, de Hypotheker, 2 advocatenkantoren en een fysiotherapiepraktijk.
Waarom ben ik gaan schrijven/ bloggen? Op 14 november 2017 werd ik op de fiets, op weg naar m’n werk, aangereden door een automobilist met haast. Hierdoor kwam ik met m’n hoofd met een harde klap op het asfalt terecht, met als gevolg een schedelbasisfractuur en zware kneuzingen en bloedingen in de hersenen. Ik ben in coma naar het Erasmus MC Rotterdam gebracht, alwaar ik een aantal dagen op de IC en later op de High Care heb gelegen. Na het ontslag uit het ziekenhuis ben ik opgenomen in het Rijndam Revalidatiecentrum in Rotterdam. Toen ik in het revalidatiecentrum lag en bleek dat er restverschijnselen zouden blijven en ik dus Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) had, ben ik begonnen met dingen op Facebook te delen. Dat vond ik fijn om te doen en heel fijn om alle positieve reacties te lezen. Al schrijvende en op ontdekking in hersenletselland kwam het idee om in plaats van op FB mijn ervaringen te delen, het in blogform te gaan schrijven. Het heeft nog tot december 2019 geduurd, voordat ik het ook echt durfde en een website durfde te maken. Gelukkig heeft Robin me daarbij geholpen, want van computers heb ik niet veel herinneringen meer over. Hoe moet dat allemaal??
Nu zijn we dus al 5 jaar verder en doe ik het nog steeds graag. Het is heel fijn om je ervaringen te delen. Sowieso voor je eigen verwerking, maar ik merk dat andere hersenletselhelden er ook veel aan hebben. Ze vinden herkenning en daarmee ook erkenning en dat geldt dan ook weer voor mij. We snappen elkaar heel goed zonder veel woorden nodig te hebben. Je voelt je niet alleen en dat is fijn.
Kortom, dit ben ik, ervaringsdeskundige NAH! 😊
Wat heb ik verder nog te delen, dan? Nou, ik ben gewoon een beetje druk, haha! Met van alles, maar van alles met NAH. Zoals ik al eerder heb verteld, volg ik al een paar weken cognitieve fitness. Dat gaat heel goed, maar het is wel heel zwaar, nog steeds. Ik merk wel elke week dat ik steeds een beetje meer kan en oefening baart kunst. Het is leuk, kost veel energie, maar geeft ook veel voldoening en dus positieve energie.
Verder ben ik blij te kunnen vertellen dat er een einde zit te komen aan de individuele begeleiding. Op 1 april eindigt de WMO beschikking en gelukkig gaat het nu zo goed met me dat verlenging niet meer hoeft. De komende weken heb ik alleen nog maar gesprekken als ik er behoefte aan heb, dus niet meer 1x per week. En daar ben ik best een beetje trots op. Ook mijn IB-er vond dat fijn om te horen en was er blij mee. Dat kan ik afvinken!
Het leuke is dat ik bij de nieuwe medewerkers van Oldenzaal, waar mijn IB-er dus werkt, mijn presentatie mag komen geven, zodat ook de nieuwe medewerkers goed begrijpen wat NAH is. Eindelijk kan ik mijn training in de praktijk gaan brengen.
Begin maart is er nog een bijeenkomst in Zwolle met alle ervaringsdeskundigen om elkaar weer eens even te spreken en te zien. Bovendien wordt er dan verder uitgelegd en besproken waar we voor ingezet gaan worden. Allemaal leuke dingen dus!
Het is zó fijn om te merken dat het elke keer weer iets beter met me gaat. Ik heb zoveel meer rust in m’n hoofd, nu ik sommige dingen beter los kan laten. Ik ben niet meer in strijd met de klok om ‘s ochtends van alles te doen, waarvan ik vind dat het op een bepaalde tijd gedaan moet zijn. En dan ook nog in bepaalde volgorde. Nee, ik kan nu beter inschatten hoe ik me voel, wat ik kan doen en dat de volgorde niet uit maakt. Alleen als ik een afspraak heb, gaat het nog wel eens mis, dan overheerst de klok en het gevoel van moeten. Maar ook daar kom ik dan wel weer uit.
Eigenlijk ben ik best wel tevreden met hoe het nu gaat. We gaan af en toe naar een theaterconcert, we gaan af en toe uit eten, ik heb 2x per week een uurtje activiteiten te doen en er zit een korte vakantie in het vat. Niet te vergelijken met 4 jaar geleden! Mijn levensmotto “Leef je mooiste leven!” (Michael Pilarczyk) begint aardig richting realiteit te komen. Nu nog een beetje warmer weer 😊 Dank voor het lezen en tot de volgende blog!
lerenomgaanmetnah.com 