Een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen
Zo dan! De zogenoemde feestdagen maar net aan overleefd of de eerste nieuwe uitdagingen kon ik al weer aangaan. En dat terwijl ik nog helemaal niet ok was, of zoals ze hier zeggen: niet goed te pas was.
Het begon al met de kou. Jeetje, wat had ik daar weer last van. Het vreet al m’n energie op. En dan blijft er dus niet veel over voor wat anders. De agenda is gelukkig niet zo heel vol, denk ik.
Helaas begon het jaar met een verdrietig bericht en gingen we al snel naar een crematie in het Westen van het land. Zoals wel vaker bij begrafenissen en/of crematies is het vaak leuk om “oude” bekenden weer te zien en dus was het, ondanks het verdriet, ook gezellig. Helemaal toen ik door iemand werd geroepen. Ik zag niet gelijk wie het was en riep dat ze me echt even moest helpen, haha! Maar toen ik haar stem goed hoorde, wist ik het meteen weer: mijn oud-collegaatje uit het Havenziekenhuis, Leonie!! Wat leukkkk! Jeetje, we hadden elkaar al zeker zo’n 25 jaar niet gezien! Echt super leuk! Zo werd een verdrietige dag toch ineens ook een leuke dag. Ondanks de rit heen en weer naar het Westen en alle emoties, was ik wel moe, maar niet helemaal kapot. De leuke ontmoetingen hadden me niet alleen energie gekost, maar ook energie gegeven. Ik heb er nog een paar dagen met veel plezier op terug kunnen kijken.
Naast de “gewone” wekelijkse afspraken ging er ook nog een andere nieuwe uitdaging van start: cognitieve fitness. Bij een bijeenkomst van NAH Oost over cognitieve fitness kwam ik in contact met iemand die zelf cognitieve fitness geeft en een nieuw groepje zou starten in Enschede. Na ons gesprek heb ik me daarvoor aangemeld. Ben erg benieuwd wat dit me zal opleveren. Ik ben nu vier keer geweest en ik kan zeggen dat het dodelijk vermoeiend is, haha! Jeetje, ik hoor mijn brein gewoon kraken bij de oefeningen!
Maar het is anders vermoeiend dan de vermoeidheid door overprikkeling. Het geeft ook voldoening, terwijl de overprikkeling je gewoon overkomt en je er niets aan kan doen. Bij de fitness heb je er zelf invloed op. Dit is zelfs leuk. Ik voel me af en toe wel een kleuter door de oefeningen die we moeten doen. Zo simpel…..ja, dat denk ik even, maar het doen valt me echt niet mee. Zeker niet als ik twee dingen tegelijk moet doen. Dan loop ik weer keihard tegen mijn beperkingen aan! En dat is behoorlijk confronterend. Des te meer voldoening heb ik, als een oefening, na eindeloos proberen en herhalen, ineens toch een keer lukt. Het zijn in totaal 15 weken, waarbij je elke week een uur lang steeds weer jezelf uitdaagt om iets te doen waarvan je eerst denkt, “ja daaag, dat kan ik echt niet!”. Maar door elke keer weer proberen en op je eigen niveau te beginnen, lukt het vaak wel uiteindelijk. Dus ik ga er elke week vol goede moed en plezier naar toe.
Omdat altijd alles tegelijkertijd komt, is deze week ook de aannemer begonnen aan ons huis en kwam er een nieuwe schoonmaakhulp, uiteraard ook precies op een dag dat Robin niet thuis was. Sterker nog, Robin was uitgerekend deze week twee dagen in Duitsland.
Met de aannemer was ik echt super blij. Hij had gewoon een maand eerder tijd dan verwacht! Maar dat betekende dus wel elke dag vroeg op, een hoop reuring, maar gelukkig ook een prachtig resultaat! Dat neemt niet weg dat nu, na een hele week, de vermoeidheid en overprikkeling flink is. Ik ben behoorlijk gesloopt, maar ook ontzettend blij met het mooie resultaat. Echt super!
De schoonmaakhulp is weer een heel ander verhaal. Dat is echt een neverending story…. Bij binnenkomst liet de nieuwe hulp al merken dat ze niet blij was met een hond. Ze bleek allergisch te zijn. T-zorg zou dat moeten weten. Tja, T-zorg zou ook moeten weten dat wij een hond hebben. Afijn, bij mij sloeg de paniek alweer toe. Ze benoemde dat ze een aantal dingen niet hoefde te doen, dat mocht niet van T-zorg. Laten we nu net van T-zorg extra tijd erbij hebben gekregen om juist die dingen wel te kunnen doen. Discussie dus… en maar klagen: het was te veel, te groot enz. Ze redde dat echt niet in de ruim 2,5 uur die ze ervoor heeft. Al met al heeft ze uiteindelijk niet veel gedaan en was ze benauwd door de hondenharen. Dus die komt niet meer.
Gelukkig hebben we een hele fijne vrouw van de WMO-afdeling bij de gemeente. Zij gaat nu bij een andere zorgorganisatie zorgen voor hulp. Want met nummer 25 op de wachtlijst bij T-zorg nam ze geen genoegen! Dankbaar 🙏🏻
Kortom, eigenlijk was vorige week één grote uitdaging op zichzelf en heb ik in deze eerste weken van het nieuwe jaar al heel wat beleefd! Ik ben nu ook gewoon echt moe. Zo moe, dat ik soms misselijk van de vermoeidheid ben en regelmatig “spontaan” omval. En dan zeg ik maar niks over mijn geheugen en mijn spraak! Maar…..als je dan bij het uitlaten van de hond iemand tegenkomt, die spontaan zegt dat je er veel beter uit ziet dan drie jaar geleden en de buurvrouw ook opmerkt dat ik van de terugvallen sneller herstel dan drie jaar geleden, ben ik toch wel een beetje trots! Want hee, ik kom van ver en hier had ik zeven jaar geleden nog niet eens aan durven denken! Een fijne gedachte om mee af te sluiten. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!
lerenomgaanmetnah.com 