Teleurgesteld en ver over de grens

Hoe ik ondanks alle voorbereiding toch ziek werd van overprikkeling

Soms begrijp ik echt helemaal niks van dat kapotte hoofd van mij….. Ik had toch eigenlijk wel het idee dat ik de overprikkeling tegenwoordig aardig kon reguleren. Nou, ik ben nu toch diep teleurgesteld. Dit valt me echt enorm tegen en had ik totaal niet verwacht.

Vorig weekend hadden we een verjaardag van Robin’s oom die 80 werd. De familie woont allemaal in het Westen, dus voor ons een flinke onderneming, wat we nog maar zelden doen. Deze keer werd er echter een feestje georganiseerd door zijn dochter en de hele familie was uitgenodigd. Niks geen heisa, maar gewoon een gezellig samenzijn met alle ooms, tantes, nichten en neven. Heel erg leuk dus, want je ziet elkaar nauwelijks meer, dus dat is dan een soort reünie. We hoorden het ruim op tijd, dus voor mijn planning heel fijn. Gelijk in de agenda de dag ervoor en erna rust ingepland, zodat daar geen onverwachte dingen meer in konden komen.

Ongeveer twee weken tevoren kreeg Robin voor dezelfde dag als de verjaardag een zakelijke uitnodiging. Deze uitnodiging was eigenlijk niet te negeren, want goed voor z’n werk en ook nog eens best leuk, zelfs voor mij. Dus tja, dilemma…….Na lang wikken en wegen, overleg met organiserende nicht en met elkaar, hadden we een oplossing gevonden. Eerst naar Utrecht voor het eerste deel van die dag daar en dan naar Rozenburg voor het vervolg van het verjaardagsfeest. Koptelefoon mee voor onderweg, twee afstanden rijden die enigszins te overzien zijn en een goede voorbereiding, dat moest lukken……

Dus op zondagochtend vertrokken we vrij vroeg, voor mijn doen dan, naar het Westen. De buren pasten op ons lieve hondje, dus in goede handen. Geen zorgen. De eerste rit naar Utrecht ging redelijk goed. Zeker zo lang we maar aan de goede kant van de IJssel waren. Lekker rustig, geen drukte, geen gehaast. Na de IJssel verandert dat meteen. Je duikt zo de drukte in. Maar goed, dat hoort erbij. Zonnebril op en niet zeuren.

In Utrecht was het een behoorlijke chaos, want waar we moesten zijn, ging het brandalarm af, er was niemand om even de catering te doen en er moest nog het nodige voorbereid worden voordat het programma kon starten. Maar uiteindelijk toch een kop koffie kunnen krijgen met zelfs een broodje erbij. Dat geeft de burger weer moed! En het verliep uiteindelijk verder ook goed. Ik wilde toch even stukje van de voetbalwedstrijd van de dames zien, die daar plaatsvond. Als ik er nou toch ben….. Uiteindelijk vertrokken we, na een verblijf van ongeveer 2 uurtjes, vol goede moed naar Rozenburg.

Weer zittend in de auto voelde ik dat het toch meer impact had gehad dan ik had verwacht. Maar nog een uitdaging erbij moest kunnen. Daar had ik ook zin in. Allemaal weer leuke, lieve mensen zien, in het dorp zijn waar je bent opgegroeid. Gewoon leuk, dus huppekee! Eenmaal daar ging het ook wel goed. Ja, ik weet het……hoe houd je jezelf voor de gek? Maar het was zo gezellig! Met een hoop neven en nichten en aanhang gesproken. We kwamen tot de conclusie dat we elkaar al gauw zo’n 10 jaar niet hadden gezien! Aan het eind van de middag was het wel klaar, toen stortte ik toch wel in. Dus naar huis, nu in één keer 2,5 uur rijden. Ik had ontzettend piepende oren, dus koptelefoon op, meditatie aan, zonnebril op en proberen te ontspannen. Rond half 7 waren we thuis. Toen was het voor mij even wat eten en naar bed. Ik was gesloopt!

Dan begint de nieuwe week. Herstellen! Helaas had Robin een hele drukke week en zou veel afwezig zijn, ook ‘s avonds. Dat is op zich niet erg, alleen helpt het dan niet, als je volledig overprikkeld bent. Want je draait overal zelf voor op: hondje 3 dd uitlaten, voor jezelf zorgen w.b.t. eten, drinken en wat huishoudelijke dingetjes doen, enz. Dan kan je dus niet even vragen of je lieve man iets van je wil overnemen. Ik nam mezelf voor om me alleen te beperken tot het uitlaten van de hond…… Dus zag ik er niet uit, want doodmoe en geen energie om ook maar een kam door m’n haar te halen. Ik at slecht, want geen energie om wat te pakken, laat staan klaar te maken. En tot overmaat van ramp sliep ik nog steeds heel slecht. Het kon niet anders, dan dat dit resulteerde in een week ziek zijn en een heleboel tranen, helaas….

Wat ben ik teleurgesteld! Ik had het zo goed voorbereid en overal rekening mee gehouden, goed op mezelf gelet en dan toch gaat het mis! Maar na goed nadenken, bespreken met Robin, bespreken met mijn IB-er, kom ik er langzaam achter dat het niet zo raar is wat er is gebeurd. Ik sliep de hele week ervoor al slecht, kon geen nacht doorslapen, werd elke nacht wel tig keer wakker. Mijn hoofd was natuurlijk ook al een hele week ermee bezig. Ondanks dat het twee leuke dingen waren, was ik er toch zenuwachtig voor. Het was gewoon echt veel op 1 dag. Tja, hoeveel redenen moet ik nog bedenken?….. Gewoon heel eerlijk: het was een slechte keuze, echt te veel van het goede. Dan kan je het nog zo goed voorbereiden, te veel is te veel.

Ondanks dat ik een hele week ziek ervan ben geweest en nog steeds aan het herstellen ben, weet ik één ding wel: ik heb geen spijt! Het was echt heel leuk en ik kreeg zo veel positieve reacties dat we er waren. Dat raakte me en maakt de teleurstelling niet minder, maar wel aanvaardbaar. Ik kan het mezelf ook niet aanrekenen. Ik heb alles gedaan wat in m’n vermogen ligt, om te zorgen dat ik er zo min mogelijk last van zou hebben. Dat pakte anders uit door de omstandigheden, maar niet omdat ik iets verkeerd heb gedaan of niet goed voorbereid heb. Het is gewoon zoals het is: van dingen doen met een enorme impact, krijg ik gewoon een flinke rekening gepresenteerd en daar zal ik het mee moeten doen en moeten betalen. Ik heb het me al eerder voorgenomen, maar besef het weer eens goed: ik doe alleen maar iets met enorme impact als ik er zelf ontzettend van kan genieten. Dat geeft dan namelijk genoeg boost om de hersteltijd door te komen.

Tot slot kan ik zeggen dat het heel langzaam weer een beetje beter met me gaat. Ik heb, met een hulpmiddeltje, eindelijk weer eens door kunnen slapen, na ruim 2 weken slecht slapen. De teleurstelling raakt op de achtergrond. Ik ben zelfs, ondanks mijn enorme vermoeidheid, toch naar Sport en Spel gegaan deze week. Dat gaf weer een heleboel positieve energie. Een kort fietstochtje met mijn lieverd, hielp ook goed. En dan ons lieve hondje, die altijd over me waakt, maakt me weer blij! Kortom, het duurt lang, kost veel tranen, maar het komt wel weer goed! Dank voor het lezen en tot de volgende blog!