Waarom heeft zelfzorg nooit prioriteit?

De moeilijkheid van keuzes maken die fijn zijn voor jezelf

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: ik word gek van mezelf!! Hoe moeilijk kan het nou toch zijn om te kiezen tussen iets leuks/fijns en “noodzakelijk kwaad”?? Dat lijkt niet zo ingewikkeld, toch? Nou, voor mij is dat het wel…. De keuze valt namelijk meestal op het “noodzakelijk kwaad”. En dan loop ik daarna ook nog eens ontzettend te balen van mezelf. Pffff….

In gesprek met mijn IB-er (individueel/ambulant begeleider) hebben we er zelfs maar een terugkerend onderwerp van gemaakt. Ik moet ook weer eens even wat ACT-therapie opnieuw doornemen. Daar heb ik namelijk al eens geleerd dat dat stemmetje in mijn hoofd, wat me dwingt tot die verkeerde keuze, slechts mijn verstand is. Dus ik moet Miep (=mijn verstand) weer vaker tot de orde roepen….

Wat gebeurt me nu steeds elke keer? Een mooi voorbeeld van vorige week: ik ging een lijstje maken met fijne/leuke dingen om te gaan doen die week. Ik moest het opschrijven van mezelf, want ik bedenk me elke keer ‘s avonds in bed: dat heb ik niet gedaan, en dit ook niet, enz. Gewoon niet aan gedacht, of beter gezegd, omdat iets anders zich op de voorgrond heeft gedrongen. En dat anders zijn altijd de “moetjes”, of met andere woorden: voornamelijk huishoudelijke klusjes. Dus ik ging een lijstje maken….. Robin vroeg later wat er op het lijstje stond. Het lijstje nalezend, kwam ik tot de conclusie dat er slechts 1 leuk ding op stond (het huis in herfstsfeer brengen) en voor de rest dus alleen maar moetjes, zoals wassen, stofzuigen en afwassen. OK, dat was dus een heel verkeerd lijstje! Waar waren de dingen die ik vaak ‘s avonds in bed bedenk, gebleven? Ggrrrr!

En ergens weet ik heel goed waarom het me gebeurt, hoor. Dat verschrikkelijk irritante schuldgevoel is de boosdoener! We hebben al een tijdje geen huishoudelijke hulp, omdat de jongedame in kwestie vond dat ze te hard moest werken, of in haar woorden: het huis is te groot…… Dus dat betekent nu geen hulp in huis. En voorlopig is er ook geen zicht op een vaste nieuwe hulp, want personeelsgebrek. We hebben nu alleen voor 5 weken een vervanger, maar daarna houdt het weer op. Alles komt dus op de nek van mijn lieffie neer en die heeft het al druk zat met zijn eigen werk. Dus wat ga ik doen? Juist, compenseren. Robin heeft al zo veel op z’n bordje, dus ga ik wat meer doen dan anders, want schuldgevoel.

Daarbij komt nog eens dat je, als je NAH hebt, je focus niet zo lang goed gericht kan houden. Dus als ik de keuken in loop om m’n ontbijt te maken, doe ik dus “gelijk nog even” een paar andere dingen die ik zie liggen en moeten gebeuren. Echt niet perse op dat moment, maar dat vindt Miep dan dus wel! Voordat ik goed en wel mijn ontbijt klaar heb, kan het zo maar zijn dat ik al een vaatwasser heb ingeruimd en aangezet en heb afgewassen. Allemaal niet veel werk, maar vergt wel veel kostbare energie van mij. Met dus altijd in m’n achterhoofd: “even” doen, want anders moet Robin het weer doen. Met als gevolg dat halverwege m’n dag mijn energie al zo goed als op is en ik dan nog een halve dag moet doorkomen met weinig energie. En dat heeft dan weer tot gevolg dat ik geen energie meer heb voor leuke dingen en loop ik weer ontzettend te balen van mezelf…. Zó niet leuk!

Tja, de enige die hier wat aan kan doen, ben ik toch echt zelf! Ik zal echt slimmere, of eigenlijk betere, keuzes moeten maken. Aangezien ik nu een stuk heb geschreven, kan ik vandaag heel voorzichtig zeggen dat ik ook tijd voor mezelf heb genomen. Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat ik wel een was heb gedraaid, gedroogd en opgevouwen….. oh oh oh. Wanneer leer ik het echt?! Ik heb nog een lange weg te gaan, als het me al ooit lukt om het anders te doen. Want als ik iets leuks doe, roept Miep altijd dat ik iets nuttigers had kunnen doen en ik kan haar dan niet hard genoeg tot de orde roepen. Zelfzorg is namelijk ook ontzettend belangrijk. Misschien zelfs wel het belangrijkste. En dan helpt mijn perfectionistische inslag ook niet echt mee. Dat is sowieso geen handig ding als je NAH hebt 😦 Goed is nooit goed genoeg.

Dit alles weer even goed op een rij te hebben gezet, gaan we weer met goede moed beginnen aan een nieuwe week met veel tijd voor mezelf! Go for it!! Dank voor het lezen en tot de volgende blog!