Vakantie met NAH na pech onderweg

Hoe herstel en herpak je je weer na een week vakantiestress

Daar gingen we dan weer, zaterdag 15 juni 2024, op weg voor 2 weken vakantie. Het vakantiegevoel was bij ons beiden ver te zoeken. Ondanks de enigszins vertrouwde camper voelden we allebei spanning….wat als…. En echt fijn rijdt deze camper ook niet, maakt veel herrie, zorgt dus voor snelle overprikkeling bij mij.

Zoals eerder gezegd hadden we Zwitserland en Italië maar geschrapt. Dat ging echt niet meer lukken. We houden nl. niet van snelwegen en nemen dus de binnendoor routes die meer tijd kosten, maar wel veel leuker zijn. Eerst maar naar 2 plaatsen die we in ons oude plan al wilden zien. De reis ging op zich goed. Geen rare dingen met de camper. Maar jeetje, wat was ik moe! Normaal kan ik wel redelijk ontspannen als we rijden. Nu dus niet. M’n hoofd ging als een razende tekeer. Het ging maar door en stil werd het al helemaal niet. De twee plaatsen hebben we gezien en we hebben leuke mooie foto’s gemaakt. Verder heb ik er totaal geen herinnering aan. De hele eerste week ging continue door m’n hoofd en slapen lukte al helemaal niet. – Overigens is Robin bovenin gaan slapen en ik achterin op het stapelbed. Heel gezellig ook….. Maar ik hoefde dan geen rare klimpartijen te doen. – Ook Robin kon niet goed genieten en was moe.
We hebben wel nog een stuk gefietst. Ook dat was niet echt een succes. Ik was gewoon veel te moe en tot onze verrassing was het niet bepaald een geplaveid fietspad. Het was meer een crosspad. Normaal gesproken vind ik dat niet erg en durf ik dat wel. Maar nu was ik moe….. Pffff, dan valt zo’n pad niet mee. Ik moest zelfs gaan lopen omdat ik gewoon geen controle meer had over mijn fiets. Compleet in tranen verloor ik ook nog eens mijn evenwicht en lag ik in de brandnetels……dat kon er ook nog wel bij.

Inmiddels was het woensdag en zijn we naar ons favoriete plekje bij de boer op het erf in Legau gegaan. We proberen onze reis altijd zo te plannen dat we daar minstens een dag zijn. Het is er heel lekker rustig en Krisi heeft hele weilanden voor zichzelf! We zijn er dan ook 2 dagen gebleven. Aangezien we allebei bekaf waren en ik nog steeds volledig overprikkeld, besloten we om ergens heen te gaan waar we misschien wat langer konden blijven in plaats van een rondreis te maken. Dat was waar we allebei enorm behoefte aan hadden: uitrusten en bijkomen van alle stress, die bij ons allebei nog door het lijf raasde. We vonden een plekje op een camping aan een meer in Wagingen am See. We hebben uiteindelijk besloten om hier tot donderdag te blijven en dan huiswaarts te keren. Het was mooi weer dus geen straf om te blijven. Het was er rustig en een prachtige omgeving. In andere dingen hadden we totaal geen zin. Ik had nog wel wat leuke plaatsen opgezocht, maar het idee om weer ergens heen te moeten rijden en weer een plaats te bezoeken stond me zó tegen. Het lukte me gewoon niet. We hebben aan het meer onze trouwdag gevierd en na een paar dagen rust kon ik zelfs weer een fietstocht maken.

Op het moment dat ik dit schrijf, is het dinsdagavond en hebben we nog 1 dag om hier door te brengen. Het is erg warm geworden, een beetje te warm voor mij, maar dat zij maar zo. Dat 1 regio in Duitsland vakantie heeft gekregen, is helaas te merken aan de hoeveelheid kleine kinderen op de camping. Of ligt het aan mijn overprikkeling en dus kortere lontje dat ik er zo’n last van heb?! We proberen de laatste dag ook nog lekker uit te rusten en maken ons morgenavond klaar om donderdagochtend weer huiswaarts te gaan. Hoe lang we daarover doen en hoe de route wordt…..geen idee nog. We laten het maar een beetje aan ons gevoel over. Als we het rijden zat zijn, zoeken we een overnachtingsplek en gaan we de volgende dag weer verder.

Dit was dus de NAH-vakantie met pech onderweg. Absoluut geen fijne vakantie zoals we hadden gehoopt en naar uit hadden gekeken. Als ik foto’s zie van mezelf, schrik ik van de ongelooflijke vermoeidheid op mijn gezicht en in mijn ogen. Poeh, zo hoor je er niet uit te zien na een vakantie……

Dank voor het lezen. Misschien volgt er nog een stukje over de route naar huis….dat ligt aan m’n energie als ik weer thuis ben…..