Mijn hoofd is weer te vol

Hoe moeilijk is het om een paar dagen (en) nachten alleen thuis te zijn

Pfff…mijn hoofd is weer eens veel te vol. Zó vol dat ik woensdag na Sport&Spel zelfs hoofdpijn kreeg! Nou, dat heb ik echt heel lang niet meer gehad. Wat zit er dan allemaal in dat hoofd van mij?

Veranderingen

Dat is het eerste waar ik veel last van heb. Veranderingen en NAH zijn gewoon geen goede combi. En zeker niet als het ook nog eens betrekking heeft op de NAH. Eén verandering is zelfs heel leuk om te doen en toch is het veel. De training ervaringsdeskundige is hartstikke leuk en ik ga er met plezier naar toe. Ik bereid de bijeenkomsten goed voor en ik heb al het eerste stukje van mijn presentatie mogen voordragen. Het werd door iedereen zeer goed ontvangen, dus trots ben ik best wel. Maar door het schrijven van de presentatie komt ook het uur van de waarheid dichterbij. Dat geeft niet, want ik wil graag het hele verhaal, van ongeluk tot thuiskomst, weten, maar daardoor ben ik er wel vaak in mijn hoofd mee bezig. Eén dezer dagen ga ik met mijn lieffie samen er eens voor zitten. So far so good….

Maar dan kan op een dag Robin niet me mee naar Zwolle en ben ik in de weer geweest met de app en Google Maps om ervoor te zorgen dat ik met iemand uit Rijssen mee kan rijden naar Zwolle. We hadden net alles geregeld en goed afgesproken, gaat de telefoon…. De training de volgende dag gaat niet door, want de begeleidster heeft een crematie. Pas 7 mei is er weer een bijeenkomst en dan plannen we een inhaalmoment voor deze training. Oeffff…..stress….want ineens is alles anders! In plaats van dat ik denk, hè lekker: ineens een dag zonder afspraak, nee, ik schiet meteen in de stress! En waarom, eigenlijk geen idee! Na een paar uur is het voorbij en vind ik het wel prima een extra dag zonder afspraken, maar voordat ik daar ben….

Dan heb ik nu ineens ambulante begeleiding. Fijn om te krijgen, maar help! Weer van alles anders! Zelf afspraken maken, want Robin zat in het buitenland. Niet gelijk vanaf het begin elke keer op hetzelfde moment, nee, telkens weer anders omdat de agenda van de begeleidster vol zit of ik zelf niet kan. Pfff….de hele tijd gaat m’n hoofd tekeer: wanneer is nu die afspraak? Hoe laat? Wie komt er? Kan ik daar goed mee overweg? Zo’n makkelijk type ben ik namelijk niet. Ik moet in m’n eentje m’n verhaal vertellen. Dat gaat heus wel, ik heb het tenslotte al 1000 keer verteld. Maar toch voelt het anders zonder mijn steun en toeverlaat. Ik ben dan ook het nodige vergeten te vertellen.
De kennismaking is raar in je uppie. Je voelt je helemaal niet op je gemak, want ik vertrouw mezelf nog steeds niet. Ik kan soms echt hele rare dingen zeggen! Ik heb geen idee wat ze me kan bieden. Hoe leg ik uit wat ik nodig heb? Weet ik dat zelf überhaupt wel? Dus weer stress en dat is helaas nog niet weg. Ik vind het gewoon ingewikkeld. Gisteren was Robin er gelukkig wel bij en is het wat duidelijker geworden. Waar zou ik toch zijn zonder m’n liefste?

Alles zelf doen

En dan de dagen dat ik er alleen voor sta. Dat zijn vermoeiende dagen. Ik moet overal zelf aan denken. En dat doe ik dus de hele dag! Denken, denken en nog eens denken. Pffffff! Gek hè, dat dat hoofd van mij vol raakt?!
Drie keer per dag de hond uitlaten, dus ik moet goed m’n energie verdelen, anders red ik de laatste ronde niet.

En dan hebben we nog de zelfzorg. Daar ben ik niet heel goed in. Ik denk al snel van laat maar zitten. Dus na het opstaan haal ik alleen ff snel een borstel door m’n haar. De rest geloof ik wel. Na het lopen nog een ontbijtje maken. Dat wordt dus even een snelle boterham en als ik er aan denk een kop thee.

Zo gaat het de rest van de dag ook. In plaats van dat ik leuke dingen ga doen, bedenk ik allerlei “moetjes”. En daar ben ik heel goed in! Ik bedenk even de was aanzetten, ik bedenk even die kast opruimen, ik bedenk even de vaat doen, ik bedenk even strijken, ik bedenk even stofzuigen, enz., enz. En vooral dat “even”! Dat is geen even, eigenwijs!

Alleen al het bedenken kost bergen energie, laat staan ook nog iets ervan uitvoeren! Hoezo??? Dankbaar bedenk ik dan dat ik bij ACT geleerd heb, dat mijn Miep weer lekker bezig is en mij lekker aan het uitputten is. Ook “stop, denken, doen” van Hersenz komt voorbij. “MOET ik dit doen, moet IK dit doen, moet ik dit Doen” komt voorbij. En na een giga huilbui kom ik weer tot bezinning en heb ik eindelijk weer door dat ik vooral alleen hoef te denken aan leuke dingen doen. Dus loop ik op m’n gemakkie met de hond buiten, kijk ik leuke televisie, ga ik schrijven en door leuke tijdschriften bladeren. Ja, ik KAN het wel, ik VERGEET het alleen zo vaak!

Rust

Uiteindelijk stond ik vandaag op, na een iets betere nacht, met een beetje energie en kon ik de boel weer aan. Morgen weer fijn ons meissie om me heen. Daar word ik ook altijd weer gelukkig van. Dus laat die Koningsdag maar komen. Ik kan het aan!
dank voor het lezen en tot de volgende blog!