Inmiddels hebben we al twee trainingen ervaringsdeskundigheid gehad. Het wordt alleen maar leuker! De volgende bijeenkomst is pas weer half april. We hebben de laatste keer wel “huiswerk” meegekregen…. Het begin van je eigen presentatie maken, is gestart. De deelnemers zijn ingedeeld in tweetallen om elkaar feedback te kunnen geven. Het is de bedoeling dat je het eerste onderdeel van je presentatie opstelt, dan het stuk naar de degene met wie je een tweetal vormt, mailt voor feedback. De ander stuurt dan wederom de feedback per mail weer terug. En dat geldt uiteraard ook voor de ander, waar ik dan feedback op mag geven. Best spannend….
Het eerste onderdeel gaat over je leven voordat je hersenletsel kreeg. Een moeilijk en vaak ook pijnlijk onderwerp…. Dat is namelijk hetgeen wat je zo verschrikkelijk mist en je graag terug zou willen. Hoe verwoord je dat zonder een en al in treurnis te zijn? Dat is lastig, maar ik heb al een begin gemaakt. Er moet nog wel aan geschaafd en aan toegevoegd worden, maar ik geloof wel dat het me gaat lukken. Ben nu al benieuwd wat mijn “partner in crime” ervan vindt!
De training en het maken van je eigen presentatie gaan me straks ook op een punt brengen dat ik het ga hebben over hoe ik aan het hersenletsel ben gekomen. En dat is wel ff een dingetje! Ik heb namelijk geen idee…..natuurlijk weet ik wel wat er is gebeurd en dat het een verkeersongeval was, maar daar houdt het voor mij op. Bovendien weet ik dat niet, omdat ik er een herinnering aan heb, maar omdat het mij is verteld. Zelf weet ik er helemaal niets van. Die herinneringen zijn er niet. Ik mis zelfs dingen van een paar maanden ervoor. Het is één groot zwart gat…..
Toen ik in het revalidatiecentrum lag, heeft Robin wel af en toe iets heel kort verteld en ook Julia maakte wel eens een opmerking. Ik kreeg er echter elke keer enorme nachtmerries van. In overleg met de psychologe hebben we toen afgesproken dat Robin en Julia er niets meer over zouden zeggen, totdat ik zelf aan zou geven dat ik het wil weten en dat ik het ook aankan. Of dat moment ooit zou komen, wisten we niet. Wel of niet, het zou allebei goed zijn. Ik beslis.
Nou, we zijn inmiddels al zesenhalf jaar verder en ik weet het nog steeds niet… wel heb ik me de afgelopen maanden een paar keer afgevraagd of ik het allemaal wil weten en eigenlijk heb ik voor mezelf besloten dat die wil er wel is. Het is een gat in mijn geheugen dat me toch regelmatig bezig houdt. De echte trigger om alles te willen weten, was eigenlijk een sms’je die ik op mijn telefoon vond van de periode dat ik nog in het ziekenhuis lag. Daaruit maakte ik op dat ik enorm in de war was en daar schrok ik wel van. Dat wist ik wel van verschillende opmerkingen, maar nu werd ik er keihard mee geconfronteerd en dat maakte weer dat ik toch wel echt benieuwd ben naar dat stuk van het verhaal. Ik heb het ook al met Robin en Julia besproken en aangegeven dat ik er wel klaar voor ben. Nu nog een geschikt moment vinden, want dat dat een hoop energie gaat kosten en een flink tranendal op gaat leveren, is wel duidelijk, mezelf kennende 🙂
Zo valt wel alles mooi op zijn plaats. Het is tijd voor het hele verhaal en ik kan het gelijk gebruiken voor mijn presentatie. Voor mij betekent dat dan weer een stuk verwerking van dat wat ik te horen ga krijgen. Dat is namelijk wat schrijven en vertellen voor mij doet: het zorgt voor een betere verwerking van alles wat me is overkomen. Want dat is wat het is: het is geen eigen keuze geweest, het is me overkomen…..helaas…..
Dank voor het lezen en tot de volgende blog!
lerenomgaanmetnah.com 