Gerechtigheid en toch nog niet helemaal…

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het UWV heeft me eindelijk 100% arbeidsongeschikt verklaard en een IVA uitkering toegekend in de 2e WIA aanvraag. Yeah!!! Het is natuurlijk ontzettend gek dat je daar zo enorm blij mee bent, maar ik kan niet anders dan heel blij en opgelucht zijn. Wat een rust geeft dat, zeg, na 4 jaar keihard knokken. We geloven het zelf af en toe nog niet helemaal, maar we hebben het nu echt zwart op wit staan.

Het begon allemaal met weer eens een foutje van het UWV, die mij veel te laat liet weten, dat de Ziektewet (vanwege mijn gebroken heup, hartproblemen en frozen shoulders) zou stoppen. Ze lieten ook na om aan te geven dat ik een WIA aanvraag had moeten doen als ik nog klachten had. Gelukkig hebben we een alerte advocaat en die heeft ervoor gezorgd dat we dat alsnog konden doen. Dat kon gewoon online en er hoefde niets aanvullends bij. Door de drukte bij het UWV kon het wel zo’n 8 weken duren voordat we wat zouden horen…..

We werden dan ook compleet verrast dat we al na 2 weken een oproep kregen. Ik dacht: zie je wel, ik heb gelijk: als ze mijn naam zien, gaan alle alarmbellen in het systeem af. Daar heb je haar weer! Echt, ik zag het gewoon voor me! Wij naar de verzekeringsarts bij het UWV. Tot onze verbazing bleek deze arts alleraardigst te zijn en leek mij volledig te begrijpen. Hij zei op het laatst zelfs dat hij goed aan mij kon zien dat het echt niet goed met mij ging. Wow, dat heeft een andere arts, buiten mijn bekende behandelaren, nog nooit gezegd! Hij gaf aan dat het zeer waarschijnlijk een 80/100 regeling zou worden en hoe ik daar tegenover stond. Tja, ik kon alleen maar huilen en zeggen dat ik dat erg fijn zou vinden, hoe raar dat ook klinkt. Wel moest de arbeidsdeskundige nog naar het dossier kijken. En dan zou een beslissing genomen worden. Hmmm…..op arbeidsdeskundigen heb ik het niet zo….

Dinsdag 6 juni jl. ging mijn telefoon met een anonieme beller. Normaal gesproken neem ik nooit op als ik het nummer niet ken of anoniem is, maar iets zei me dat ik nu toch op moest nemen. De arbeidsdeskundige van het UWV aan de lijn! SCHRIK! Gelukkig was Robin thuis, dus die riep ik erbij en hij heeft het gesprek overgenomen en ik kon op de speaker meeluisteren. En toen kregen we het langverwachte en zo gewenste oordeel: 100% arbeidsongeschikt en gezien de voortdurende aard van de klachten kreeg ik een IVA uitkering. Jeetje, wat een opluchting!!! Ik moest zo ontzettend huilen, van pure opluchting, van blijdschap, van alles! Hij benadrukte wel dat dit geen invloed had op de 1e WIA aanvraag, dus de beroepszaak moest gewoon doorgaan. Maar dat kon ons even helemaal niets schelen. Eindelijk rust! Eindelijk gerechtigheid! Eindelijk financiële zekerheid! Eindelijk!!

Nu dus op naar de rechtszaak in de eerste WIA aanvraag. Hopelijk volgt er dan nog meer gerechtigheid, dan kunnen we de letselschadezaak nl. ook op een voor ons goede manier afsluiten. Dan is echt alles klaar! Let’s hope and pray…… Voorlopig zijn we in ieder geval heel blij! Bedankt voor het lezen!

N.B. Deze blog heb ik al geschreven direct na het toekennen van de IVA, maar vergeten te publiceren door alle euforie die er was. En dat is maar goed ook, want de blog doorlezend, kwam ik tot de conclusie dat ik er goed aan doe het te herschrijven. Wat een fouten en wat een lang verhaal! Bij deze dus de aangepaste versie en nu pas publicatie!