Naar de tandarts met NAH

Afgelopen week had ik een flinke uitdaging aan te gaan: voor het eerst sinds het ongeluk naar de tandarts…. Pfff, wat zag ik daar tegenop. Natuurlijk, niemand vindt de tandarts leuk, maar ik vond het wel heel heftig. Achterover in een stoel liggen, is niet erg fijn als je snel duizelig bent. En dan het gedoe aan je hoofd….. ik had geen idee hoe ik daar op zou reageren. Ik heb geen fijne herinneringen aan gedoe aan mijn hoofd. Zelfs een fietshelm uitzoeken vond ik doodeng. Ik weet heus wel dat na de breuk mijn hoofd nu weer gewoon stevig is, maar toch….

Door de verhuizing konden we niet naar onze vroegere tandarts en moesten we op zoek naar een andere tandarts bij ons in de buurt. Hoe kies je dat uit? Nou, geen idee, dus maar weer uitstellen, uitstellen en uitstellen. Bij toeval (en ik weet het, dat is natuurlijk géén toeval) las ik een advertentie in het plaatselijke suffertje van een tandartspraktijk in de buurt die weer nieuwe patiënten aannam. En dat bleek een tandarts te zijn die o.a. gespecialiseerd is in patiënten met extreme angst voor de tandarts. Hmmm….dat bood enig perspectief. Na het doorzoeken van de website bedacht ik dat dit een tandarts was die me misschien wel zou kunnen helpen. Dus we maakten online een afspraak om ons in te schrijven. Daarbij al uitleg gegeven over wat er met mij aan de hand is.

Op het afgesproken moment werden we super vriendelijk door de assistente verwelkomd. Ze ging onze gegevens noteren en vroeg heel goed door waar ze bij mij extra op moeten letten. Robin vroeg of de radio uit mocht voor mij en dat was geen probleem. En zo had ze een aantal dingen genoteerd. De gegevens uit Schiedam moesten we opvragen en aan haar mailen. Aldus gedaan. Dat voelde al goed. Het was ook heel rustig in de praktijk. Ze had van tevoren al aangegeven op welke momenten het het rustigst is in de praktijk. De praktijk ligt midden in een rustige woonwijk. Kortom, absolute rust. Fijn!

Toen de afspraak voor de controle bij de tandarts zelf. Wederom was het er weer lekker rustig. De assistente zette gelijk de radio uit voor mij. De tandarts zelf is een hele rustige, vriendelijke man, die alles goed heeft uitgelegd en ook steeds aangaf wat hij ging doen, zodat ik wist wat er ging gebeuren. Overigens, dat doe hij bij al zijn patiënten en dus ook bij Robin. Echt heel fijn. Daardoor vond ik het gedoe aan mijn hoofd wat minder eng. De tranen stonden in mijn ogen, maar het ging goed. Er ontstond geen paniek bij mij. Het weer opstaan uit de stoel ging ook heel rustig en daardoor ook goed.

We hadden allebei last van tandsteen, uiteraard na 6 jaar! En ik heb ook nog twee kleine gaatjes. Bij Robin ging de tandarts het tandsteen gelijk weghalen en ik kan een andere keer daar voor terugkomen, net als voor de gaatjes. Heel fijn om alvast te kunnen zien wat er bij mij binnenkort gaat gebeuren. Ik ken het wel, maar het is toch spannend. Er werden nog foto’s gemaakt en toen waren we alweer klaar. En het viel me gelukkig enorm mee en zie daardoor een stuk minder op tegen de volgende afspraak.

Inmiddels heeft de tijd ons al weer ingehaald en ben ik ook voor de 2e afspraak bij de tandarts geweest. Deze keer wat licht gespannen, maar geen echte stress. Wat een verademing. We werden ruim op tijd al naar binnen geroepen. Radio was weer uitgezet en de tandarts begon eerst weer met de uitleg en ging daarna heel rustig en voorzichtig zijn werk doen. Alles ging weer zo duidelijk en rustig dat ik het allemaal goed kon bijhouden. En na een half uur was alles al gedaan. Na een half uur liggen in de stoel was overeind komen even een dingetje, maar ik mocht rustig in de stoel blijven zitten tot de wereld ook voor mij weer stil en rechtop stond. Over een week of drie nog een keertje terug om te kijken of alles goed gaat. Als dat zo is, hoeven we pas weer over een half jaar. Wat hebben wij een geluk met deze tandarts! Echt fijn!

Kort samengevat is naar de tandarts gaan met NAH voor mij in ieder geval geen probleem meer en zeker niet eng. Gelukkig! Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!