Uiterlijke verzorging en NAH

Al tijden ben ik een beetje aan het tobben…..en ik heb geen idee of andere hersenletselhelden hier ook last van hebben. Vòòr het ongeluk zorgde ik ervoor dat ik er altijd netjes verzorgd uitzag. Geen overdreven gedoe, geen bergen make-up, is namelijk helemaal niet handig als je 25 km per dag moet fietsen naar je werk (denk zweet, regen, enz.). Dus wat dagcreme, mascara en oogpotlood was meer dan genoeg. Geen foundation of iets dergelijks, want ik kreeg genoeg kleur van het zonnetje buiten. Ik hou er gewoon eigenlijk helemaal niet van om er zo opgemaakt uit te zien.

Maar nu heb ik NAH en maar weinig energie. Wat doe je dan? Eigenlijk niet meer dan het hoognodige, in mijn geval kom ik dan niet verder dan aankleden en een borstel door mijn haar. Als Robin vroeg weg is en ik extra vroeg op moet om Krisi uit te laten doe ik zelfs dát niet eens. Makkelijke kleding aan en that’s it. Is echt helemaal niets voor mij! Ik zie er graag gewoon leuk en fris uit. Niets bijzonders, maar zeker niet als een soort “tokkie”! Ik wil dan ook altijd nog graag de slaapkamer netjes achterlaten als ik klaar ben, dat betekent bed netjes, kussentjes en sprei erop, ramen open en gestofzuigd vanwege de hond. Kortom, heel veel werk dus.

Dan heb ik het nog maar niet eens over douchen en/of haren wassen. Dat lukt me niet eens tegelijk. Dan ben ik zó kapot! Bij voorkeur douche ik vlak voor ik naar bed ga, want dan ben ik uitgeput na het douchen, maar kan ik zo mijn bed inrollen. En mijn haren was ik dan een keer op een ochtend van een rustige dag. Daar ben ik dan in totaal (met föhnen erbij) zo wel twee uur bezig, want tussendoor steeds even pauze nemen.

Ik kwam er natuurlijk al snel achter dat, als ik alles direct na het opstaan allemaal deed, ik geen eens meer energie had om iets van ontbijt te maken. En mijn ontbijt stelt niet meer voor dan een geroosterde boterham en een kopje thee. Een hoop schemaatjes volgden om het allemaal voor elkaar te krijgen zonder dat ik geen energie meer over had voor de rest van de dag.

Poeh, ik word hier zo gek van. Je wilt er gewoon voor jezelf en voor je omgeving goed uitzien, zeker voor je partner, maar jeetje wat kost het een energie. Er uitzien als een slons bevordert ook niet echt je humeur. En ik heb echt wel voor makkelijke spullen gezorgd, zodat het me zo weinig mogelijk inspanning kost, maar toch…. Ik ben de hele tijd druk met m’n hoofd bezig en zeker in m’n hoofd! Niks gaat vanzelfsprekend, over alles moet flink nagedacht worden. Zo teruglezend, denk ik, jeetje waar maak je je druk over! En dat is ook zo, het gaat nergens over, maar toch zit het me dwars. Het ene moment meer dan het andere. Dat ligt er aan hoe goed/slecht ik me voel. En vandaag had ik niet zo’n goede dag. De tranen zitten weer hoog en wordt overal verdrietig van. Dat zullen die overdwars liggende hormonen wel weer zijn…..

Nu ben ik dan op het punt beland dat ik op sta en me normaal aankleed, dus niet als een “tokkie”. Dat kost mij al zo veel energie, eigenlijk ben ik dan alweer uitgeput. Dan ga ik eerst maar ontbijten en de krant lezen en vooral rustig zitten, even bijkomen. Dan pas na 1 uur of zo ga ik weer naar boven en me wassen en opmaken, let wel dus alleen de mascara en het oogpotlood, en mijn haar goed doen. Terwijl ik dat aan het doen ben, bedenk ik of ik ergens heen moet die dag of bezoek krijg, zo ja dan moet ik er iets meer tijd aan besteden. Tegelijkertijd bedenk ik me dan dat ik het er dan ’s avonds ook weer vanaf moet halen. De moed zinkt me dan al in de schoenen. Maar ik vind dat het moet, dus maak ik het netjes af om daarna nog even de slaapkamer op te ruimen. Ok…..De energie voor de ochtend is op…..

Tot nu toe is dit wel het beste schema gebleken. Super voel ik me er niet bij, maar ik aanvaard het maar zoals het is. Als ik me er rot over ga voelen, dan kost het me alleen maar nog meer energie. En heel eerlijk:…….als ik klaar ben, voelt het toch wel weer goed om er gewoon net even ietsje beter uit te zien! Ik ben benieuwd hoe andere lotgenoten het doen.

Voor nu laat ik het hierbij. Het komt misschien dus een beetje zeurderig over, maar dat is geenszins de bedoeling. Ik ben gewoon op zoek naar goede oplossingen! Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!

Gepubliceerd door Astrid van t Hof

Ik ben Astrid van t Hof, 54 jaar, gelukkig getrouwd met de liefde van mijn leven, moeder van een dochter van 25 en heb sinds 14 november 2017 NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)

Plaats een reactie