Stille tranen

Een tweede poging om te beschrijven wat er is gebeurd en wat dat met me heeft gedaan…… (de eerste poging is mislukt)

Een goed woord voor hoe ik me de afgelopen week voelde, weet ik eigenlijk niet eens. Wat ik wel weet, is dat ik er een dusdanige klap van heb gehad dat ik me een paar dagen letterlijk helemaal suf heb geslikt aan de kalmerende medicijnen. En dat doe ik echt alleen maar als het gat onder mijn voeten echt te groot en te diep is. Het voelt als een groot stil verdriet. Met daarbij een gevoel van machteloosheid die echt niet te omschrijven is.

UWV Na de bizarre hoorzitting bij het UWV in verband met het bezwaar waren we in afwachting van de beslissing. Anderhalve week geleden belde onze advocaat met de beslissing. Zoals we eigenlijk al verwacht hadden, gezien het verloop van de hoorzitting, is het bezwaar ongegrond verklaard. Het blijkt dat verzekeringsartsen in de bezwaarprocedure kunnen uitgaan van hun eigen beoordeling tijdens de hoorzitting. Ongeacht wat er nog voor documenten aangeleverd zijn. Helaas is deze verzekeringsarts inderdaad enkel en alleen op zijn eigen beoordeling tijdens de hoorzitting af gegaan. En om ook nog even een enorme genadeklap uit te delen, stelt deze zelfde verzekeringsarts, na dus slechts een paar woorden te hebben gewisseld met elkaar, dat ik er niet uitzie alsof ik iets mankeer en stelt hij tevens dat mijn klachten vele malen minder zijn dan dat ik denk dat ze zijn. Met andere woorden, hij gelooft me niet……..

Voor de tweede keer word ik dus voor leugenaar uitgemaakt en wordt er gezegd dat NAH niet bestaat. En dan ben je dus zo ontzettend uit het lood geslagen…. ik kon niets zeggen, niet eens geluid maken. Het enige wat er gebeurde, was dat de tranen over mijn wangen stroomden. Verder even helemaal niets.

Klein geluk Maar dan ineens is er een dag met prachtig weer is en heb ik de moed om een stukje alleen te gaan fietsen. Wat wonen we nu toch in een prachtige omgeving! Ik kwam echt met een beter gevoel thuis dan dat ik wegging en heb zelfs weer foto’s gemaakt en op social media gezet. En als ik dan ook nog gebeld wordt door een lieve vriendin waar ik altijd veel energie van krijg en door mijn lieve Hersenz-vriendin dan voel ik me een stuk beter en kan ik weer lachen. Het is echt een zegen om een geweldige man en lieve vriendinnen te hebben, helemaal als je er even helemaal doorheen zit. Dankjulliewel lieve schatten!

Dank voor het lezen! Reacties zijn altijd welkom. Tot de volgende blog xxx

P.S. Dat betekent niet dat we de strijd tegen het UWV nu opgeven, nog niet…..wordt vervolgd……