Bevrijding of toch niet?

Wat hebben we met elkaar weer een pittige tijd achter de rug.

Corona We zijn af van alle Corona maatregelen. Ben ik daar blij mee? Eigenlijk niet echt. Het betekent weer meer drukte overal. Mensen komen weer veel te dichtbij, zelfs in je aura. En ondanks dat ze ongelooflijk veel prikkels veroorzaakten, vond ik de mondkapjes toch wel een soort van veilig idee. Dus nee, echt heel blij ben ik er niet mee. Maar goed, ik snap dat niet iedereen er zo over denkt ☺️

Oorlog Inmiddels hebben we te maken met een oorlog in de Oekraïne. Dat geeft erg veel onrust in mijn hoofd en lijf en is moeilijk om los te laten. Eigenlijk niet mogelijk om los te laten. Het maakt me zelfs wel een beetje bang. Ik bescherm mezelf zo goed mogelijk door alleen nog maar ’s avonds naar het 8-uur Journaal te kijken en verder geen nieuwsberichten meer te volgen. Ik heb trouwens sowieso alle nieuwsmeldingen op mijn telefoon uitgezet. Ik werd echt gek van al die, vaak onbelangrijke, berichten van allerlei nieuwssites. Ik heb nu alleen nog maar de melding van Nu.nl aanstaan. Die sturen alleen berichten bij belangrijke nieuwsfeiten. Geeft echt rust.

Stormen En dan hadden we natuurlijk alle heftige stormen achter elkaar. Pfff…..Wat een onrust gaf dat! Zware stormen zijn echt niet goed voor iemand met NAH. De hele dag is er herrie in je hoofd en het stopt gewoon niet. Ook het slapen lukt nauwelijks. Nou, dan ben je snel door je energie heen, als je die al had na een onrustige nacht. We hadden ook nog eens de pech dat er een deel van de schutting in de tuin om ging en dat de bijkeuken en keuken een aantal dagen achter elkaar overstroomden. Dagenlang aan het water scheppen geweest. Tot slot zelfs nog met spoed een loodgieter laten komen. Voor zover we nu kunnen overzien, is alles opgelost en hersteld. Maar dat geldt nog niet voor mij. Wat een impact heeft zoiets op je! Duimen dat het voorlopig een beetje lenteweer blijft.

Bevrijding of toch niet? En dan was daar ook weer eens het UWV met hele bijzondere dingen. Eindelijk, na ruim een jaar, was er een hoorzitting gepland in verband met het bezwaar. Daarvoor moesten we naar Rotterdam, dus dat wat alvast een pittige reis. Onze advocaat mocht er alleen online bij zijn in het kader van Corona. Geen topvoorwaarden voor zoiets heftigs. Om het maar even kort te houden: we zijn eigenlijk er voor niets naar toe gegaan. De verzekeringsarts voor bezwaar en beroep had alleen de rapportage van de primaire verzekeringsarts gelezen en heeft alleen dat rapport zitten verdedigen. Onze zeer goed medisch onderbouwde brief van onze onafhankelijke verzekeringsarts zat niet in het dossier. De juridisch medewerker die er op toe moet zien dat alles volgens de juiste processen verloopt, meende wel iets gezien te hebben, maar het zat echt niet in het dossier (terwijl we een ontvangstbevestiging van het UWV hebben gekregen). En de verzekeringsarts had er sowieso verder weinig boodschap aan. Over ongeveer 6 weken komt de beslissing, als ze zich tenminste houden aan de daarvoor gestelde termijn. Dat doen ze al de hele tijd niet, dus dat zal nu ook wel niet het geval zijn. We krijgen al geld van het UWV vanwege een ingebrekestelling i.vm. de gestelde termijnen die niet gehaald worden….

Dit alles maakte mij zo verschrikkelijk boos dat ik ineens helemaal klaar was met het UWV en me ook “never nooit niet meer” schuldig ga voelen t.o.v. het UWV als ik eens iets ga doen wat ik leuk vind en kan doen ondanks mijn beperkingen. Dat heb ik toch al die jaren wel gehad. Natuurlijk is me 100x gezegd dat ik me niet schuldig hoef te voelen, maar dat deed ik toch. Nu denk ik daar anders over. Als ze op deze manier met mij durven om te gaan, vind ik het niet meer nodig dat ik me aan allerlei regels moet houden of me schuldig moet voelen. Wat een …… instantie is dat, zeg! Ze kijken alleen maar naar de dingen die je wel kan en zeker niet naar de dingen die je niet meer kan en je bent slechts een nummertje wat ze in het computersysteem zetten. Van echte mensen hebben ze nog nooit gehoord. Ik denk daar nog steeds zo over en ik voelde me in eerste instantie echt bevrijd van een zwaar juk op mijn schouders. Maar ja,……er is inmiddels weer genoeg gebeurd met het UWV en het ziet er naar uit dat ik uiteindelijk gewoon met lege handen kom te staan. En dat maakt de bevrijding toch een wat minder grote opluchting dan dat het eerst was. Ik ga er maar vanuit dat ik wat betreft het bezwaar aan het kortste eind trek, maar opgeven doe ik nog niet. En me schuldig voelen? Nee, dat doe ik echt niet meer! Dat maakt het leven alleen maar ingewikkelder dan het al is. Ik ga vooral genieten van allerlei leuke dingen. En dat kunnen hele simpele kleine dingen zijn, hoor. Je hondje blij in de zon aan het spelen bijvoorbeeld. Dat laat ik me niet meer afnemen!

Dit was de blog weer van deze keer. Niet heel erg opgewekt, maar ja, dat is het leven. Soms heb je goede dagen en soms heb je slechte dagen. Het komt zoals het komt en het is zoals het is ☺️ Dank voor het lezen! Tot de volgende blog!