Van uitstel komt geen afstel

Hèhè, eindelijk zit ik achter mijn laptop en ben ik gestart met schrijven. Dat dus na een heleboel beloftes en aankondigingen, waar ik me toaal niet aan gehouden heb. Maar ik heb wel een goede en eerlijke smoes, vind ik zelf, haha! En beter laat, dan nooit! Nu pas heb ik in mijn hoofd ruimte om me met het schrijven bezig te houden. Dit zal niet gelijk een uitgebreid stuk worden, maar in ieder geval een begin.

Het ging natuurlijk helemaal mis met het schrijven vanwege de verhuizing. Want ondanks een goede voorbereiding en veel ingeplande rust was het natuurlijk een enorm overprikkelende situatie. En laat ik nou vooral snel last hebben van overprikkeling…. Heel handig….. Maar inmiddels wonen we sinds half juli in Denekamp en zijn we ongelooflijk blij met deze beslissing. Wat een heerlijke rustige omgeving en wat een super knus en rustig huis!

Om de verhuisperiode nog wat makkelijker te maken voor mezelf heb ik op 30 april jl. nog even mijn linker heup gebroken…. Ik ben fijn met een verhuisdoos in mijn handen over een kleedje gestruikeld, wat al een eeuwigheid op die plek lag, met als gevolg een breuk, waarbij de kop van het heupgewricht er volledig af lag. Om deze story kort te houden: met de ambulance naar het ziekenhuis, alwaar ik nog dezelfde middag geopereerd ben. Na een paar dagen ziekenhuis ging ik in een rolstoel en met een looprekje en krukken weer naar huis. Echt, hoe verzin ik het! Wat een slechte timing! Maar daar had ik toch wel profijt van alle planningen die we gemaakt hadden, want het inpakken was al bijna helemaal klaar. Wat er nog moest gebeuren, lukte me wel op krukken. Die planning is toch ergens goed voor geweest! Dankjewel Hersenz, dat heb ik bij jullie geleerd.

Nu we een beetje gesetteld zijn en door de rust overal, komt er langzaam meer ruimte in mijn hoofd en staan er niet dagenlang ellelange files die ik moet oplossen. Ik merk zelfs dat ik af en toe wat meer energie heb dan voorheen en iets sneller herstel dan voorheen. Kortom, de beste beslissing ever!

Voor deze keer laat ik het hier bij. Ik heb nog meer dan genoeg te vertellen, maar laat ik het vooral rustig aan doen. Niet weer in de valkuil vallen van te veel willen doen en dan een enorme terugval krijgen. Daar ben ik nu wel even klaar mee. Zo erg als in deze afgelopen periode heb ik het niet eerder gehad en wil ik dus ook echt niet meer meemaken.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer! Nee, ik doe geen beloftes meer….ik leer af en toe wel wat…..

Gepubliceerd door Astrid van t Hof

Ik ben Astrid van t Hof, 54 jaar, gelukkig getrouwd met de liefde van mijn leven, moeder van een dochter van 25 en heb sinds 14 november 2017 NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)

Plaats een reactie