Geen idee hoe aan mijn verhaal te beginnen…. Ik wilde eigenlijk na de vorige blog gewoon over een paar leuke dingen schrijven. Maar soms gebeuren er dingen die je niet hebt zien aankomen en waar je je even geen enkele raad mee weet….
Gisteren kregen we eindelijk na lang wachten de uitslag van het NPO binnen. Ik kan het nog steeds niet goed begrijpen. Op dat moment wilde ik alleen maar in de grond verdwijnen om niet meer terug te komen……
Het komt er op neer dat er weer geen valide score uitkomt, omdat ik de laatste testjes niet gedaan heb. En verder waren de resultaten zo slecht dat ze vonden dat ik bewust onder gepresteerd heb…… Met andere woorden, ik heb expres verkeerde antwoorden gegeven. Volgens statistieken zou de prestatie beter zijn geweest als er overal een willekeurig antwoord was gegeven. Verder staat er in de brief van de neuroloog, dat ik een goed en verzorgd uitziende 50-jarige vrouw ben, die vooral heel erg emotioneel is. Heel goed uit haar woorden kwam en het verhaal duidelijk kon vertellen.
Ik was in tranen en kon niet meer normaal nadenken. Het enige dat ik voelde was: ik wil weg! Wat moeten we hiermee? Uiteraard was ook Robin woest! En wat ga je dan toch aan jezelf twijfelen. Had ik het expres gedaan? Hoe dan? Ik wist toen ik na 3,5 uur buiten stond, niet eens mee na te vetellen wat ik had moeten doen. Maar toch ga je weer twijfelen. Wat later dacht ik: eigenlijk zou het niet eens raar zijn geweest als ik het expres zou hebben gedaan. Per slot van rekening was dit de derde keer en leek niemand te willen begrijpen dat het me niet lukte. Misschien een onbewuste actie ofzo? Ik weet het niet. Ik twijfel aan alles! Ik twijfel aan de medische wereld, ik twijfel aan de juridische wereld, echt aan alles.
Uiteindelijk kalmeerde ik wel weer wat gelukkig. Maar ik wilde toen wel de handdoek in de ring gooien, het er maar bij laten zitten. Ik wil NOOIT meer een NPO en ik wil nergens meer aan meewerken. Gelukkig bleef Robin wel strijdbaar. Dus het gevecht gaat door, maar ik werk aan dit soort onderzoeken niet meer mee. Die zogenaamde professionals moeten eerst maar eens grondig uit gaan zoeken wat NAH is en wat het met je doet. Ze hebben geen flauw idee. De enigen die precies begrepen wat er aan de hand is en wat het met je doet, zijn de mensen in het Rijndam Revalidatiecentrum en de mensen bij St. Hersenz. Dat zijn de echte professionals! De rest snapt er niets van en ik zou bijna wensen dat ze het zelf krijgen. Dan weten ze pas goed wat het allemaal inhoudt.
Uiteraard heb ik er heel lang over nagedacht en geprobeerd de dingen weer een beetje voor me te zien. In de loop van de uren kwam ik er achter dat er al een vooroordeel was voordat ik er überhaupt was. Dingen die ik heb verteld omdat ik het gevoel had dat ik iets extra moest uitleggen omdat ze mijn woorden verkeerd interpreteerden, lees ik nu terug in het verslag en worden zo verdraaid dat ze nu tegen me gebruikt worden. Bovendien kijken ze alleen maar naar cijfertjes en totaal niet naar de persoon en de omstandigheden. Niet objectief dus…..
Om voor mezelf alles een beetje helder te krijgen, beschrijf ik hieronder een soort van weerwoord. Dat is meer voor mezelf om weer een beetje duidelijkheid te krijgen, dat ik het gewoon heb geprobeerd, maar wederom verloren heb…….
De niet valide score ligt echt bij de neuro-psycholoog. Hij heeft zelf aangegeven dat ik er mee mocht stoppen. Ik mag toch aannemen dat hij weet wat hij doet. Bovendien had ik verteld dat eerdere pogingen al mislukt waren en dat sommige verzekeringsartsen toch graag iets op papier wilden hebben. Wat betreft mijn uiterlijk….tja….had ik daar als een één of andere slons moeten binnenstappen ofzo? Blijkbaar. Duidelijk mijn verhaal kunnen vertellen….ja, dûh! Dat heb ik inmiddels zooo vaak verteld, dat ik dat nu wel uit mijn hoofd weet, ondanks de NAH. En goed uit mijn woorden komen…..hij heeft geen idee hoeveel moeite dat kostte en wat er allemaal in mijn hoofd gebeurde. Allemaal uiterlijke observaties waar geen conclusies aan verbonden kunnen worden, maar dus wel gedaan wordt.
En dan de omstandigheden waaronder ik dit onderzoek moest doen……ik was volledig overprikkeld: ik moest te vroeg opstaan, met de auto in de ochtendspits naar Amsterdam, een verkeersruzie achter de rug, een gebouw dat ik niet meer herkende van de eerste keer, verplichte mondkapjes, twee neuro-psychologen i.p.v. eentje, een klein zolderkamertje waar het raam open moest vanwege een lekkage met alle stadsgeluiden van dien en dan de zenuwen en emoties die zo’n onderzoek bij je oproepen.
Pfffff….. en dan vinden ze dat je zo’n onderzoek gewoon maar moet doen. Je mag aangeven wanneer je pauze wilt, dan kan je een kwartiertje of eventueel een half uurtje bijkomen om dan weer verder te gaan. Als je dan zegt dat je in een half uurtje echt niet opgeladen bent, maar dat dat een paar dagen duurt, wordt er alleen maar meewarig gekeken en ze doen er vooral niets mee.
Goed beschouwd is het nog super knap dat ik het 3,5 uur heb uitgehouden. Ik heb er een week over gedaan om hiervan te herstellen. En vervolgens weer twee dagen na het rapport gelezen te hebben. Het resultaat is dat we er weer niets aan hebben en het allemaal verspilde energie is geweest, die ik toch echt aan andere, leuke, dingen had willen besteden. Maar goed, het is zoals het is. Ik heb mijn best gedaan en meer kan ik niet doen. Nu is het tijd voor ons! Tijd om te genieten van ons nieuwe huis, tijd om fijne dingen te doen, tijd om tot rust te komen. Ik probeer de juridische zaken (letselschade en UWV) zoveel mogelijk los te laten en me vooral te concentreren op mijn herstel (ja, er is nog een naar verhaal te vertellen, helaas) en de aankomende verhuizing. 
Dank voor het lezen en tot een volgend blog! XXX
lerenomgaanmetnah.com 