Op 7 april jl. ging het dan toch weer gebeuren….wederom moest ik mij wagen aan een NPO. En jemig, wat had dat een impact! Zowel fysiek als mentaal. Eerst in alle vroegte naar Amsterdam. Lekker rustige voorbereiding, ruim een uur in de auto middenin de drukte…..dat waren alvast de eerste prikkels. Op van de zenuwen ging ik naar binnen. Vanwege de Coronamaatregelen mocht Robin niet mee naar binnen en moest ik het dus alleen zien te redden. Dat is altijd fijn met NAH. Daar word je zo heerlijk rustig van, je weg zoeken in een volledig onbekend gebouw. Uiteindelijk, met allerlei aanwijzingen van Robin van tevoren, had ik de wachtkamer gevonden. Dat waren dus de volgende prikkels. De hele tijd verplicht een mondkapje op, dus welkom nog meer prikkels. Toen werd ik opgeroepen….
In de kleine benauwde ruimte bleken ineens 2 neuropsychologen te zijn, die beiden erbij zouden blijven. Ok,…..paniek! Dat was me niet verteld! Het raampje stond open vanwege een lekkage, waardoor alle geluiden van buiten, de drukke Amsterdamse binnenstad, dus gezellig naar binnen kwamen. BAM! Dat waren alweer de volgende prikkels. Degene met wie ik een afspraak dacht te hebben, begon zijn verhaal. Ik moest vooral maar vertellen waarom ik daar zat en wat er allemaal is gebeurd op 14 november 2017 en later. Fijn, ik mocht weer in dat fantastische geheugen van mij graven. Nou heb ik het verhaal al weet ik hoeveel keer verteld, dus daar kom ik wel uit. Maar vragen over details die wist ik niet te beantwoorden. Toen ik aangaf dat ik dat soort info altijd aan mijn man vraag, vertelde die man doodleuk dat wat hem betreft hij er best bij had mogen zitten, maar dat dat vanuit de organisatie niet mocht i.v.m. Corona. Pffff….. Inmiddels was ik al heel vaak in huilen uitgebarsten en was ik tot een soort wrak verworden.
Maar dat mocht de “pret” niet drukken…. Na dit intakegesprek, terwijl de 2e persoon zich suf zat te tikken om alles vast te leggen, prikkel nummer zoveel, ging het onderzoek toch echt gewoon door. De 2e man ging de test afnemen. Ik mocht wel even een half uurtje pauze hebben om bij te komen…. Yeah, right,….alsof ik in een half uurtje mijn energielevel weer opgebouwd heb, terwijl de emoties door mijn lijf gieren….NOT! Toen ik vriendelijk zei dat ik daar een paar dagen voor nodig had en niet slechts een half uurtje gingen ze na dat half uurtje toch gewoon verder. Met de belofte dat ik echt vaak pauze mocht houden. Ofwel, geen enkel begrip van overprikkeling….als neuropsycholoog zou je toch beter moeten weten. Maar goed, een keuze hadden ze ook niet, want er moest en er zou een “valide score” uitkomen en niet, zoals voorgaande keren stoppen omdat het gewoon niet meer gaat. Nee, we zullen doorgaan, we zullen doorgaan,…… Overigens zei de eerste man nog wel dat het toch op zichzelf duidelijk genoeg was dat ik de testen steeds niet haalde. Tja,…. dat roepen wij ook steeds: het zegt toch genoeg???? Maar helaas denken anderen daar heel anders over…..
Maar goed toen de test zelf dus…..De eerste man verdween en de 2e ging de test afnemen. Wat word je dan neergesabeld, zeg! Ik vond het zo vernederend. Je word zo hard met je beperkingen om je oren geslagen. Ik voelde me steeds en steeds kleiner worden…. Zelfs de meest simpele testjes, die je normaal een kleuter zou laten doen, kreeg ik niet voor elkaar. Heel af en toe had ik iets goed, maar dat had ik dan compleet gegokt. Uiteindelijk was ik alleen maar aan het huilen…..wat vernederend was het. Maar ik moest doorgaan. Pas bij de allerlaatste test mocht ik de laatste paar oefeningetjes laten zitten. Jemig, wat was ik kapot…… Maar een resultaat kreeg ik niet te horen natuurlijk. “Nee, dat kan ik zo niet zeggen, ik moet eerst alles langs tabellen leggen enzo, over 2-3 weken is het rapport klaar.” Nou, zelfs dat niet, want we hebben het nog steeds niet…. En ik weet zelf het resultaat wel, hoor. Ik denk dat ik zelfs het kleuterniveau niet heb gehaald. Maar goed, we wachten maar, en we wachten maar, en we wachten maar…..
Dit was het trauma van het NPO, want zo voelt het wel. Ik had in ieder geval een paar dagen nodig om weer een beetje bij te komen. Op de terugweg naar huis de hele tijd mijn koptelefoon en zonnebril op gehad en ’s avonds met een tabletje gaan slapen….. Het is dat er daarna ook nog een paar leuke dingen zijn gebeurd, anders zou ik toch zo, ondanks de antidepressiva, in een depressie gestort zijn. Dus in de volgende blog ook leuke dingen te vertellen! Bedankt voor het lezen! XXX
lerenomgaanmetnah.com 