Vandaag (23 november 2020) ben ik zo maar trots op mezelf! Nou, dat ben ik echt nooit en dat zeg ik al helemaal niet hardop, dus dat is wel een unicum en een blog bericht waard.
Ik had vanmiddag weer een gesprek met mijn persoonlijk begeleidster van Hersenz, zoals ik wekelijks of 2-wekelijks altijd heb. Dat is doorgegaan nadat de groepsbehandeling geëindigd was en ik me nog helemaal niet goed genoeg voelde om het allemaal alleen te kunnen. Mijn indicatiestelling liep nog door tot eind januari 2021, dus ik kon nog een tijdje door.
Bij ons vorige gesprek hadden we het er al over gehad om eerder dan eind januari te stoppen omdat de regelingen m.b.t. de vergoedingen van de zorgverzekeraars vanaf 1 januari zou veranderen. We hebben besproken of ik dat wilde, wat ik nog wilde bespreken/behandelen met haar van de modules die ik gevolgd heb, enz. Ze gaf toen ook duidelijk aan dat ik nu zoveel kennis heb dat ik het echt goed alleen kan en in staat ben om andere lotgenoten te helpen. Dat gaf me wel wat vertrouwen, maar het echt zo voelen, deed ik niet. Ik voelde me nog steeds vrij machteloos en voor mijn gevoel deed ik echt nog van alles verkeerd. Ik was ook eigenlijk continue enorm overprikkeld en verschrikkelijk moe.
We gingen echter serieus op zoek naar een huis in het oosten van het land, de zaak met het CBR en het UWV lijken eindelijk tot een eind te komen en ik voelde me langzaam wat beter. Zeker het zoeken naar een huis gaf me zoveel positiviteit dat ik er zelfs wat energie van kreeg. Helemaal toen we eenmaal ons huis hadden gevonden! Wow! Ik had zomaar ineens energie, werd minder snel overprikkeld en was dus minder moe. Jeetje, dat had ik eerder moeten meemaken! Ik merk nu zelfs dat, als er iets tegenzit, ik beter in staat ben om het te relativeren en los te laten. En ineens voelde het goed en had ik zin in een geheel nieuw leven op een geheel nieuwe en rustige plek! Het was eigenlijk een hele rare gewaarwording. Zo had ik me in geen maanden, of eigenlijk jaren, gevoeld. Wat was dat fijn!
Ik had met Robin besproken wat Ingeborg tegen me gezegd had en ook hij dacht dat ik goed in staat ben om weer op eigen benen te gaan staan. Ik had dus iets om heel goed over na te denken, wat ik dan natuurlijk op de NAH-manier ook heb gedaan. Dat betekende dus continue chaos in mijn hoofd, ’s avonds gaan slapen en ’s ochtends weer wakker worden met diezelfde gedachte, plus natuurlijk nog alle stress die bij een huis kopen hoort. Pfff….zie je, nog helemaal niets geleerd en niet in staat om zonder hulp mijn nieuwe leven te gaan leiden, hield ik mezelf voor.
Maar eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik bij het opnieuw doornemen van de modules het regelmatig dodelijk saai vond, omdat ik alles toch wel bleek te weten. Hmmm….zou het dan toch? Nee, natuurlijk kan ik dat niet! Maar vanochtend zat ik nog even wat door te nemen voor mijn gesprek met Ingeborg en ontdekte ik dat ik zelfs van de laatste module, die we in Coronatijd online hebben gehad (wat ik echt niet zo prettig en moeilijk te volgen vond), toch wel veel opgestoken had. Alles kwam me toch bekend voor en ik bleek de opdrachten ook allemaal weloverwogen ingevuld te hebben. En toen ineens kwam het besluit in mijn hoofd: ik ga mijn tijd bij Hersenz definitief afronden. Eerst kreeg ik van die gedachte een paniekaanval, maar toen werd ik toch heel resoluut. Ja, ik ben er aan toe, ik kan het alleen! Dat heb ik de laatste weken goed gemerkt. Wat kunnen positieve gebeurtenissen veel met je doen! Was ik eerst helemaal uitgeblust en oververmoeid, nu had ik ineens weer wat energie. En dus is het rustiger in mijn hoofd en ben ik wat minder snel overprikkeld.
Toen had ik het gesprek met Ingeborg. Ze vroeg me of ik zelf een onderwerp had wat ik nog eens wilde bespreken. Nou, ik had wel een onderwerp, maar dat was iets anders dan ze zou verwachten, zei ik. Ik viel maar gelijk met de deur in huis, subtiliteit gaat met hersenletsel niet zo goed samen…. en zei dat ik zelf had besloten dat ik er klaar voor was om de behandeling bij haar en dus bij Hersenz te beëindigen. De tranen kwamen toch een beetje, want heftig vind ik het wel, ondanks dat het nu goed voelt om te stoppen. Maar boven alles was ik trots op mezelf. Ik had dit besluit vanochtend helemaal alleen genomen, zelfs Robin wist nergens van. Ingeborg was heel blij en trots op me en wist zeker dat ik het ging redden. We hebben nog de mij bekende vragenlijsten ingevuld en ook daaruit bleek dat ik echt weer wat positiever in het leven sta. Ik kijk ook enorm uit naar volgend voorjaar als we gaan verhuizen, als tenminste alles goed blijft verlopen met de aan- en verkoop. Daar kan ik me enorm op verheugen en dat geeft weer goede energie.
Kortom, het definitieve afscheid van Hersenz is een feit. Twee jaar geleden ben ik aan de behandeling begonnen en heb er geen dag spijt van gehad, ook al zag ik er als een berg tegenop. Ik had het echt niet willen missen. Ik heb een hoop geleerd en een paar hele goede, nieuwe, lieve vrienden ontmoet. Dat zijn vrienden voor het leven geworden. Ik wil op deze plaats dan ook even Andre en Ingeborg van Hersenz bedanken. Zij hebben geweldige dingen gedaan en mij het gevoel gegeven dat ik er mocht zijn met al mijn verdriet en tranen. En gelukkig hebben we ook veel kunnen lachen. Ook mijn nieuwe vrienden wil ik bedanken voor hun luisterend oor en hun bijdragen, zonder te oordelen. Ik ben iedereen erg dankbaar! Ik hou van jullie allemaal!
lerenomgaanmetnah.com 