Auw! Gevallen…

Tja, als je niet wil luisteren dan moet je maar voelen….. Of zoiets…. Gisteren was een dag waar ik toch echt wel van geleerd moet hebben. Energielevel was niet hoog, maar ik had geen uitdagende plannen. Gewoon rustig aan… Ja,ja….die kennen we nu wel….

Eerst lekker -nou ja, lekker, in de stromende regen- ons hondje uitgelaten, ontbeten, koffie gedronken, krant doorgekeken, oftewel een gewone rustige ochtend. Daarna zitten kletsen met dochterlief en de extra huisgenoot, die er nog steeds is. Dat ging best even goed, maar al snel werd het me toch te druk en te veel door elkaar heen. Wilde ik niet gelijk helemaal leeglopen, dan moest ik hieruit weg. Dus ik ging naar boven om de dag ervoor gevouwen was op te ruimen in de kasten. Nu vraag ik me serieus af waarom ik niet even in stilte ging rusten om op te laden, maar een inspannend klusje ging doen. Hoe slecht kan je keuze zijn?? Ik heb zoiets geleerd bij Hersenz als PRET (Pauzeren, Rustige omgeving, Eén ding tegelijk en Tempo aanpassen), maar ík ga vooral iets doen in plaats van uitrusten. Als ik dat in alle stilte kan doen, is het nog enigszins te overzien, maar helaas, dochterlief ging wat handwas doen. Prima natuurlijk, maar dus niet als ik, al vermoeid, in de buurt ben en alles mee krijg van wat er gebeurt. Pffff….. Ik ben NAH hebben soms zo zat, maar ja, er is natuurlijk ook zoiets als “eigen schuld, dikke bult”. In mijn geval bijna letterlijk……

Want ik ben nogal hardleers, of is het gewoon stronteigenwijs? Heel eerlijk gezegd ben ik gewoon eigenwijs en denk ik altijd dat ik er nog wel wat bij kan hebben. Ik was echter wel een héél klein beetje verstandig en ben eerst weer lekker met ons hondje naar buiten gegaan. Nu wel echt lekker, want het was inmiddels droog en prima weer. We hebben zelfs lang gewandeld. Heerlijk om met een vol druk hoofd dan even lekker uit te waaien. Eenmaal weer thuis zag ik dat er echt beneden even gestofzuigd moest worden. Een hond in huis is super leuk en super gezellig, maar de haren vliegen je om je oren. Dan ligt het voor de hand, aangezien ik al moe was, dat ik vraag of iemand dat wil doen. Maar nee,….ik pakte zelf de stofzuiger en heb de benedenverdieping en de bank even goed gestofzuigd…..en daar kwam weer het woordje “even”…. En ik geloof dat zelf ook nog…. Eenmaal half onder de tafel bezig bedacht ik me dat ik gelijk de tijdschakelaar van de lamp boven de tafel kon verzetten. Ik zet de stofzuiger aan de kant en kruip onder de tafel…..

En toen ging het dus goed mis…. op handen en knieën op de grond zittend, raakte ik ineens volledig uit balans, mijn armen hielden het niet meer en ik kukelde zo voorover met mijn gezicht/hoofd op de grond. Mijn god, ik schrok me de pl..ris!!! Hoe weet ik echt niet, maar ik kon mezelf nog redelijk opvangen met mijn gezicht, waardoor de landing gelukkig niet keihard was, maar pijn deed het wel. De hele rechter helft van mijn gezicht deed zeer en de plek, die vanaf het ongeluk heel erg pijn deed, ook. Jemig, wat was ik geschrokken en wat deed het zeer. Helaas was ik alleen beneden, dochterlief was boven in haar kamer met de TV hard aan en kon ik dus niet roepen, en manlief zat gewoon op zijn werk. Wat voel je je dan ellendig en alleen. Ik ben voorzichtig onder te tafel uit gekropen en heb in mijn eentje even flink zitten huilen. Wat er dan allemaal door je gedachten schiet…. pffff…. je ziet jezelf weer in het ziekenhuis terechtkomen met weet ik wat voor erge dingen.

Behoeft waarschijnlijk weinig uitleg om te zeggen dat ik de rest van de dag helemaal kapot was. Doodmoe en helemaal bibberig en misselijk van alles. Afgelopen nacht heb ik dan ook erg slecht geslapen. Vanochtend deed mijn halve gezicht nog zeer en had ik weer de bekende stekende pijn op de bekende plek. Gelukkig ging het de rest van de dag wel redelijk goed. Eerst kon ik mijn bril niet eens meer op hebben, maar dat lukt nu gelukkig weer. En ja, ik heb mijn lesje nu wel geleerd, echt! Dit wil ik echt niet nog een keer meemaken. De schrik zit er goed in, van het omvallen/uit balans raken, maar zeker ook van het op mijn hoofd/gezicht vallen. Bij elk stekend gevoel in mijn hoofd, ben ik bang voor erger, maar het lijkt er gelukkig op dat het relatief goed is afgelopen. Weer een pittige ervaring erbij…..