Writersblock

Jeetje, ik heb alweer tig keer het idee gehad om weer in mijn blog te schrijven, maar het komt er elke keer weer niet van. Ik weet inmiddels de oorzaak wel….ik zit met veel te veel dingen in mijn hoofd die steeds alle aandacht vragen van mij. Dat is helemaal niet nodig, want we zijn alleen maar aan het wachten…wachten op het CBR, wachten op het UWV, wachten op afspraken en uitslagen bij de cardioloog, enz…pffff…echt om gek van te worden! Waarom doe je het jezelf aan? Tja, als ik daar een antwoord op had, dan kon ik het ook voorkomen, maar dat heb ik dus niet. Het is uiteindelijk van zo’n groot belang dat je er toch vaak aan zit te denken. Mijn hoofd is zo onrustig dat ik er af en toe een tabletje voor nodig heb om het weer rustig te krijgen.

Maar goed, ….. ik ben nu in ieder geval wel begonnen met schrijven. En morgen heb ik zo’n fijne dag in het vooruitzicht! Ik ga samen met mijn liefde en onze lieve vriendin Rita naar het Nationaal Park De Hoge Veluwe! Wat kijk ik daar naar uit. Het is me hier thuis weer veel en veel te druk! Dus een dagje in de stille natuur lijkt me een zaligheid. Weer een beetje energie verzamelen. Camera gaat mee uiteraard, dus erna heb ik nog de foto’s om alles nog een keer te beleven. Super!

Ik heb nog heel veel te vertellen, maar dat lukt me nu echt niet in één keer, dus ik houd het hier even bij. Ik weet gewoon ook niet zo goed hoe en waar ik moet beginnen. De chaos in mijn hoofd is te groot. Echt een soort writersblock. Dus dat komt later. Als ik regelmatig een stukje doe, dan kom ik er ook. Het duurt alleen wat langer. Dat is ook zo’n ding waar ik maar niet aan kan wennen. Dat alles langer duurt en langzamer gaat. Ik wil nog steeds veel te veel. Vanochtend was weer een mooi voorbeeld: oh ja, ik wil even mijn haar wassen, oh ja, ik wil even de was opvouwen, oh ja, ik moet ontbijten want het is tijd voor mijn medicatie….enz, enz. Dus remt Robin mij weer af en zegt dat we eerst gaan ontbijten en daarna zien we wel…. Oh ja, dat kan ook…..

En nu ga ik dus alweer stoppen. Ik word nu ook ineens weer afgeleid door gegil van kinderen in de buurt, dus dan komt er toch niets fatsoenlijks uit mijn vingers. Ik ga me gewoon voorbereiden voor morgen en genieten van die dag. Daarna zien we wel weer hoe het ervoor staat. Wordt dus vervolgd!